Ξεκίνησε να δουλεύει πίσω από τις κάμερες, ως βοηθός στο πλατό και διέγραψε μια εντυπωσιακή πορεία ως ηθοποιός σε σειρές της Marvel, στο «Star Wars» και στον ρόλο του «κακού» στον «James Bond». Ο Σάιμον Κασσιανίδης, Κύπριος μεγαλωμένος στο Λονδίνο, έχει εγκατασταθεί στην Κύπρο με τη σύζυγο και την κόρη τους και μιλάει στο Down Town για τις περιπέτειές του στον μαγικό κόσμο του σινεμά και για τον ορισμό, που δίνει ο ίδιος στην επιτυχία.
–Γεννήθηκες και μεγάλωσες στο Λονδίνο, πόσο παραδοσιακή ήταν η οικογένειά σου; Δεν θα έλεγα ότι οι γονείς μου ήταν παραδοσιακοί. Είχαν μια πιο προοδευτική νοοτροπία και αυτό επηρέασε πολύ τον τρόπο που μεγάλωσα. Ήταν πάντα άνθρωποι της εποχής τους, πολύ ανοικτόμυαλοι. Μέναμε στο Νότιο Λονδίνο, ενώ οι περισσότεροι Κύπριοι μετά την εισβολή είχαν εγκατασταθεί στο Βόρειο. Έτσι, δεν βρεθήκαμε μέσα σε μια πολύ μεγάλη ελληνική κοινότητα. Είχαμε, βέβαια, την εκκλησία, όπου πηγαίναμε στις μεγάλες γιορτές αλλά η καθημερινότητά μας ήταν αρκετά πολυπολιτισμική.
–Παρ’ όλα αυτά, η Κύπρος ήταν πάντα παρούσα στη ζωή σας; Ναι, απόλυτα. Οι γονείς μου ήταν στην Κύπρο το 1974, την περίοδο της Εισβολής. Τον επόμενο χρόνο, όπως πολλοί Κύπριοι, πήραν την απόφαση να φύγουν για το Λονδίνο. Ο αδελφός μου ήταν μικρός τότε, τεσσάρων ή πέντε χρονών. Εγώ γεννήθηκα το 1979 στο Λονδίνο, αλλά μεγάλωσα σε ένα σπίτι, όπου η Κύπρος ήταν έντονα παρούσα – μέσα από τις ιστορίες, τις αναμνήσεις, τις συνήθειες.
–Πώς ήσουν ως παιδί; Νομίζω αρκετά περίεργος για τον κόσμο. Μου άρεσε πολύ να διαβάζω και πάντα με γοήτευε η λογοτεχνία και το σινεμά. Η μητέρα μου είναι φανατική σινεφίλ, όπως και ο πατέρας μου, έτσι όταν ήμουν μικρός, πηγαίναμε πολύ συχνά και βλέπαμε ταινίες. Αυτό σίγουρα με επηρέασε, αν και τότε δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα μπορούσε να γίνει επάγγελμα.
–Αρχικά επέλεξες έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο, σπουδάζοντας οικονομικά; Ναι. Σπούδασα Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Για τη γενιά του παππού και της γιαγιάς μου -που κατάγονταν από το Μαραθόβουνο και έζησαν δύσκολες συνθήκες- η εκπαίδευση και μια σταθερή δουλειά, ήταν πολύ σημαντικά. Έτσι, υπήρχε πάντα η ιδέα ότι πρέπει να σπουδάσεις, να έχεις ένα καλό επάγγελμα και μια ασφάλεια.
–Παρ’ όλα αυτά, δεν έμεινες στην ασφάλεια… Ναι, εργάστηκα στον τραπεζικό τομέα και η ίσως θα μπορούσα να προσαρμοστώ και να παραμείνω στο επάγγελμα αλλά δεν ένιωθα ότι ήταν ο δρόμος μου.
–Κι ο κινηματογράφος πώς ήρθε στη ζωή σου; Με έναν πολύ απρόσμενο τρόπο. Η μητέρα μου είχε ένα καφέ στο Νότιο Λονδίνο και τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο, δούλεψα εκεί για ένα διάστημα ως barista, προσπαθώντας να αποφασίσω τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Ένας παραγωγός ντοκιμαντέρ ερχόταν συχνά στο cafe και αρχίσαμε να μιλάμε για ταινίες. Κάποια στιγμή μου είπε: «Ξέρεις τόσα πολλά για τον κινηματογράφο. Γιατί δεν δουλεύεις σε αυτόν τον χώρο;». Του είπα ότι ήταν σαν να μου έλεγε να γίνω αστροναύτης. Δεν είχα ιδέα πώς μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Εκείνος, όμως, επέμεινε και μου είπε ότι θα μπορούσα να τον επισκεφθώ σε ένα γύρισμα, για να δω πώς δουλεύει μια παραγωγή. Έτσι ξεκίνησαν όλα.
–Άρχισες να εργάζεσαι, λοιπόν, πίσω από την κάμερα; Ακριβώς. Αρχικά ως βοηθός στο πλατό, αργότερα ως βοηθός σκηνοθέτη. Πέρασα από διάφορους ρόλους πίσω από την κάμερα και ήταν μια εξαιρετική εμπειρία. Μου έδειξε πώς λειτουργεί πραγματικά ένα γύρισμα, πώς δημιουργείται μια ταινία. Πολλοί άνθρωποι φαντάζονται ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τον ηθοποιό. Στην πραγματικότητα, ένα κινηματογραφικό συνεργείο είναι μια τεράστια ομάδα ανθρώπων που δουλεύει, για να γίνει μια ταινία πραγματικότητα.
–Αυτό σε βοήθησε αργότερα ως ηθοποιό; Πολύ. Όταν ένας ηθοποιός βρίσκεται για πρώτη φορά σε πλατό, συχνά πιστεύει ότι όλη η προσοχή είναι επάνω του κι αυτό δημιουργεί πολύ μεγάλο στρες. Αισθάνεται ότι παρακολουθούν την κάθε του κίνηση. Στην πραγματικότητα, αυτό που κυρίως σκέφτεται το συνεργείο είναι «Ελπίζω να τελειώσουμε γρήγορα, για να πάμε σπίτι». Έχοντας την εμπειρία πίσω από την κάμερα, αυτό μού αφαίρεσε πολύ μεγάλο βάρος και πολύ μεγάλο μέρος του άγχους, όταν βρέθηκα εγώ μπροστά στην κάμερα. Επιπλέον, διατηρώ πολύ καλές φιλίες, με πολλούς από τους ανθρώπους που δουλεύαμε μαζί, οι περισσότεροι από τους οποίους τότε ήταν τα αφεντικά μου.
–Πότε αποφάσισες να δοκιμάσεις την υποκριτική; Αυτό έγινε σταδιακά. Είσαι νέος, είσαι στο πλατό και όλα είναι συναρπαστικά. Βλέπεις τους ηθοποιούς να παίζουν και αισθάνεσαι μια γοητεία για όλο αυτό. Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι θα ήθελα να το δοκιμάσω. Παρακολούθησα ένα θερινό πρόγραμμα υποκριτικής στο Central School of Speech and Drama στο Λονδίνο κι όσο ήμουνα εκεί, μία καθηγήτρια με ξεχώρισε και χωρίς να το ξέρω, κάλεσε έναν ατζέντη για να με δει. Ο ατζέντης μου είπε, δεν θα υπογράψω μαζί σου, αλλά θα σου κλείσω κάποιες συναντήσεις, για να δούμε πώς θα πάει.
–Και τελικά πώς πήγε; Έκλεισα δουλειές σχετικά γρήγορα. Είχα, όμως, αυτή την ανασφάλεια, επειδή δεν είχα τελειώσει δραματική σχολή και έτσι για τα πρώτα πέντε χρόνια αντιμετώπιζα κάθε ρόλο σαν μάθημα, σαν κάτι για το οποίο έπρεπε να μελετήσω και να προσπαθήσω περισσότερο. Κι αυτό μού βγήκε σε καλό. Δεν το ήξερα τότε αλλά αυτό είναι το αμερικάνικο σύστημα. Αργότερα, όταν μετακόμισα στις ΗΠΑ, διαπίστωσα ότι εκεί οι ηθοποιοί δεν σταματάνε ποτέ την εκπαίδευση. Στη Βρετανία όταν τελειώσεις τη δραματική σχολή, θεωρείται ότι έχεις ολοκληρώσει την εκπαίδευσή σου. Είναι διαφορετική φιλοσοφία.
–Ποιες στιγμές ξεχωρίζεις από την κινηματογραφική σου πορεία; Υπάρχουν αμέτρητες διαφορετικές στιγμές. Υπάρχουν οι στιγμές που συνδέεσαι με ανθρώπους στα γυρίσματα, που δημιουργείς φιλίες κι αυτές έχουν μεγάλη αξία. Μπορεί να μην είναι μεγάλες παραγωγές, αλλά οι σχέσεις και οι συγκυρίες είναι πολύ σημαντικές. Και φυσικά, υπάρχουν κι οι μεγάλες παραγωγές, όπως η ταινία του «James Bond», οι σειρές της Marvel, το «Star Wars», που είναι εκπληκτικές εμπειρίες!
–Μια στιγμή που θυμάσαι ως ιδιαίτερη; Η στιγμή που μπήκα για πρώτη φορά στο πλατό του «Star Wars». Μεγαλώνεις με τις ταινίες και ξαφνικά μπαίνεις σε ένα στούντιο και είσαι εκεί! Όταν βλέπεις έναν stormtrooper μπροστά σου, είναι μια στιγμή που σου μένει αξέχαστη. Και φυσικά, το να βρίσκεσαι στο πλατό με τον Ντάνιελ Κρεγκ.
–Στο «Quantum of Solace», όπου παίζεις τον «κακό»; Ναι, στεκόμουν εκεί, τον κοίταζα και με κοίταζε και έλεγα από μέσα μου «Τώρα είμαι με τον Ντάνιελ Κρεγκ, είμαι με τον Τζέιμς Μποντ»!
–Τι τύπος είναι; Πολύ απλός και ευθύς άνθρωπος, πολύ επαγγελματίας. Είχε μεγάλη πίεση επάνω του, ήταν ο νέος James Bond, τα γυρίσματα ήταν απαιτητικά. Επιπλέον, εκείνη την περίοδο είχαν απεργία οι σεναριογράφοι στο Hollywood. Προσπαθούσαμε να βρούμε έναν διαφορετικό τρόπο να παίξουμε τη σκηνή μας, χωρίς να γράψουμε τίποτα καινούργιο και αυτή ήταν μια στιγμή που μοιραστήκαμε.
–Παρόλα αυτά, η καριέρα σου δεν περιορίζεται στην υποκριτική. Γράφεις σενάρια, έχεις ασχοληθεί με την παραγωγή, με τη σκηνοθεσία… Αυτή τη στιγμή με τι ασχολείσαι; Μου αρέσει να ασχολούμαι συνεχώς με διαφορετικά πράγματα. Αυτή τη στιγμή συζητώ για τρεις διαφορετικές τηλεοπτικές σειρές, μου έχουν προτείνει πρωταγωνιστικούς ρόλους και τα γυρίσματα είναι προγραμματισμένα τον επόμενο χειμώνα. Είναι πολύ ενδιαφέροντα projects και προσπαθούμε να δούμε πώς μπορούν να οργανωθούν χρονικά. Ταυτόχρονα, είμαι πολύ ενθουσιασμένος, γιατί σκηνοθετώ την πρώτη μου ταινία μεγάλου μήκους. Τα γυρίσματα θα γίνουν το καλοκαίρι στο Δουβλίνο. Έχω γράψει το σενάριο και η παραγωγή θα γίνει σε συνεργασία με την Warner Brothers. Το να φτάνεις στο σημείο να σκηνοθετείς μια ταινία με μια ομάδα ανθρώπων που εμπιστεύεσαι, είναι ένα μεγάλο όνειρο που γίνεται πραγματικότητα.
-Έχεις γίνει πιο επιλεκτικός με τα χρόνια; Ναι, προτιμώ να μην δουλεύω αν δεν είναι για κάτι που πραγματικά με ενδιαφέρει. Έχω και ένα παιδί τώρα, επομένως αν θα λείπω από κοντά της, για να δουλέψω, πρέπει να είναι κάτι που αξίζει. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που πέρασα στην παραγωγή και έχω μειώσει την υποκριτική. Γιατί ως ηθοποιός πρέπει να λείπεις πολλές συνεχόμενες βδομάδες σε γυρίσματα στο εξωτερικό. Έχω μια πολύ καλή συνεργασία με την Warner Brothers τα τελευταία χρόνια, που γράφω σενάρια για παραγωγές στην Ευρώπη και αυτό μου επιτρέπει να περνώ χρόνο με την κόρη μου, η οποία είναι μόλις δύο χρονών. Όταν γίνεσαι γονιός, οι προτεραιότητες αλλάζουν εντελώς. Τον χρόνο με την κόρη μου δεν θα τον άλλαζα με καμία δουλειά!
–Πώς πήρατε την απόφαση να εγκατασταθείτε στην Κύπρο; Φύγαμε από το Λος Άντζελες, σε μια φάση που οι απεργίες ήταν συνεχείς στη βιομηχανία, υπήρχαν έντονες διαμάχες με τις πλατφόρμες και επικρατούσε μια γενικότερη αναταραχή. Μετακομίσαμε αρχικά στη Σουηδία που είναι η πατρίδα της συζύγου μου και μετά εδώ.
–Η σύζυγός σου έχει σχέση με τον χώρο; Όχι, εργαζόταν ως δημοσιογράφος και τώρα την ενδιαφέρει να μπει στην παραγωγή μαζί μου, αλλά για την ώρα είναι στο σπίτι με την κόρη μας. Κατ’ ακρίβεια, η ιδέα να εγκατασταθούμε στην Κύπρο ήταν της γυναίκας μου. Έχω οικογένεια εδώ και θέλαμε να δοκιμάσουμε τη ζωή στην Κύπρο. Μετακομίσαμε πριν από ενάμιση χρόνο. Αυτή τη στιγμή προτιμώ projects που μου επιτρέπουν να έχω την οικογένειά μου κοντά.
–Δεν είσαι φανατικός των social media, κάτι που βλέπουμε πολύ στον χώρο των ηθοποιών. Βλέπουμε μεγάλους σταρ να ποστάρουν τον σκύλο τους, το πρωινό τους, τα παιδιά τους και αυτό δημιουργεί μια ψευδαίσθηση οικειότητας… Ναι, δεν το κάνω ποτέ αυτό. Γενικότερα, δεν νομίζω ότι είναι καλό για έναν ηθοποιό να εκτίθεται τόσο πολύ, συνέχεια. Πιστεύω ότι η απόσταση βοηθάει τη δουλειά. Θα πρέπει να μπορείς να υποδυθείς πολύ διαφορετικούς ρόλους και να είσαι πειστικός. Πώς θα το κάνεις αυτό, όταν όλοι ξέρουν τα πάντα για σένα; Νομίζω ότι χάνεται κάτι από το μυστήριο και την ίδια την τέχνη της υποκριτικής. Ξέρω ότι για τους νεαρούς μπορεί να ακούγομαι λίγο σαν δεινόσαυρος τώρα!
–Πώς περνάς τον ελεύθερό σου χρόνο; Με τι ασχολείσαι εκτός δουλειάς; Διαβάζω πολύ, γυμνάζομαι και γράφω. Το γράψιμο είναι κάτι που απολαμβάνω πραγματικά, όχι μόνο όταν πρέπει να το κάνω για κάποιο σενάριο, αλλά και ως διαδικασία. Είναι σχεδόν ανάγκη. Και, φυσικά, μου αρέσει να παρακολουθώ ταινίες! Αισθάνομαι ότι οι ταινίες είναι πολύ σημαντικό μέρος της ζωής μας. Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να βλέπουμε καλές ταινίες. Κι αυτό με κάνει να συνειδητοποιώ πόσο σημαντική είναι αυτή η δουλειά.
–Αλλάζει, όμως, πολύ ο κόσμος του κινηματογράφου… Κάποτε το σινεμά ήταν έξοδος, ντυνόσουν, έβγαινες, πλήρωνες εισιτήριο, επέλεγες την ταινία. Τώρα γίνεται πιο παθητικά, από τον καναπέ – αφήνεις τη μια ταινία ξεκινάς την άλλη… Ναι, πράγματι, οι πλατφόρμες streaming αλλάζουν τον τρόπο που βλέπουμε ταινίες και σειρές. Τα social media, αλλάζουν το star system, επίσης. Και είναι ένα ερώτημα, πού θα μας οδηγήσει αυτό. Πιστεύω, όμως, ότι μέσα σε όλες αυτές τις σειρές και ταινίες που βλέπουμε και τις αφήνουμε στη μέση και πάμε στην επόμενη, έρχεται μία κάθε τόσο, που μας καθηλώνει και αφήνει τον αντίκτυπό της. Είτε πρόκειται για μια μικρή ανεξάρτητη παραγωγή είτε για μια εμπορική υπερπαραγωγή. Οι άνθρωποι πάντα θα έχουμε την ανάγκη για ιστορίες που μας αγγίζουν. Είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης.
STYLING: Shona Muir
DOWNTOWN, 26.4.2026
