Όταν από την ασφάλεια του σπιτιού σου κοιτάς το στοιβαγμένο με εκατοντάδες ανθρώπους αλιευτικό, λες «πώς είναι δυνατόν να μπήκαν εκεί μέσα και να πίστεψαν πως θα φθάσουν ζωντανοί στην στεριά, σε κάποια γη της επαγγελίας; Πώς δέχτηκαν να επιβιβαστούν χωρίς σωσίβιο, πληρώνοντας μάλιστα χιλιάδες ευρώ;».
Ερωτήματα όσων δεν μπορούν να μπουν στη θέση απελπισμένων ανθρώπων, που δεν έχουν άλλο τρόπο να φύγουν από τη χώρα τους και να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή κάπου αλλού, σε μια χώρα του δυτικού κόσμου όπου σαφώς οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες. Ή τουλάχιστον έτσι μοιάζει.
Προφανώς, η Ευρώπη δεν μπορεί να δεχτεί όσα εκατομμύρια απελπισμένων ανθρώπων θέλουν να φτάσουν σε αυτήν. Το γεγονός αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για καμία χώρα όταν ένα καράβι πλέει ακυβέρνητο φορτωμένο με ανθρώπους και με τις πιθανότητες να ανατραπεί να είναι περισσότερο από δεδομένες. Βλέποντας, εκ των υστέρων, τις φωτογραφίες με το υπερφορτωμένο αλιευτικό, οι πάντες μπορούν να δουν την εξέλιξη. Δεν μπορούσε να είναι άλλη από αυτήν που συνέβη. Κάποιοι το έβλεπαν εξ ου και υπάρχουν φωτογραφίες. Δεν έσπευσαν όμως να βοηθήσουν. Ενδεχομένως περίμεναν να συμβεί το κακό στα χωρικά ύδατα άλλων. Έλαχε όμως στην Ελλάδα. Η οποία κήρυξε εθνικό πένθος και κάποιοι βγαίνουν μπροστά και λένε: «Τους ρωτήσαμε αν θέλουν βοήθεια και μας είπανε όχι». Ποιους ρωτήσανε; Τα γυναικόπαιδα στο αμπάρι; Τους άντρες που φαίνονται στις φωτογραφίες να κουνάνε τα χέρια κοιτάζοντας το ελικόπτερο που τους φωτογραφίζει και ζητώντας βοήθεια;
Το μεταναστευτικό δεν μπορεί να λυθεί εύκολα. Ούτε με τη σύσταση υφυπουργείων ούτε με συρματοπλέγματα. Το ναυάγιο έξω από την Πελοπόννησο σε λίγες μέρες θα ξεχαστεί. Κι όσοι λαχταρούν να φύγουν από τις εμπόλεμες ζώνες και τα καταπιεστικά καθεστώτα των χωρών όπου γεννήθηκαν, θα μπουν σε κάποιο πλεούμενο ελπίζοντας να τα καταφέρουν. Και κάποιοι θα τα καταφέρουν. Άλλοι όχι. Οι ροές μεταναστών προς την Ευρώπη θα συνεχίζονται με τον ίδιο ρυθμό. Οι τρόποι που μέχρι σήμερα επιστρατεύτηκαν για να τις ανακόψουν δεν κατάφεραν σχεδόν τίποτα. Κάποιοι έμποροι ψυχών πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι την ανθρώπινη απελπισία κι η Μεσόγειος μετατρέπεται σε τάφο. Κι εμείς κοιτάμε με απάθεια, θρηνούμε, βρίζουμε, μισούμε τους ξένους, τους εργοδοτούμε για ψίχουλα, αλλά ταυτόχρονα, δεν τους θέλουμε στις χώρες μας, τους νοικιάζουμε τις αποθήκες μας λες και είναι ρετιρέ πολυτελείας και συνάμα ψηφίζουμε ακροδεξιά κόμματα που ούτε σακάκια σε παιδιά ξένων δεν δίνουν.
Το μεταναστευτικό δεν λύνεται εύκολα, αλλά δεν είναι δυνατόν να αφήνονται οι άνθρωποι να πνιγούν κι ύστερα να λέμε πως δεν ήθελαν βοήθεια.