Έργα σύγχρονης τέχνης ανταποκρινόμενα στον χώρο (site-specific) από έξι καλλιτέχνιδες περιλαμβάνει η ομαδική έκθεση με τίτλο «Shifting identities –a tale of dissolving narratives», που ανοίγει την Παρασκευή 20 Μαΐου στο Αρχοντικό Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου, στο πλαίσιο των εορτασμών της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2022.
Η έκθεση που επιμελείται ο δρ Κώστας Πράπογλου φιλοξενεί δημιουργούς των οποίων η πρακτική εμπνέεται από την υπόσταση του ίδιου του αρχοντικού του Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου, εγκιβωτίζοντας το μοναδικό μικρο-περιβάλλον του που αναπτύσσει διαρκή διάλογο με τον άμεσο περίγυρό του. Πρόκειται για τις Αικατερίνη Γεγησιάν (Ελλάδα- Αγγλία), Ελίνα Ιωάννου (Κύπρος), Μαριάννα Κωνσταντή (Κύπρος), Βάνα Ντατσούλη (Ελλάδα), Αριάννα Οικονόµου (Κύπρος), Μπελ Σαφίρ (Ισραήλ).
Διοργανώνεται από την BPRarts Cultural Management σε συνεργασία με το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου και με χρηματοδότηση από τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες του ΥΠΠΑΝ.
Στα εγκαίνια στις 20 Μαΐου στις 7μ.μ., θα παρουσιαστεί η επιτελεστική δράση (performance) «Shapes of Water» της χορογράφου/ περφόρμερ Αριάννας Οικονόμου.
Η ιστορική σημασία του αρχοντικού του δραγουμάνου καθώς και η τροχιά του στο χρόνο –όχι μόνο ως αρχιτεκτονικό στολίδι αλλά κι ως οντότητα που παρέμεινε στο επίκεντρο των κτήσεων, της πολιτικής και της διπλωματίας κατά τη διάρκεια της ζωής του– γεννά ένα έντονο νέο πλαίσιο, αποτελώντας αστείρευτη πηγή φαντασίας.
Ένα υδάτινο στοιχείο ενσωματώνει μια αρχαία σαρκοφάγο. Ένας αριθμός αρχαίων στηλών είναι τοποθετημένες τυχαία γύρω από την αυλή. Μια σειρά από αρχιτεκτονικά στοιχεία συνθέτουν έναν αστερισμό χρονολογιών (αρχαϊκά, κλασικά, ρωμαϊκά, βυζαντινά, μεσαιωνικά και οθωμανικά κατάλοιπα που τοποθετούνται σ’ έναν από τους περιμετρικούς τοίχους του). Πρωταγωνιστούν όλα σε μια περίπλοκη ιστορία. Στρώματα ιστορικότητας εμπλέκονται με στρώματα ταυτότητας ενώ, ταυτόχρονα, όλα συγκρούονται και συγχωνεύονται σε ενιαίο σώμα. Ο χρόνος έχει αφήσει έντονο το σημάδι του εδώ.
Ένα μικρό λουτρό κολλημένο στην άκρη της αυλής είναι ένα επιπλέον –αλλά πρωταρχικό– στοιχείο σε ένα ταξίδι που ξεκινά μόλις οι θεατές περνούν την πύλη του Αρχοντικού και ξεδιπλώνεται σταδιακά καθώς ακολουθούν μια διαδρομή, τα μονοπάτια της οποίας συνθέτουν την πολυσχιδή αφήγηση της έκθεσης. Το λουτρό γίνεται μια ζωντανή εικόνα ιστορικού συμβολισμού, προσωποποιώντας την εξέλιξη ενός αρχιτεκτονικού τύπου από τους ελληνιστικούς, ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους.
Σε συνεχή διάλογο με τα κοντινά θραύσματα του αρχαίου παρελθόντος, αντιπροσωπεύει το ρεπερτόριο μιας διαρκώς εξελισσόμενης πολιτικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής τροχιάς που είναι ενσωματωμένη όχι μόνο στο ιστορικό πλαίσιο αυτού του τόπου αλλά και σε μια ροή συνείδησης, δόμησης, αποδόμησης, σύγκρουσης, εσωτερικής επανάστασης και πνευματικής αναγέννησης. Η χορογραφία του σύγχρονου αστικού και αγροτικού τοπίου επαναπροσδιορίζει την ίδια την αρχιτεκτονική της ζωής. Δημιουργεί μια μαρτυρία όπου η ανθρώπινη κατάσταση βρίσκεται σε συνεχή μάχη με τον χρόνο και τον ίδιο της τον εαυτό.
Η κατοικία του Χατζηγεωργάκη κατακλύζει έναν κήπο μυστηρίων, μια σφαίρα περιέργειας. «Θα προσπαθήσουμε να ξεκλειδώσουμε και ν’ αποκαλύψουμε αυτό που περίμενε να ανιχνευτεί, να μυριστεί και να ειπωθεί» αναφέρει ο επιμελητής. Όλες οι συμμετέχουσες έχουν προσκληθεί να συνδράμουν με έργα που ανταποκρίνονται στον χώρο και στο πλαίσιο, αλλά και στη μοναδικότητα του οπτικού [ή μη οπτικού] λεξιλογίου τους μέσω εγκαταστάσεων, βίντεο, ηχοτοπίων, γλυπτών και περφόρμανς.
Καθεμία από τις καλλιτέχνιδες καταλαμβάνει έναν –λιγότερο ιδιωτικό– χώρο στην αυλή του Αρχοντικού, υιοθετώντας πολλαπλές όψεις της ιστορικότητας και της μνήμης, κατασκευάζοντας ταυτόχρονα μια συλλογική προσπάθεια σε μια διαδικασία αρχειοθέτησης δυνατοτήτων, με την ανθρώπινη ύπαρξη στο προσκήνιο κι ως κύριο πρωταγωνιστή της ιστορίας.
