«Καλή σας μέρα, δασκάλα. Τι κάνετε;». «Προσπαθώ να προστατευτώ, αγαπητό μου παιδί. Είμαι όλη μέρα στο σπίτι μόνη μου. Ασχολούμαι με τα λουλούδια μου που τα περισσότερα μου τα έφεραν άνθρωποι από το χωριό μου, την Αγία Τριάδα, για να μου το θυμίζουν -γαριφαλιές, κυκλάμινα, κρινάκια, τριανταφυλλιές, λουβανούδες, λινάρι- και περιποιούμαι τα δέντρα μου. Αισθάνομαι ευχαρίστηση να βλέπω το φυλλαράκι να μεγαλώνει, καμαρώνω την ομορφιά! Μιλώ με τον κήπο μου όλη μέρα, αφού δεν έχουμε ανθρώπους πλέον να μιλήσουμε…Κάνω, επίσης, κάποιες χειροτεχνίες, μαγειρεύω, βλέπω ειδήσεις…». «Τι θα μαγειρέψετε σήμερα, κυρία Φωκά;». «Ο κήπος μου έχει πολλά λάχανα. Όλο χόρτα τρώω πλέον. Εχτές έκαμα χορτόπιτα, αλλά άφησα τα κοτσάνια για να τα βράσω και να τα φάω σήμερα το μεσημέρι». «Έχετε κάποιον συγγενή σας κοντά σας, να σας βοηθά;». «Δυστυχώς, οι συγγενείς μου είναι στη Λάρνακα. Έχω, όμως, κάποιους φίλους, φίλες, που μου πρότειναν να με βοηθήσουν σε βασικά πράγματα -σούπερμαρκετ, φαρμακείο- αλλά τους είπα ότι προς το παρόν δεν χρειάζομαι κάτι. Επειδή είδα εψές στην τηλεόραση ότι τα μέτρα παρατάθηκαν ώς τις 30 του Απρίλη, στο μέλλον υποπτεύομαι ότι θα ζητήσω σίγουρα τη συμβολή τους, διότι δεν θέλω να έχω την αίσθηση ότι έφταιξα σε κάτι, ότι διακινήθηκα. Δεν θέλω να έχω ενοχές για διασπορά του ιού». «Έτσι όπως είστε όλη μέρα στο σπίτι, νιώθετε και λιγάκι εγκλωβισμένη;». «Είμαι εγκλωβισμένη πρώτη φορά στη ζωή μου!». «Στην Αγία Τριάδα, δεν ήσασταν εγκλωβισμένη;». «Όχι. Στο χωριό μου ήμουν ελεύθερη! Δεν συγκρίνονται. Έχω, όμως, φοβία. Εδώ είναι φοβία για τον ιό, στην Αγία Τριάδα είχα φοβία για κάποιους ανθρώπους». «Αισθάνεστε μοναξιά;». «Είμαι απομονωμένη. Πολλά χρόνια. Αλλά με παίρνουν τηλέφωνο, δεν έχω παράπονο. Μην γράψεις ότι έχω παράπονα». «Σκέφτεστε κάθε μέρα το χωριό σας;». «Κάθε λεπτό έχω στη σκέψη μου την Αγία Τριάδα. Λείπει μου ο τόπος μου. Αν ήμουν στο σπίτι μου, στο χωριό, δεν θα είχα πρόβλημα. Εκεί ήταν παράδεισος: είχα το αλεύρι μου, το κριθάρι μου, το σιτάρι μου, τις πατάτες μου, τα φασόλια μου, τα λουβιά μου, τα χόρτα μου…Τώρα είμαι εξαρτώμενη. Όλοι μας είμαστε. Από αυτόν που έχει τη δύναμη».
11:15
«Ποιητή, τι κάνετε;». «Είμαι περιορισμένος. Διαβάζω, ακούω μουσική, βλέπω λίγη τηλεόραση». «Φοβάστε;». «Δεν έχω φοβηθεί προσωπικά, αν και δεν είμαι ατρόμητος ως άνθρωπος. Ζούμε, ωστόσο, μία πρωτοφανή ασθένεια, η οποία απειλεί την ανθρωπότητα. Ευτυχώς, έχουμε ηρωικούς ανθρώπους γύρω μας: τους γιατρούς μας, το νοσηλευτικό προσωπικό, τους οδηγούς των ασθενοφόρων, τις καθαρίστριες των νοσοκομείων, όλους όσοι εργάζονται σε αυτό τον τομέα. Και τους ευχαριστούμε, από καρδιάς, για όσα κάνουν». «Διακρίνετε ποιητικότητα σε αυτές τις συνθήκες, κύριε Πασιαρδή;». «Όχι. Υπάρχει απόγνωση. Αλλά, ένεκα της απόγνωσης, θα θέσουμε την καρτερία. Ελπίζω να πάρουμε κάποια μηνύματα εσωτερικής φύσεως πια, να καλυτερέψουμε ως άνθρωποι, να βάλουμε μπροστά την αδελφοσύνη και την αλληλεγγύη. Η ανθρώπινη απληστία έχει κάνει πολλή ζημιά στον κόσμο». «Αισθάνεστε μόνος αυτές τις μέρες της καραντίνας;». «Έχω συνηθίσει τη μόνωσή μου». «Η μόνωσή σας τι περιλαμβάνει;». «Τις σκέψεις μου, τους στοχασμούς μου, τα όνειρά μου για μια καλύτερη ανθρωπότητα».
13:35
«Είναι διαφορετική αυτή η καραντίνα από εκείνη που βίωνες μέχρι πριν από δέκα μέρες στις φυλακές, Σάββα;». «Αποφυλακίστηκα την προηγούμενη Δευτέρα. Βγήκα από τις φυλακές και μπήκα κατευθείαν στο σπίτι. Δεν έχω πάει πουθενά. Μένω με τη μητέρα μου και την αδελφή μου και θέλω να τις προστατεύσω». «Πώς είναι τα πράγματα τώρα;». «Είναι χειρότερα μέσα στο σπίτι, παρά στη φυλακή. Στη φυλακή είχα κάποια ελευθερία, εδώ είμαι περιορισμένος. Πήγαινα σε κάποιους παρέες, έπαιζα ποδόσφαιρο, έκαμνα τες δουλειές μου, πήγαινα στην καντίνα…Τώρα είμαι κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους». «Πόσο καιρό ήσουν φυλακισμένος;». «Δύο χρόνια». «Πότε σου ανακοίνωσαν ότι αποφυλακίζεσαι;». «Έγινε πολύ ξαφνικά. Είχαν αποφασιστεί κάποια μέτρα αποσυμφόρησης των Κεντρικών Φυλακών, λόγω του κορωνοϊού και ήμουν μέσα στους τυχερούς. Τη Δευτέρα το απόγευμα μού είπαν “φεύγεις από τις Φυλακές”, εβούρησα στην κάμαρή μου, ετοίμασα τα πράγματά μου μήπως το μετανώσουν, ειδοποίησα κάποιους δικούς μου να έρτουν να με πιάσουν και πήγα κατευθείαν στο σπίτι μου. Κοιμήθηκα την Κυριακή φυλακισμένος και τη Δευτέρα ήμουν στην καρκόλα του σπιτιού μου. Ένιωσα πολλά ωραία!». «Γιατί ονομάζεις το κελί σου “κάμαρη”;». «Το ίδιο είναι». «Σήμερα η μάνα σου τι σου μαγείρεψε;». «Ραβιόλες. Είναι από τα αγαπημένα μου». «Σου λείπουν κάποιοι από τους φυλακισμένους;». «Επεθύμησα ορισμένους. Έμαθα μαζί τους». «Όταν τελειώσει η καραντίνα τι θα κάνεις;». «Α, πολλά! Θα κάμω ένα μεγάλο τραπέζι στο σπίτι, να έρτουν ούλλοι. Να το γιορτάσουμε. Ύστερα θα πάω πίσω στη δουλειά που έκαμνα και σε κάποια φάση ελπίζω να κάμω και οικογένεια». «Είναι ωραία η ελευθερία;». «Ακόμα δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ελευθερία είναι να μπορείς να πάεις περίπατο στη θάλασσα, να κάμεις ένα ταξίδι, να κάτσεις σε ένα café με τους φίλους σου. Όταν τελειώσει ο κορωνοϊός θα ξέρω να σου πω τι σημαίνει “ελευθερία”…».
xatzigeorgiou@yahoo.com
