Ο σεξισμός και η ξενοφοβία εκδηλώνονται καθημερινά σε μικρές ή μεγαλύτερες δόσεις, συχνά χωρίς να το συνειδητοποιούμε, επειδή έτσι μεγαλώσαμε.
Ο τίτλος της είδησης: «Αναζητούν τα κίνητρα της επίθεσης κατά της 25χρονης Τουρκοκύπριας». Αλλά δεν χρειάζεται να κουραστεί η Αστυνομία, ο πρόεδρος-Σέρλοκ-Πουαρό τα βρήκε αμέσως: Επειδή δεν επιθυμεί να ρίξει «λάδι στη φωτιά του εθνικισμού», δήλωσε με σιγουριά ότι δεν είναι ρατσιστική επίθεση αλλά… παραβατική συμπεριφορά. Να θυμίσω ότι πριν λίγες μέρες ξημερώματα στην Αγία Νάπα, μια παρέα νεαρών Ελληνοκυπρίων παρενόχλησε μια νεαρή κοπέλα που ήταν με την παρέα της, φλερτάροντάς την επίμονα. Όταν κατάλαβαν ότι είναι Τουρκοκύπρια τα σεξόλογα έγιναν βρισίδι, έπεσε ξύλο και η κοπέλα τραυματίστηκε – όχι σοβαρά ευτυχώς. Τα πιο πάνω είναι από την περιγραφή της και από κάποια βίντεο. Η Αστυνομία συνέλαβε δυο νεαρούς και ερευνά το επεισόδιο, αλλά μαθαίνουμε ότι θα συμφωνήσει με τη διάγνωση του προέδρου.
Γιατί τόσος ντόρος για το συγκεκριμένο επεισόδιο; Λόγω της… «δικοινοτικής βιογραφίας» της κοπέλας και των δραστών. Ο Τατάρ, φυσικά, προσπαθεί να το εκμεταλλευτεί λέγοντας ανοησίες ως συνήθως. Όμως ο πρόεδρος δεν είχε κανένα λόγο να τον μιμηθεί σπεύδοντας να πει πως δεν ήταν τίποτα. Το κουκούλωμα δεν κάνει καλό ποτέ, άλλωστε συλλογική ενοχή δεν υπάρχει, άμα κάποιος είναι ρατσιστής, εθνικιστής ή νταής, αυτό δεν μας κάνει όλους το ίδιο.
«Κίνητρα», λοιπόν, το ζητούμενο. Ας αρχίσουμε από εκείνα που κάνουν έναν αρσενικό νταή, είτε είναι ξαναμμένος πιτσιρικάς είτε πρόσωπο με εξουσία, να βλέπει κάθε γυναίκα ως σεξουαλικό αντικείμενο προορισμένο να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του. Του είναι αδιάφορο το τι θέλει ή δεν θέλει εκείνη. Κάποιοι, ωστόσο, είναι τρόπον τινά εκλεκτικοί, καθότι υπεισέρχονται ρατσιστικές παράμετροι όπως η εθνικότητα, η καταγωγή, το χρώμα του δέρματος ή η θρησκεία. Στην Κύπρο ιδιαιτέρως, όπου η βίαιη διαίρεση του νησιού προσωποποιείται συλλογικά στην εθνοτική καταγωγή ένθεν και ένθεν της Πράσινης Γραμμής, η έλξη ενίοτε μετασχηματίζεται σε επιθετικότητα. Τα αίτια; Αναζητήστε τα στις τόσες δεκαετίες αντιπαλότητας και ξένων επιδράσεων, κυρίως όμως στις κρατούσες αντιλήψεις περί της ουσίας του Κυπριακού και της λύσης του.
Πόσα ελληνοκυπριακά κόμματα ή κυβερνήσεις διαχρονικά γνωρίζετε που δεν έχουν σημαία τους τη Διζωνική Δικοινοτική (οι λέξεις λένε πάντα την αλήθεια) «λύση» του Κυπριακού; Από την άλλη, η τουρκοκυπριακή (διάβαζε: τουρκική – και όχι μόνο) πλευρά θέλει διαζύγιο. Και οι δυο εκδοχές είναι ρατσιστικές επειδή βασίζονται στον διαχωρισμό ανθρώπων με βάση αυτά που αναφέραμε πριν και όχι στην ισότητα. Κίνητρα όσα θέλετε, λοιπόν, για τον κάθε νεαρό που μεγαλώνει σε ένα τέτοιο τοξικό περιβάλλον παραποίησης της αλήθειας. Πώς να διακρίνει την ουσία, λοιπόν; Τι μαθαίνει στο σχολείο ένα παιδί στις ελεύθερες περιοχές; Το ιδανικό του «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια»; Το ότι τα παιδιά με «μεταναστευτική βιογραφία» είναι διαφορετικά από το ίδιο, στο σχολείο του μπορεί να υπάρχουν πολλά και αυτό είναι αφύσικο και κακό, αφού ανησυχεί όχι μόνο τους γονείς του αλλά ακόμα και τους βουλευτές μας; Κι ας μην ψάξουμε καν τι μπορεί να διδάσκονται τα παιδιά στα κατεχόμενα…
Η εξουσία μπορεί να έχει πολλά πρόσωπα –του υπουργού, του βουλευτή, του δημόσιου υπαλλήλου ή προϊσταμένου, του δασκάλου, του νεαρού νταή, ακόμα και του παπά ή του μητροπολίτη με σεξουαλικές ορμές– και να εκδηλώνεται με διάφορες καταπιεστικές μορφές. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία επίσης εκδηλώνονται στην καθημερινότητά μας σε μικρές ή μεγαλύτερες δόσεις, πολλές φορές χωρίς να το συνειδητοποιούμε, επειδή έτσι μεγαλώσαμε. Μόνο που αυτό πρέπει να αλλάξει κάποτε – τώρα! Το σχολείο και η οικογένεια είναι ο χώρος, αυτό που μας λείπει είναι ο τρόπος. Πρέπει να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να γίνουν σωστοί άνθρωποι, με ευαισθησίες και αξίες, αλλά οι περισσότεροι από εμάς ή τους δασκάλους δεν είμαστε οι κατάλληλοι να το κάνουμε. Και αν οι κυβερνώντες δεν είναι σε θέση να το αντιληφθούν (οι περισσότεροι είναι ακατάλληλοι επίσης), αν δεν αλλάξει το σχολείο, η κοινωνία μας δεν θα είναι ποτέ υγιής.
chrarv@phileleftheros.com
Ελεύθερα 11.6.2023
