Την έκθεση με έργα του Νικόλα Αντωνίου με τίτλο «Επιδαπέδια» φιλοξενεί από το Σάββατο 4 Ιουνίου το Μουσείο Πιερίδη – Πολιτιστικό Ίδρυμα Τράπεζας Κύπρου στη Λάρνακα.
Ο Νικόλας Αντωνίου παρουσιάζει μια νέα στροφή στην τέχνη του. Εγκαταλείποντας την θεματική της προσωπογραφίας εξαπλώνεται ολοκληρωτικά στους χώρους του μουσείου με έργα ανεικονικής ζωγραφικής τα οποία αποτελούνται από καθαρές σχηματικές επιφάνειες, ευθύγραμμες βέργες και σημεία, όλα από ξύλο.
Πρόκειται για έργα τα οποία αξιώνουν μιαν εκ των άνωθεν και εκ περιμέτρου θέαση. Έργα σαν λίμνη, σαν απλωσιά: μια καθόλα ιδιότυπη γεωγραφία η οποία καταδεικνύει νέα αντίληψη, θέαση και θέση του καλλιτέχνη αναφορικά με τον χώρο και την προσαρμογή του ιδίου εντός του. Απαλλαγμένος από την εμμονή μιας αφήγησης που ήθελε ως κεντρικό μοτίβο τη φιγούρα σε καθεστώς μορφικής ασάφειας και εσωτερικής διαταραχής, στρέφει το βλέμμα στο έδαφος για να οριοθετήσει χώρους που θα του επιτρέψουν μια μορφολογική μεταβολή η οποία υπόκειται σε αρχές γεωμετρικότητας.
- Λάρνακα, Μουσείο Πιερίδη – Πολιτιστικό Ίδρυμα Τράπεζας Κύπρου (). Εγκαίνια: 4 Ιουνίου, 7.30μ.μ. Διάρκεια: Μέχρι 4 Ιουλίου (Δευτέρα – Πέμπτη 9π.μ.- 4μ.μ., Παρασκευή– Σάββατο 9π.μ.- 1μ.μ.
«Καθαρές σχηματικές επιφάνειες, ευθύγραμμες βέργες και σημεία, όλα από ξύλο, συγκαλούνται να αρθρώσουν ένα απολύτως γεωμετρικό αφήγημα χωρίς την ανθρώπινη φιγούρα» σημειώνει ο εικαστικός Σάββας Χριστοδουλίδης. «Θα έλεγε κανείς ότι ο Αντωνίου επανεξετάζει την έννοια του φόντου που μέχρι πρότινος αποτελούσε στα έργα του δευτερογενή αξία και όπου η δεσπόζουσα φιγούρα το καθιστούσε αισθητά ανενεργό και δευτερεύον. Τώρα πλέον ο καλλιτέχνης παρουσιάζει αλλά και συμπαρουσιάζει τη συνολική ζωγραφική επιφάνεια χωρίς κεντρικό μοτίβο. Το βλέμμα καλείται να κοινωνήσει το όλον ανά τμήμα σε μια γεωμετρική επιδαπέδια διάταξη».
«Τα έργα ανήκουν πλέον στη σφαίρα του επίγειου. Συνιστούν εκφάνσεις μιας νέου τύπου εδαφολογίας με επι-ζωγραφισμένες επιφάνειες, ανασηκωμένες ελαφρά από το δάπεδο, ανεπαίσθητα μετέωρες και υψομετρικά μεταπτωτικές. Το βλέμμα εγκαταλείπει την κατά μέτωπο θέαση και οδηγείται σε μία ανεξάντλητη και πολυεπίπεδη ενατένιση χώρου και χρόνου, ισότιμη της προσδοκίας. Εδώ έγκειται και η αμφισημία των περιοχών αυτών, καθώς και ο κλειστός, οριοθετημένος και δεσμευτικός τους χαρακτήρας, ανοικτός σε συνειρμούς και ιδεολογικές επινοήσεις, χωρίς στενότητα. Τα έργα αποτελούν αληθινούς τόπους δεδομένου ότι η αλήθεια ενός τόπου δεν έγκειται στην περατότητά του, αλλά στη δυνατότητα του να γίνεται αντιληπτός ως κάτι άμεσο και ανοικτό στον “τρόπο του ποιείν” : το πεδίο για κάθε συνειδητή ή κατά βούληση πράξη, όπως ορίζει ο Valéry το δημιουργικό εγχείρημα».
«Η απουσία αφηγηματικών μοτίβων ξαφνιάζει το βλέμμα και συνάμα το κατευνάζει. Το τετελεσμένο ανάγεται σε ενδεχόμενο με αποτέλεσμα ο χώρος να γίνεται διαδρομή, όδευση προς το “άλλο”. Έργα-κατασκευές, τα Επιδαπέδια του Αντωνίου υπόκεινται σε μία εμμονική στόχευση: την πλήρωσή τους. Ο καλλιτέχνης επιδίδεται σε μια νοερή και έμπρακτη αναζήτηση περιεχομένου που θα καταστήσει τα έργα τόπους προφάνειας. Και όπως θα έλεγε ο Jean-Luc Marion, προσπαθεί να υποδεχθεί “ένα νεοφερμένο κάτι (…) και να το κρατήσει εκεί, ανάγοντας το χωρίς υπόλειμμα, στην καθαρή του ορατότητα. Μ’ αυτήν την αισθητική μεταστοιχείωση, η φαινομενολογική αναγωγή είναι απολύτως εφαρμόσιμη και κυρίως συγκροτεί το μη φυσικό σύμπαν του καθαρού ορατού. Η ιστορία της ζωγραφικής κατανοείται λοιπόν ως η ανάδειξη μιας ροής ενίοτε διακοπτόμενης … ”».
Ο Νικόλας Αντωνίου γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου όπου ζει και εργάζεται. Είναι απόφοιτος του 3ου εικαστικού εργαστηρίου στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (2012), με καθηγητές τον Χάρη Κοντοσφύρη και Μανώλη Πολυμέρη. Αυτή είναι η 12 ατομική του έκθεση και η έβδομη στη Κύπρο, ενώ έχει εκθέσει ατομικά στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τη Βουδαπέστη και ομαδικά σε Κύπρο, Γερμανία, Αυστραλία, Ουγγαρία, Ελλάδα, Ρουμανία, Ελβετία και Ιταλία.
