Μπαίνω στο Διαδίκτυο και καθώς διαβάζω σερφάροντας, μου έρχονται ιδέες και τις γράφω. Ακούω πράγματα στο ραδιόφωνο, ειδήσεις, εκπομπές λόγου και μουσικής. Μου έρχονται σκέψεις και εικόνες και πάλι γράφω.
Ανοίγω ημερολόγια, ψάχνω ατζέντες, βρίσκω στίγματα, αφορμές για να γυρέψω επιπρόσθετες πληροφορίες. Τις σημειώνω και αυτές. Και σε κάποιο κείμενο τις συμπεριλαμβάνω. Περπατώ στον δρόμο, οδηγώ στη πόλη, παρατηρώ τα τοπία και τους ανθρώπους. Όλο κάτι βρίσκω, ποτέ κάτι αδιάφορο. Φωτογραφίες μου γεννούν συναισθήματα. Τα βάζω στο χαρτί. Μουσικές με πλημμυρίζουν, λέξεις μου έρχονται εύκολες, τις βάζω σε σειρά και γίνονται λόγος. Κι αυτό που μόλις έγραψα τώρα, προέκυψε επειδή συνειδητοποίησα όλα τα προηγούμενα που μόλις διαβάσατε!
Στα φανάρια της τροχαίας στην Αθήνα, υπάρχουν πολλοί επαίτες. Κάποιοι πουλάνε διάφορα πράγματα, χαρτομάντιλα οι πιο πολλοί, κάποιοι σου καθαρίζουν τα τζάμια και ό,τι τους δώσεις και κάποιοι επιδεικνύουν μιαν υπαρκτή ή ψεύτικη αναπηρία τους και ζητούν ελεημοσύνη. Χθες, στην περιοχή του Αμαρουσίου, πλησίασε το αυτοκίνητό μου ένας ηλικιωμένος άνθρωπος. Σκούρο το δέρμα του και βαθιά ρυτιδωμένο. Κρατούσε χαρτομάντιλα. Άνοιξα το τζάμι και αμέσως πρόταξε το χέρι που κρατούσε τα χαρτομάντιλα. Του έδειξα δύο πακέτα που είχα ήδη στο αυτοκίνητο, από κάποιους προηγούμενους αν θυμάμαι καλά, για να του πω με τον τρόπο αυτόν «δεν πειράζει, κρατείστε το δικό σας και δώστε το σε άλλον». Είπε με το βλέμμα «όχι» και μου παρέδωσε το τόσο σημαντικό για τον ίδιο προϊόν του. Του άφησα στη παλάμη ένα ευρώ. Απομακρύνθηκε λίγο. Τον είδα να κοιτάζει το αντίτιμο στο χέρι του. Έκανε στροφή και ξαναγύρισε κοντά στο αυτοκίνητο, χαμογελώντας σεμνά και με τις ρυτίδες εξαφανισμένος. Έβαλε το χέρι στο στήθος και μου ’κανε ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ που το κουβαλώ ακόμα μέσα μου, σαν ένα απόκτημα ανεκτίμητης αξίας. Που, τι μου κόστισε;
Κλαίει η Simone Lamsma. Κλαίει το βιολί της.
Κλαίει ηDavida Scheffers (φωτό). Κλαίει και το αγγλικό κόρνο της.
Κλαίω κι εγώ.
Καθώς έρχονται μπροστά στα μάτια μου όλες οι εικόνες από την εκπληκτική ταινία του Σπίλμπεργκ, «Η Λίστα του Σίντλερ».
Καθώς, μέσα από κάθε μικρή ιστορία, ανακαλύπτω στον άνθρωπο δυνάμεις κατά πολύ υπέρτερες εκείνων που τον καταστρέφουν ή τον μετατρέπουν σε θηρίο.
Καθώς φτερουγίζει μέσα μου η ελπίδα ότι ο φασισμός, που πάλι πάει να σηκώσει κεφάλι, από μικρές αντιστάσεις εκατομμυρίων απλών ανθρώπων, θα νικηθεί και, ίσως κάποια μέρα εκλείψει κιόλας ολωσδιόλου.
Κλαίω καθώς μαθαίνω διαβάζοντας ότι η Davida πάσχει από μια σπάνια νευρομυϊκή αρρώστια, που της προκαλεί πολύ πόνο, και που την έκανε να πιστέψει ότι δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να παίξει μουσική και μάλιστα με μια υψηλού επιπέδου, καταξιωμένη ορχήστρα. Τα κατάφερε όμως. Έπαιξε όλο το σόλο του αγγλικού κόρνου, στο κομμάτι που έγραψε ο Τζον Ουίλλιαμς για την ταινία του Σίντλερ. Και, όπως θα δείτε στο βίντεο, ο επίλογος με το σόλο βιολί της Lamsmaτης έφερε δάκρυα στα μάτια.
Στο ακροατήριο, ίσως προσέξετε και την κόρη της Davida, που εκείνη ακριβώς την ημέρα έγινε 18 χρονών. Και ξέρει πια ότι η δύναμη που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος, όταν αυτή απορρέει από το δίκαιο, το καλό και το όμορφο, φέρνει τα μικρά και μεγάλα θαύματα της ζωής.
ä Δείτε το βίντεο: https://youtu.be/YqVRcFQagtI
(*) Συνειδητά επιλέγω σήμερα μία παράκαμψη της «τρέχουσας και ζέουσας επικαιρότητας». Έχω τρεις εικόνες μπροστά μου, και θέλησα να σας τις περιγράψω.
