Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Ένα από τα εντυπωσιακότερα ουράνια φαινόμενα των τελευταίων σχεδόν τριών δεκαετιών είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρώπη, καθώς η ολική έκλειψη Ηλίου μετέτρεψε για λίγα λεπτά τη μέρα σε νύχτα σε περιοχές που βρέθηκαν στη ζώνη της ολικότητας.
Μεγάλα πλήθη συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν το φαινόμενο, αντιδρώντας με ζητωκραυγές τη στιγμή που η Σελήνη κάλυψε τον Ήλιο.
Η διαδρομή της ολικής έκλειψης ξεκίνησε από το βόρειο άκρο της Σιβηρίας στη Ρωσία και στη συνέχεια ακολούθησε καμπύλη πορεία γύρω από τον Αρκτικό Ωκεανό, φτάνοντας στην Ισλανδία πριν κινηθεί νοτιότερα.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο το φαινόμενο ήταν ορατό ως μερική έκλειψη. Στη βόρεια Σκωτία ξεκίνησε περίπου στις 18:00 ώρα Βρετανίας, ενώ στη νότια ακτή της Αγγλίας λίγο πριν από τις 18:20.
Η ολική φάση της έκλειψης διήρκεσε λιγότερο από δύο λεπτά, προσφέροντας ωστόσο εικόνες που αναμένεται να μείνουν αξέχαστες σε όσους κατάφεραν να τις παρακολουθήσουν.
Περιορισμένη ορατότητα στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα η έκλειψη ήταν ορατή μόνο από βορειοδυτικές περιοχές, λίγο πριν από τη δύση του Ηλίου.
Η Κέρκυρα θεωρούνταν το καλύτερο σημείο παρατήρησης στη χώρα, αν και η κάλυψη του ηλιακού δίσκου περιορίστηκε περίπου στο 2,3%.
Η «κοσμολογική σύμπτωση» πίσω από την ολική έκλειψη
Ηλιακή έκλειψη προκαλείται όταν η Σελήνη παρεμβάλλεται ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, καλύπτοντας μέρος ή ολόκληρο τον ηλιακό δίσκο και ρίχνοντας τη σκιά της πάνω στον πλανήτη.
Μια ολική έκλειψη συμβαίνει κάπου στη Γη περίπου κάθε 18 μήνες, όμως για ένα συγκεκριμένο σημείο του πλανήτη αποτελεί πολύ πιο σπάνιο γεγονός, καθώς μπορεί να επαναληφθεί έπειτα από αιώνες.
Η δυνατότητα να παρατηρούμε ολικές εκλείψεις οφείλεται σε μια εντυπωσιακή αναλογία αποστάσεων και μεγεθών.
Ο Ήλιος βρίσκεται περίπου 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη, δηλαδή περίπου 400 φορές μακρύτερα από τη Σελήνη. Την ίδια στιγμή, η διάμετρος της Σελήνης είναι περίπου 400 φορές μικρότερη από εκείνη του Ήλιου.
Έτσι, τα δύο ουράνια σώματα εμφανίζονται από τη Γη σχεδόν στο ίδιο φαινομενικό μέγεθος, επιτρέποντας στη Σελήνη να καλύψει πλήρως τον ηλιακό δίσκο.
Από την αρχαία Κίνα μέχρι τον Όμηρο
Οι εκλείψεις Ηλίου προκαλούσαν δέος και φόβο στους ανθρώπους ήδη από την αρχαιότητα και συχνά αντιμετωπίζονταν ως κακοί οιωνοί.
Μία από τις πρώτες καταγεγραμμένες αναφορές προέρχεται από την Κίνα και χρονολογείται στην τρίτη χιλιετία π.Χ., όταν, σύμφωνα με την παράδοση, δύο αξιωματούχοι τιμωρήθηκαν επειδή δεν κατάφεραν να προβλέψουν το φαινόμενο. Στην αρχαία κινεζική παράδοση υπήρχε η πεποίθηση ότι ένας δράκος «κατάπινε» τον Ήλιο.
Αναφορά σε ουράνιο σκοτάδι υπάρχει και στην Οδύσσεια, όπου ο μάντης Θεόκλυμενος περιγράφει τον Ήλιο να χάνεται από τον ουρανό και σκοτάδι να απλώνεται παντού.
Ο Αρχίλοχος περιέγραψε επίσης ολική έκλειψη του 648 π.Χ. ως τη στιγμή κατά την οποία ο Δίας «μετέτρεψε τη μέρα σε νύχτα».
Ιδιαίτερη θέση στην ιστορία έχει και η έκλειψη του 585 π.Χ., την οποία, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, είχε προβλέψει ο Θαλής ο Μιλήσιος. Το φαινόμενο φέρεται μάλιστα να οδήγησε στην παύση των εχθροπραξιών μεταξύ Μήδων και Λυδών.
Από σύμβολο φόβου στην αρχαιότητα, οι ολικές εκλείψεις αποτελούν σήμερα ένα από τα πιο περιζήτητα αστρονομικά θεάματα, με χιλιάδες ανθρώπους να ταξιδεύουν ακόμη και σε απομακρυσμένες περιοχές του πλανήτη προκειμένου να βιώσουν για λίγα λεπτά την εμπειρία της ολικότητας.
