Tη δυστοπική σάτιρα του Γερμανού συγγραφέα Χάραλντ Μύλλερ «Τότενφλος» προτείνει από τις στις 22 Οκτωβρίου το Θέατρο Ένα, σε σκηνοθεσία Ερμίνας Κυριαζή.

Γραμμένο το 1984, το προφητικό και επίκαιρο έργο προσφέρει έναν ακριβή ορισμό για το τι θα πει «μαύρο χιούμορ». Περιγράφει με παρρησία την ανάγκη του σημερινού ανθρώπου για εξουσία. Ο «εξουσιαστής» όμως εν τέλει γίνεται ο ίδιος «απόρριμμα» στο ίδιο του το δημιούργημα και σύστημα για να επανέλθει ζητώντας βοήθεια από το έκτρωμα που ο ίδιος έφτιαξε.

Ο Χάραλντ Μύλλερ έγραψε το «Τότενφλος» (Totenfloss- Σχεδία Θανάτου, στα γερμανικά) παίρνοντας μέρος σε διαγωνισμό θεατρικού έργου με θέμα την καταστροφή του κόσμου. Τον διαγωνισμό είχε προκηρύξει το Θέατρο του Όμπερχαουζεν. Το «Τότενφλος» ξεχώρισε ανάμεσα σε 100 έργα και ανέβηκε την ίδια χρονιά στο θέατρο που είχε διοργανώσει τον διαγωνισμό. Tο έργο απέκτησε καινούριο μετά την Καταστροφή του Τσερνομπίλ το 1986. Αργότερα ο Μύλλερ το ξανάγραψε, δίνοντάς του άλλη μορφή.

Το έργο μεταφέρει τον θεατή στο 2050. Η Γη έχει καταστραφεί από μία σειρά πυρηνικών εκρήξεων και χημικών διαρροών. Τρεις άντρες κι ένα κορίτσι κατεβαίνουν με μία σχεδία τον ποταμό Ρήνο, από την Χαϊδελβέργη ως το μυθικό Ξάντεν, με την ελπίδα ότι εκεί θα βρούνε καταφύγιο από τη χημική και την πυρηνική φρίκη.

Αγωνίζονται να κρατηθούν στη ζωή, που την αγαπούν, παρόλη τη φρίκη που τους τριγυρίζει και που σιγά- σιγά τους καταπίνει, αντιδρώντας ο καθένας με τον τρόπο του.

Ο Τσέκερ, όταν αναφέρεται στον εαυτό του, μιλάει πάντα στο τρίτο πρόσωπο, σαν να μιλάει για κάποιον άλλο. Ο Ιτάι υπακούει τυφλά στις εντολές αυτών που τον δημιούργησαν- είναι προϊόν κλωνοποίησης. Και οι δύο αρνούνται να ξέρουν.

Ο Κούκος, φορτωμένος τις ενοχές του ανθρώπου των δεκαετιών του 1900, αρνείται να θυμηθεί, αλλά κρατάει τις φωνές των πουλιών. Η Μπιούτυ, πάλι, ζει με τη φαντασία της στον παλιό ωραίο κόσμο, που τον γνώρισε από τα απαγορευμένα βιβλία που διάβασε και τον περιγράφει με τη «χαμένη γλώσσα», γεμάτη λυρικές φραστικές εξάρσεις.

«Ερμηνεύοντας την ύπαρξή μας, μέσα από τα ίδια τα σκουπίδια μας, τα εν γένει και τα ‘εντός’ μας, αποχρωματίζουμε την ‘κοινωνική ηθική’ δίνοντας φως στην ‘αξία’» σημειώνει η σκηνοθέτρια, Ερμίνα Κυριαζή. «Τι αποφασίζω να αποχωριστώ και τι να συντηρήσω είναι αυτό που με προσδιορίζει και με καθορίζει. Σ’ αυτό το προσωπικό ξεκαθάρισμα της ‘έμβιας’ ζωής μου, βρέθηκα αντιμέτωπη με το ερώτημα: Τι λοιπόν σημαίνει ‘πρόοδος’; Η πρόοδος ορίζεται μέσα από την οπτική, το πρίσμα της δύναμης που κατέχει ο άνθρωπος και η εξουσία; Που χωρίς κανένα σεβασμό με την ‘ανωτερότητα’ που ο ίδιος αυτοκαλέστηκε, καταστρέφει χωρίς κανένα σεβασμό το ίδιο του το ‘σπίτι’, τη ‘θεία’ φύση; Και πόσες αντοχές μπορεί να έχει ένα σπίτι όταν στα θεμέλια, δόλια, τοποθετείς κλωνοποιημένο σαρκοφάγο σαράκι;»

Παραστασεις

  • Λευκωσία, Θέατρο Ένα, από 22/10 κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 8.30μ.μ. 22348203

Συντελεστές

  • Μετάφραση: Ιώ Μαρμαρινού
  • Σκηνοθεσία: Ερμίνα Κυριαζή
  • Σκηνικά/ Κοστούμια: Στέφανη Λουκά
  • Κατασκευή Σκηνικού: Λάμπρος Κόκκινος
  • Μουσική/Μουσικός επί σκηνής: Cliff Κλεοβουλου
  • Κίνηση: Γιώργος Δημόπουλος
  • Σχεδιασμός Φωτισμού: Αντρέας Χριστοδουλίδης
  • Μακιγιαζ: Κωνσταντίνα Στυλιανού
  • Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Μιχάλης Χρήστου, Γιώργης Χριστοδούλου, Σωτήρης Μεστάνας, Μικαέλλα Θεοδουλίδου