Μέτρησα τις φορές που ο συνάδελφος έλεγε από το ραδιόφωνο τα γνωστά κλισέ για την ούτω καλούμενη Βουλή, τους ψευδοαστυνομικούς, την λεγόμενη πρεσβεία και για τους δήθεν δημοσίους υπαλλήλους, «πάντα σε εισαγωγικά» όπως επαναλάμβανε κάθε τόσο, μάλλον από ανησυχία μήπως τον κατηγορήσουν ότι αναγνωρίζει το ψευδοκράτος.
«Γύρισαν την πλάτη στον Ερντογάν οι ψηφοφόροι των κατεχομένων» έγραφαν οι τίτλοι των ειδήσεων, με κάπως πανηγυρικό τρόπο, δεν ξέρω γιατί, αυτά τα πράγματα είναι κάτι σαν το ντέρμπι Oμόνοια-ΑΠΟΕΛ, που κατά την οπαδική λογική η αποτυχία του ενός είναι η επιτυχία του άλλου. «Και μια φορά ο Άρης»λέει το γνωστό σύνθημα, το οποίο ευτυχήσαμε να δούμε στην πράξη. Θερμή παράκληση όμως ας σταματήσουν οι υπερβολές από όσους υποστηρίζουν ότι δικαιώνεται ο μύθος του Δαβίδ και του Γολιάθ, γιατί μια ομάδα με μπάντζετ 11 εκατομμύρια ευρώ σίγουρα δεν την λες Δαβίδ. Είναι ενθαρρυντικό πάντως το γεγονός ότι από μόνο του το χρήμα δεν κατακτά πρωταθλήματα και κύπελλα, αλλά όρκο δεν βάζω. Για απορίες καλύτερα να απευθυνθείτε στον Παπασταύρου, τον Κίρζη, τον Καραπατάκη, τον Πρόδρομο, τον Σοφοκλέους και τους υπόλοιπους. Αν δεν τους πιστεύετε ούτε αυτούς τότε ρωτήστε τον Τορναρίτη, που έγραψε απηυδισμένος: «Ποτέ ξανά ανάμιξη με το ποδόσφαιρο στην Κύπρο. Έκανα το μοιραίο λάθος, και αναμένω τα κέρδη από το μάθημα!!!» Επεσε από τα σύννεφα ο άνθρωπος και έβαλε τρία θαυμαστικά.
Με τη φόρα που πήραν να δείτε στο τέλος που θα μας πουν ότι υπάρχουν και στημένοι αγώνες και ότι κουμάντο στο ποδόσφαιρο κάνουν κάτι τύποι, όνομα και μη χωριό, με άκρες και συμφέροντα που φθάνουν μέχρι και την UEFA. Αλήθεια αυτός ο Χάρης Σαββίδης τι θέλει επιτέλους; Δεν ξέρει τι κάνουν οι κότες σε όσους ανακατεύονται με τα πίτουρα;
Ελπίζω να αλλάξουν ιδέα οι μεγαλοπαράγοντες που θέλουν να εγκαταλείψουν το κυπριακό ποδόσφαιρο, γιατί τέτοιους θεσμικούς επενδυτές τους έχει ανάγκη η οικονομία μας. Ειδικά τώρα που ξεμείναμε από ούτω καλούμενους Κύπριους, που έπαιρναν διαβατήριο με την αξία τους (και την τιμή τους) και με τον ΦΠΑ κερασμένο από το κράτος. Τώρα τρέχουμε στην Ευρώπη και εκλιπαρούμε για μειωμένο ΦΠΑ στην πρώτη κατοικία αλλά οι κουτόφραγκοι μάς δίνουν μόνο 110 τετραγωνικά μέτρα. Ελεος! Ποιος μπορεί να ζήσει σε 110 τετραγωνικά μέτρα; Η Ούρσουλα; Ο Μπορέλ; Ο Μισέλ; Και με τι μούτρα να κυκλοφορήσουμε στην κοινωνία; Oύτε μια πισίνα; Και τι θα ποστάρουμε στα social media; Ντροπή!
H γειτόνισσά μου έκλεισε και φέτος διακοπές στην Κερύνεια. Και το παινεύεται. «Πεντάστερο, all inclusive, με τέλειο σπα και ωραίο φαγητό», επιμένει και νομίζει ότι είναι έξυπνη. Δεν της απάντησα. «Καλά να περάσετε» της ευχήθηκα ειρωνικά και συνέχισα το διάβασμα. «Τσιμεντώνεται» το Τρίκωμο γράφουν οι ιστοσελίδες. Το τσιμεντώνεται σε εισαγωγικά. Μην ρωτάτε γιατί. Μάλλον είναι ψευδοτσιμέντο που έχουν στα κατεχόμενα. Εκεί όλα είναι λεγόμενα και δήθεν. Ενώ στην αποδώ πλευρά όλα είναι original και με ISO. Μου θυμίζει κάποιους φίλους μου που υποστήριζαν στα σοβαρά ότι έπρεπε «να ψηφίσουμε όχι για να τσιμεντώσουμε το ναι» και τώρα φωνάζουν ότι κάθε μέρα που περνά η λύση απομακρύνεται. Τους πήρε είκοσι χρόνια για να καταλάβουν ότι δεν αλλάζει ο άνθρωπος σιόρ αλλά αυτό δεν είναι ανάλυση, είναι ψυχανάλυση. Γιατρικό δεν υπάρχει, μόνο κάτι γιατροσόφια. Βάζετε μερικές σταγόνες υπερβολή και λίγα φύλλα υπέρβαση και τα ανακατεύετε. Τα σερβίρετε με λίγο κρασί, κατά προτίμηση ροζέ. Για να εκνευριστεί ο γνωστός ακατονόμαστος βουλευτής, ο άντρας ο πολλά βαρύς, που παραπέμφθηκε στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής, η οποία δήλωσε αναρμόδια. Σιγά τα ωά θα μου πείτε. Σύμφωνοι, τουλάχιστον μάθαμε ότι στη χώρα των επιτροπών υπάρχει και αυτή η Επιτροπή. Για όλα υπάρχει πάντα η πρώτη φορά. «Και μια φορά ο Άρης!!!», όπως λέμε. Βάλτε όσα θαυμαστικά θέλετε, τα αξίζει. Αυτά δεν έχουν φόρο. Ρωτήστε τον Τορναρίτη, κάτι παραπάνω θα ξέρει.
