Αλίμονο στους γονείς που πιστεύουν πως τα παιδιά είναι ιδιοκτησία τους. Και κυρίως, αλίμονο στα ίδια τα παιδιά που θα αναστραφούν ως εξάρτημα των γονέων τους. Ωστόσο, μία δήλωση της Επιτρόπου για τα Δικαιώματα του Παιδιού, Δέσπως Μιχαηλίδου, πως «τα παιδιά δεν ανήκουν στους γονείς», πυροδότησε εμφύλιο πόλεμο. Όχι πως χρειάζονται πολλά για να ξεσπάσει πόλεμος, αλλά όταν το θέμα της συζήτησης είναι η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία, τότε ότι και να πει κάποιος είναι βέβαιο πως θα ακολουθήσει θύελλα.
Ένα αίτημα πολλών χρόνων, που βασικό στόχο έχει την προστασία των παιδιών, μέσω της γνώσης, έχει πλέον ταυτιστεί με τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Αν διδαχτείς για άλλες θρησκείες θα αλλαξοπιστήσεις και αν διδαχτείς για το σεξ θα αλλάξεις φύλο. Κάπως έτσι ερμηνεύονται πια τα πράγματα. Μόνο που αν είχαν τέτοια επίδραση τα σχολικά μαθήματα στη διάπλαση του ανθρώπου, 12 χρόνια στα σχολεία, αν μη τι άλλο θα είχαμε μάθει ελληνικά με τόσες ώρες διδασκαλίας.
Σε μια εποχή που τα παιδιά έχουν πρόσβαση και είναι εκτεθειμένα σε κάθε είδους πληροφορία, έγκυρη ή παραπλανητική, πραγματική ή ψεύτικη, συζητάμε επί χρόνια για το αν θα μιλήσουμε στα παιδιά για το σεξ ή καλύτερα να τους μιλάμε για βάτραχους και πελαργούς, για μήλα και φίδια. Συζητάμε ακόμα αν τα παιδιά είναι ιδιοκτησία μας και μπορούμε να τα πλάσουμε όπως θέλουμε. Να τα εμβολιάσουμε για να προστατευτούν από κάποια ασθένεια ή να δώσουμε μάχη για να μην εμβολιαστούν; Να τα διδάξουμε για ότι αφορά το σώμα τους και τη σεξουαλική αναπαραγωγή ή να περιοριστούμε στη βιολογία των αμοιβάδων; Να κάνουν την προσευχή τους μαζί με τους υπόλοιπους ή να απέχουν παπαγαλίζοντας ιδεολογίες των γονέων;
Κι επειδή ποτέ δεν θα συμφωνήσουμε, κι ο κάθε γονέας μπορεί να επιθυμεί διαφορετικά πράγματα για το παιδί του, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει custom made εκπαίδευση, κάποιοι άλλοι –επιστήμονες, εκπαιδευτικοί, γιατροί– αποφασίζουν για το σύνολο. Ή μάλλον αποφάσιζαν. Στις μέρες μας, οι αποφάσεις κινούνται διά βοής.
Με κάποιους να υποκύπτουν στη βοή του πλήθους, τις προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες αντί της επιστημονικής τεκμηρίωσης. Διανύουμε μια εποχή όπου όσα βλέπαμε στον κινηματογράφο ως επιστημονική φαντασία γίνονται πραγματικότητα, αλλά, παράλληλα, νοσταλγούμε τον Μεσαίωνα. Ίσως παρέχει μεγαλύτερη ασφάλεια γιατί ήδη τον διάνυσαν κάποιοι. Κι ας μην ήταν η καλύτερη εποχή της ανθρωπότητας. Με το ένα πόδι στο φεγγάρι και το άλλο στον Μεσαίωνα.
