Θύμα ακτιβιστικού bullying από έναν άνδρα και μία γυναίκα που ανήκουν στην νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ υπέστη την Τετάρτη η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, η οποία μετέβη στην Καλαμάτα, στο σημείο όπου μεταφέρονταν οι μετανάστες που διασώζονταν από το τραγικό ναυάγιο ανοιχτά της Πύλου.
Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου εξέφρασε την οδύνη της για την ανείπωτη τραγωδία και την αμέριστη στήριξη της ελληνικής Πολιτείας στους ναυαγούς. Ευχαρίστησε τα στελέχη του Λιμενικού και τα σωστικά συνεργεία και υπογράμμισε την ευθύνη και την ανάγκη του συντονισμού όλων των κρατών μελών και των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εγγύηση της ασφάλειας και της ζωής των μεταναστών και των προσφύγων.
Οι κατ’ επάγγελμα ανθρωπιστές και κλασικοί εκπρόσωποι του αφορολόγητου ουμανισμού, την είχαν στημένη στην ΠτΔ. Της φώναξαν κάτι καθόλου ευγενικά, και εκείνη πήγε προς το μέρος τους:
Πολίτης: Είμαστε εδώ για τους πρόσφυγες που κάθε μέρα η κυβέρνηση της ΝΔ, υπό τη δική σας προεδρία, τους κάνει αυτά που τους κάνει, τους σκοτώνει (!) στον φράχτη του Έβρου και ρίχνει τις βάρκες στο Αιγαίο…
ΠτΔ: Σκεφτείτε, αυτά τα σαπιοκάραβα που φορτώνουν διακινητές και κάνουν το εμπόριο, πόσες ευθύνες ακόμη υπάρχουν. Δεν είναι τόσο απλά τόσο τα λέτε
Πολίτης: Κι εσείς τι κάνατε γι’ αυτό;
ΠτΔ: Θα το λύσουμε εσείς κι εγώ τώρα εδώ;
Πολίτης: Εσείς ήρθατε εδώ.
ΠτΔ: Ναι, γιατί όταν ακούω φωνή, έχω μια προσέγγιση δημοκρατική. Δεν μου αρέσει ο μονόλογος, σας ακούω.
Πολίτης: Τη δημοκρατική σας προσέγγιση την είδαμε στον φράχτη που φωτογραφίζεστε και στην τυμβωρυχία και εδώ και αλλού και στα Τέμπη.
ΠτΔ: Ο φράχτης είναι η προστασία των συνόρων της πατρίδας μου.
Πολίτης: Την προστασία της πατρίδας την είδαμε με τους 59 νεκρούς.
ΠτΔ: Κοιτάξτε, είναι παραμονές εκλογών, εγώ δεν κατεβαίνω στις εκλογές, εσείς ναι…
Πολίτης: Σας παρακαλώ πολύ. Εμείς δεν κατεβαίνουμε σε εκλογές, είναι ντροπή αυτό, ντροπή.
Ο ακτιβισμός της αγένειας, με απωθεί. Φανερώνει έλλειψη αγωγής και Παιδείας. Οι δικοί μου, πραγματικοί επαναστάτες, είναι δύο άνθρωποι που είχαν ευγένεια, θάρρος και πραγματικό όραμα. Ο Νέλσον Μαντέλα και ο Μαχάτμα Γκάντι. Ο τελευταίος έλεγε ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι για να πολεμήσεις για το δίκιο σου, αλλά ούτε ένας λόγος για να σκοτώσεις για αυτό. Αυτοί ήταν πραγματικοί επαναστάτες. Οι δικοί μας ιμιτασιόν, εδώ στην Ελλάδα, είναι απλώς ανάγωγοι.
Έγραψε: «Στο δικό μου (ιδεολογικό) χωριό, αλληλεγγύη δεν σημαίνει στήνομαι απέναντι με μια ντουντούκα και προπηλακίζω λεκτικά την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την ανώτατη πολιτειακή μορφή δηλαδή, κολλώντας έτσι «βαρέα» ένσημα στο εσωκομματικό τοπικό μου ακροατήριο. Αλληλεγγύη σημαίνει -μια που ήσαντε (μεσσηνιακή διάλεκτος) και νέοι και στύβουν και την πέτρα- να τρέξουμε να δώσουμε νερό, να σκεπάσουμε με θερμικές κουβέρτες τους ανθρώπους που βγήκαν με υποθερμία από το νερό τρελαμένοι από το σοκ, να δούμε ποιος χρειάζεται βοήθεια τέλος πάντων. Τα υπόλοιπα είναι της ντροπής. Της μεγάλης ντροπής. Αϊ σιχτίρ επιτέλους».
Όλγα Σελλά, από τις καλύτερες πολιτιστικές συντάκτριες που έχουμε στην Ελλάδα. Δούλεψε επί χρόνια στην «Καθημερινή», και τώρα γράφει για το Θέατρο στο OANAGNOSTIS.GR
Το περιστατικό αυτό, έφερε στη μνήμη μου τη χυδαία συμπεριφορά ενός αγοριού στην μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη, την πρώτη χρονιά των Μνημονίων στην σχεδόν χρεοκοπημένη Ελλάδα. Τη στιγμή που το συγκεκριμένο τμήμα της παρέλασης έφτασε στο σημείο όπου ήταν η εξέδρα των επισήμων, ο νεαρός μαθητής σήκωσε το χέρι του και φασκέλωσε τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια. Θεωρώντας, όπως και οι δύο Συριζαίοι προχθές, ότι ως πολιτειακός άρχων του τόπου, ευθύνεται για όλα τα λάθη του κόσμου.
Εκείνη τη μούντζα δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Μου έσκισε την καρδιά, γιατί σιχαίνομαι τους αγενείς ανθρώπους. Ελπίζω να την έχει μετανιώσει ο τότε νεαρός…
