Η συζήτηση για το πώς η πόλη βλέπει, θεσμοθετεί και διαχειρίζεται τη σύγχρονη τέχνη της παραμένει μετέωρη χωρίς την αναφορά σε μια πρόσφατη, τραυματική απώλεια, που συνδέεται με τρόπο οδυνηρά ειρωνικό με την ίδια τη μνήμη της Ελένης Νικήτα.
Το αθόρυβο κλείσιμο της Κρατικής Πινακοθήκης Σύγχρονης Τέχνης – Majestic αποτελεί ένα θεσμικό παράδοξο που ανατρέπει βίαια τις οργανικές σχέσεις που αναπτύσσει μια πόλη με τα εικαστικά της τοπόσημα.
Ήταν η ίδια η Νικήτα εκείνη που είχε αναλάβει, με τη διεισδυτική της ματιά, την επιμέλεια και τη συγκρότηση της μόνιμης έκθεσης του Majestic, παραδίδοντας στο κοινό έναν ζωντανό πυρήνα της κυπριακής εικαστικής δημιουργίας.
Η παύση της λειτουργίας του χώρου πραγματοποιήθηκε χωρίς καμία επίσημη, δημόσια εξήγηση ή ανακοίνωση από το αρμόδιο Υφυπουργείο Πολιτισμού, αφήνοντας τόσο το κοινό όσο και την καλλιτεχνική κοινότητα σε καθεστώς πλήρους άγνοιας.
Αυτή η αιφνίδια «συσκότιση» στερεί από όσους είχαν αναπτύξει μια βαθιά, βιωματική σχέση με τον χώρο ακόμη και το στοιχειώδες δικαίωμα σε έναν αποχαιρετισμό.
Όταν ένα πλαίσιο θέασης καταλύεται χωρίς καν να ονομαστεί η κατάλυσή του, όταν τα μουσεία τέχνης υπάρχουν μόνο σε ταμπέλες, η ερώτηση παραμένει: μπορεί ένα κράτος που αναγνωρίζει το παρόν ως ένα πρόχειρο σκηνικό να χτίσει το μέλλον;
Ελεύθερα, 12.07.2026
