Κανένας Πρόεδρος και καμιά κυβέρνηση, δεν μπορεί σε εκατό μέρες, να παράξει έργο για να μπορεί κιόλας να το παρουσιάσει.
Όπως εύστοχα έγραφε χθες και ο συνάδελφος Κώστας Βενιζέλος από αυτήν εδώ την στήλη, Πρόεδρος είναι και όχι σούπερμαν και ο απολογισμός των εκατό ημερών, έχει καθιερωθεί ως μια ανάγκη των εκάστοτε Προέδρων, για επικοινωνιακή πολιτική και προβολή. Μια ανάγκη περισσότερο ικανοποίησης του «ΕΓΩ» τους και του φανατικού κοινού που τους στήριξε που αναζητά αυτοδικαίωση. Αλήθεια, τι περιμένει να ακούσει ή να διαβάσει ως κριτική δηλαδή ένας Πρόεδρος, όταν μπαίνει στη διαδικασία προβολής των όσων θεωρεί ότι έπραξε μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα;
Αυτή την πεπατημένη ακολούθησε και ο Νίκος Χριστοδουλίδης προχθές, με την φαντασμαγορική δημοσιογραφική διάσκεψη στο Προεδρικό Μέγαρο για τον απολογισμό των εκατό πρώτων ημερών του. Λειτούργησε δηλαδή, με τον ίδιο τρόπο που λειτούργησαν και όλοι οι προηγούμενοι. Από την στιγμή κιόλας που η νέα Κυβέρνηση από την μέρα που μετακόμισε στο Προεδρικό, αναζητεί τρόπους για να ανατρέψει την αρνητική εικόνα που έχει σχηματιστεί στην κοινωνία για αυτή και τείνει μάλιστα να εδραιωθεί, δεν θα μπορούσε να μην αδράξει την ευκαιρία για μια παράσταση «ανάδειξης» του κυβερνητικού έργου.
Απ’ εδώ λοιπόν ξεκινά να γράφει ξανά και η ιστορία για τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Ήρθε ως το νέο, το ανισυστημικό, το έξω από την πεπατημένη της πολιτικής, μοιράζοντας υποσχέσεις και δημιουργώντας προσδοκίες στην κοινωνία των πολιτών. Υποσχέθηκε την δημιουργία ενός «κοινωνικού συμβολαίου» και πάτησε γερά πάνω στην δημοφιλία που έχτισε με το ομολογουμένως, επικοινωνιακό του χάρισμα. Τείνει να εξελιχθεί σε μια κακέκτυπη και επικίνδυνη αντιγραφή του πολιτικού κατεστημένου, που κρύβεται επιμελώς στην καλοδουλεμένη και καλά σκηνοθετημένη εικόνα του.
Η διακυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη, σημαδεύτηκε από την πρώτη του πολιτική πράξη ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εγκλωβισμένος ανάμεσα στις δικές του ανασφάλειες και προσπαθώντας να εξισορροπήσει μεταξύ των κομματικών πιέσεων, προχώρησε στο διορισμό ενός Υπουργικού Συμβουλίου με επιλογές για τις οποίες έμεινε ανεπανόρθωτα εκτεθειμένος.
Ήρθε μετά το θέμα του διορισμού στην Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας και το αποκορύφωμα αυτών των εκατό πρώτων ημέρων, ήταν οι διορισμοί των συμβούλων στο Προεδρικό και τα Υπουργεία/ Υφυπουργεία.
Ο τρόπος μάλιστα με τον οποίο ο Νίκος Χριστοδουλίδης χειρίστηκε το όλο ζήτημα, ήταν ακόμα πιο απογοητευτικός. Οι μηχανισμοί αντίδρασης εστιάστηκαν ακόμα και τότε, στις εντυπώσεις παρά στην ουσία, με βαρύγδουπες δηλώσεις και ανακοινώσεις με το κάλεσμα του Οδυσσέα Μιχαηλίδη στο Προεδρικό Μέγαρο. Μέχρι τώρα όμως, η Κυβέρνηση δεν έχει δώσει στην δημοσιότητα κανένα κατάλογο συμβούλων, όπως μας είχε υποσχεθεί.
Προχθές, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, στον πενηντάλεπτο μονόλογο του, παρουσιάστηκε απόλυτα πεπεισμένος ότι έχει παραχθεί έργο. Εστίασε στις οικονομικές παροχές στις οποίες προέβη η Κυβέρνηση του το διάστημα αυτό της διακυβέρνησης του, σπεύδοντας να εξαγγείλει και την αύξηση του 5% στους χαμηλοσυνταξιούχους.
Επί της ουσίας όμως, μιλούμε για μια αστόχευτη οικονομική πολιτική που ακροβατεί μεταξύ λαϊκισμού και αδίστακτης δημοσιονομικής πραγματικότητας. Την ίδια ώρα που ο πληθωρισμός συνεχίζει να τσακίζει κόκκαλα και ο Πρόεδρος καυχιέται για το μηδενικό ΦΠΑ σε μία σειρά προϊόντων, τα οποία όμως στην τελική, έμειναν στην ίδια ακριβή τιμή, με τα έσοδα τελικά να καταλήγουν εξ ολοκλήρου στα ταμεία των επιχειρήσεων.
Συνεχίζει δηλαδή να πληρώνει ο καταναλωτή τα προϊόντα σχεδόν το ίδιο ακριβά, χάνει και το κράτος έσοδα και δίνει και η Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, αβέρτα παροχές γιατί έτσι θεωρεί ότι θα κερδίσει την εύνοια της κοινωνίας.
Το διάστημα αυτό, έτσι για να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα, είχαμε και τη συμφωνία για την ΑΤΑ, είχαμε και την πρόταση για τα τετράμηνα, που ομολογουμένως ήταν δύο θέματα για τα οποία μπορεί η Κυβέρνηση να τα πιστωθεί ως επιτυχία. Αλίμονο όμως, αν δεν μπορούσε να εξευρεθεί μια κοινή συνισταμένη για να διασφαλιστεί η εργατική ειρήνη, ή αν επέμενε στην φιλοσοφία των τετραμήνων μετά την τόση αντίδραση που υπήρξε από πλευράς της κοινωνίας.
Πέραν αυτών, ο Νίκος Χριστοδουλίδης αναφέρθηκε κυρίως σε στόχους και επιδιώξεις, σε μια ομιλία, η οποία κρίθηκε περισσότερο ως προεκλογικός λόγος, παρά ως προεδρική αποτίμηση των πεπραγμένων της διακυβέρνησης του.
Μίλησε για λάθη και αστοχίες, αλλά απέφυγε να ζητήσει μια συγνώμη, να πει ένα mea culpa για την απογοήτευση που σκόρπισε στην κοινωνία για τις πρώτες πράξεις διακυβέρνησης του, και απάντησε στο σχετικό ερώτημα με το ανεπανάληπτο: «Ανάπτυξα αντισώματα για να αντιμετωπίζω την κριτική». Μεταξύ μας Πρόεδρε, μακάρι να είχες αναπτύξει αντισώματα απέναντι στην κριτική, διότι θα ασχολήσουν περισσότερο με το «είναι» της διακυβέρνησης παρά με το «φαίνεσθαι»…
