Οι ζωές των άλλων είναι ο τίτλος μιας εξαιρετικής γερμανικής ταινίας που έχει να κάνει με τις παρακολουθήσεις ανθρώπων από την Στάζι πριν πέσει το τείχος. Απλά τον δανειζόμαστε για να στεγάσουμε το ερώτημα: Τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να κοιτάξουμε από κάποια χαραμάδα για να δούμε τις ζωές άλλων ανθρώπων, ανθρώπων με τους οποίους οι δρόμοι μας δεν θα διασταυρωθούν ποτέ, που ο τρόπος ζωής τους απέχει από το δικό μας έτη φωτός; Είναι απλή περιέργεια, είναι για να ενισχύσουμε τη θεματολογία των συζητήσεων μας, προκύπτει από μία ανάγκη επιβεβαίωσης της ταξικής διαστρωμάτωσης που διέπει τις κοινωνίες;
Και παράλληλα, από την άλλη πλευρά, τι είναι αυτό που κάνει τους πρωταγωνιστές να θέλουν να μοιραστούν, με χιλιάδες άγνωστους, προσωπικές τους στιγμές; Είναι η πολλή χαρά, είναι η ανάγκη επίδειξης του πλούτου και η επιβεβαίωση της ταξικότητας της κοινωνίας; Από τη μια οι πατρίκιοι κι από την άλλη οι πληβείοι. Κανένα φωτογραφικό ενσταντανέ, όσο όμορφο κι αν είναι, δεν μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα και να φέρει τις δύο ανθρώπινες «φυλές» πιο κοντά. Πιο μακριά, σε συνειδητοποιημένες κοινωνίες, θα μπορούσε.
Προφανώς και οι μεν και οι δε, έχουν αντίληψη των δυνατοτήτων τους, αλλά και των επιλογών τους. Γιατί μπορεί ο τρόπος ζωής να μην είναι μόνο θέμα δυνατότητας αλλά και αντιλήψεων και επιλογών. Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει τους «πατρικίους» να εκθέτουν τη ζωή τους σε δημόσια θέα και τι είναι αυτό που κάνει τους «πληβείους» να ξεφυλλίζουν φωτογραφικά άλμπουμ αγνώστων;
Ακόμα και σε χώρες με βασιλιάδες και πρίγκηπες (Ολλανδία, Δανία, Βέλγιο, Σουηδία, Νορβηγία) οι πολίτες έπαψαν να ενδιαφέρονται για το πως ζουν οι γαλαζοαίματοι, πως περνάνε στις διακοπές τους, πως δεξιώνονται τους φίλους τους, τι φοράνε, πως παντρεύονται, πόσα εκατομμύρια ξοδεύουν για μια τελετή. Με εξαίρεση φυσικά την Αγγλία, όπου η βασιλεία αποτελεί τουριστική ατραξιόν και οι πολίτες της χώρας σπεύδουν στα καταστήματα να αγοράσουν το ίδιο φορεματάκι που φορούσε η κόρη του πριγκηπικού ζεύγους νομίζοντας έτσι πως αλλάζουν κατηγορία. Και τα ΜΜΕ έντυπα και ηλεκτρονικά δίνουν όσο όσο για ένα αποκλειστικό ενσταντανέ των μελών της οικογένειας. Σε χώρες όμως, όπως στην Κύπρο, όπου η τελευταία βασίλισσα (Κορνάρο) πέθανε κάπου στο 1510 κι οι πλείστοι πολίτες έχουμε ακόμα στα ρουθούνια μας τη μυρωδιά από τα ζώα που κοιμούνταν στον ίδιο χώρο με τους παππούδες μας (μεταφέρεται λένε μέσω dna) είναι άξιον απορίας το ότι αποζητάμε υποκατάστατα βασιλιάδων για να κοιτάμε τις ζωές του.
Υ.Γ: Με αφορμή ένα γάμο.
