Συγκλονιστικό! Το πιο αποδυναμωμένο επιφώνημα της σύγχρονης νεοελληνικής, δημοσιογραφικής ορολογίας. Χρησιμοποιείται παντού. Και καταχρηστικά. Από ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα, μέχρι και ένα τραγικό ναυάγιο. Τις πιο πολλές φορές, η ορθογραφία της σιωπής είναι πιο δυνατή. Ιδίως στους καιρούς μας, που η στιγμιαία εικόνα, όπως αυτή συλλαμβάνεται από τα κινητά μας και αποτυπώνεται εν συνεχεία στον ηλεκτρονικό πίνακα των ανακοινώσεών μας, χάνει το πραγματικό της νόημα. Και κάπου γίνεται επιθυμητή ψευδαίσθηση. Αυτή δε, όταν μεταλλαχτεί σε είδηση, εκδηλώνεται ως υποκριτική έκπληξη. «Πω-πω! Μα συμβαίνουν τέτοια πράγματα;».
Η είδηση που ξεχωρίζω από τα τρέχοντα των ημερών στην βαριά προεκλογική Ελλάδα μου: Καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε. Η χώρα προς τον γκρεμό: Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών συνιστά αρνητικό ρεκόρ στην ΕΕ. Τα πλεονάσματα πάνε σε επιδόματα – κατανάλωση, αντί αποταμίευση, όπως κάνει η Ιρλανδία. Το επισήμανε σε όλους τους τόνους ο Κεντρικός Τραπεζίτης, Γιάννης Στουρνάρας. Αν δεν αλλάξουμε μυαλά, στο βάθος παραμονεύει πάντα μια νέα χρεοκοπία, λένε ψιθυριστά αυτοί που ξέρουν. Αν το πουν φωναχτά, το πόπολο θα ρίξει σε αυτούς το φταίξιμο για τον τυχόν εκτροχιασμό…
Καθαρές κουβέντες. Από τον επιχειρηματία στον ξενοδοχειακό τομέα, Φώτη Κοκοτό, που μακάρι να είχαμε πολλούς σαν και αυτόν. Στον πολύ θόρυβο, αριστερά και δεξιά, για το ναυάγιο στην Πύλο, θυμίζει με στοιχεία και βάζει τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση:
«Η Ελλάδα καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τις συνθήκες που υπέστησαν οι πρόσφυγες στη Λέσβο το 2017-8. Εν τω μεταξύ, η χώρα έλαβε πάνω από €3δισ. από το 2015 για να τους περιθάλψει. “Κάποιοι” έβγαλαν πολλά λεφτά μέσω του υποτιθέμενου “ανθρωπισμού”!».
Στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης χθες, μέλη μιας από τις «συλλογικότητες» («συνέλευση», ακριβέστερα), υπό την επωνυμία Stop War on Migrants, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την τραγωδία της βύθισης του σαπιοκάραβου με πάνω από 600 επιβάτες, ανάρτησε ένα τεράστιο πανό που έγραφε «Tourists enjoy your cruise in Europe’s biggest migrant’s cemetery» («Τουρίστες, απολαύστε την κρουαζιέρα σας στο μεγαλύτερο νεκροταφείο προσφύγων της Ευρώπης»). No comments…
Έγραψε: «Ο φοβικός άνθρωπος δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και αντιστέκεται στην “αναξιότητά” του σπαταλώντας τον χρόνο στην διλημματική αναποφασιστικότητα και την αγχώδη χρονοτριβή». Κάπου τον ξέρω αυτόν τον «φοβικό άνθρωπο», όπως τον περιγράφει ο σπουδαίος φιλόσοφος, Στέλιος Ράμφος, στο βιβλίο του «Time Out – Η Ελληνική Αίσθηση του Χρόνου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.
Την Παρασκευή μαζευτήκαμε σπίτι. Λίγοι και καλοί. Φάγαμε, ήπιαμε, είπαμε ιστορίες, αναλύσαμε τα γεγονότα. Παραθέτοντάς τα ωμά και θέτοντας το ερώτημα «γιατί;». Ακολουθεί συνήθως μια παύση κενού. Αστραπιαία, μα και μεγαλειώδης. Εκεί είναι που γεννιούνται τα μικρά θαύματα της ενημέρωσης, του εμπλουτισμού της γνώσης, του πραγματικού διαλόγου, της συζήτησης.
Όλα, φαγητά και κουβέντες, ήταν στη θέση τους! Αφήνοντας άπλετο χώρα ενδιάμεσα για ωραίες παρεκτροπές: Ακόμα ένα ποτηράκι, ένα «ναι μεν, αλλά», μια παράνομη κουταλιά από το προφιτερόλ της Βιβής, μια διαφωνία για τη δήλωση του εκπροσώπου, δυνάμωσε τη μουσική, τι κομμάτι ειν’ αυτό, Σπρίνγκστιν – το κορίτσι από την Βερτζίνια.
Τι διαβάζεις; Την καινούργια έκδοση (Gutenberg) της «Πάπισσας Ιωάννας» του Ροίδη που δεν μοιάζει με καμιά άλλη που εκδόθηκε έως σήμερα ή είναι σε κυκλοφορία. Την «Ταραντούλα» της Ελένης Λαδιά (εκδόσεις Εστία) που συνδέει τον παλιό κόσμο με τον δικό μας κατά τρόπο αβίαστο, σαν ριπές από αέρα που εισχωρούν στους ιδιωτικούς μας χώρους κι στους τόπους της ζωής μας. Το «Καιρός του Σιγάν», του Πάτρικ Λη Φέρμορ, στη σιωπή των μοναστηριών στην Βόρεια Γαλλία και στην Καππαδοκία. Περιγράφοντας την αυστηρή στοχαστική ζωή των μοναχών και την άχρονη ομορφιά του μοναστικού τους περιβάλλοντος (Μεταίχμιο).
Σκορπίσαμε δίχως να αποτυπώσουμε τίποτα στο κινητό. Τι χαρά να μην ανεβάζεις ούτε ένα πιάτο, ούτε τους αγαπησιάρικους καβγάδες μας, ούτε το απέραντο χάος που έμεινε πίσω και το ’κανα save μόνο στη μνήμη μου!
Εικονογράφηση: «Ναυάγιο στο Νάντακετ μετά από Τρικυμία». Έργο του William Bradford, 1860
