Αν ήταν δυνατόν, οι δηλώσεις του Ερντογάν έπρεπε να επαναλαμβάνονται στα κυπριακά κανάλια, μήπως και κολλήσει τίποτα στις πολιτικές και κομματικές ηγεσίες μας, οι οποίες νομίζουν ότι είναι δική τους απόφαση το από πού θα επαναρχίσουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό.
Έπρεπε να επαναλαμβάνονται, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, μήπως και καταλάβει και η κοινωνία πως η διαπραγμάτευση δεν είναι ένα κενό τραπέζι στο οποίο θα καθίσει η «dream team» του Χριστοδουλίδη, ένας αξιωματούχος της ΕΕ, ο Τατάρ και ένας Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής και –με καλές προθέσεις– θα προσπαθήσουν να λύσουν το πρόβλημα, από το μηδέν. Έπρεπε να επαναλαμβάνονται για να τελειώσει και το αναστασιαδικό παραμύθι –«τίποτα δεν έχει συμφωνηθεί αν δεν συμφωνηθούν όλα»– αλλά και όλα τα παραμύθια σχετικά με τις υποχωρήσεις που δήθεν θα ανατρέψει η νέα ηγεσία.
Ο Τούρκος δικτάτορας, που ξέρει καλά την κατάσταση επί του εδάφους μα και τον πόθο του Προέδρου Χριστοδουλίδη για επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων «από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά» -το επανέλαβε, άμπα τζιαι χάσει, και στη 49η επέτειο της τουρκικής εισβολής- μίλησε για το Σχέδιο Ανάν. Χωρίς να τον ρωτήσει κανένας αλλά σταθερά προσηλωμένος στο διαχρονικό τουρκικό στόχο: Κυριαρχία στον βορρά, συγκυριαρχία στον νότο. Ένας στόχος που ιδανικά επιτυγχάνεται με το Σχέδιο Ανάν ή τη μετεξέλιξή του, όπως επιβεβαιώθηκε με τις συμφωνίες που υπεγράφησαν όλα τα επόμενα χρόνια και κυρίως τις Συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ, το Κοινό Ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου και, φυσικά, το Πλαίσιο Γκουτέρες.
Στο διά ταύτα, μιλώντας κατά τη συνεδρία του τουρκικού υπουργικού συμβουλίου, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε ότι δεν έχουν φύγει ποτέ και δεν πρόκειται να φύγουν από μια λύση η οποία θα είναι στη βάση των πραγματικοτήτων στην Κύπρο, προσθέτοντας πως μπορούν και πάλι να δείξουν την «ειλικρίνεια» που επέδειξαν κατά την περίοδο του Σχεδίου Ανάν (2002-2004) προκειμένου το νησί να φτάσει σε μια διαρκή ειρήνη. Κάλεσε δε την ελληνοκυπριακή πλευρά να αποδεχθεί «την κατάσταση ως έχει επί του εδάφους» αντί να επιμένει σε επιβολές. Κι όταν αναφέρεται σε «επιβολές», εννοεί ασφαλώς την οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής του στάτους κβο προς εξυπηρέτηση της ειρήνης, της επιστροφής προσφύγων, της δημοκρατίας και της ελευθερίας.
Εν ολίγοις, ο Ερντογάν δεν είπε και κάτι πρωτάκουστο. Το ζήτημα είναι ότι και η δική μας ηγεσία δεν προσπαθεί να ανατρέψει τα δεδομένα που οδηγούν σε κάτι χειρότερο από το Σχέδιο Ανάν και την τουρκική… ειλικρίνεια. Η επιμονή του Προέδρου Χριστοδουλίδη για επανεκκίνηση μιας διαδικασίας με ήδη βαρύ και μη αναστρέψιμο φορτίο υποχωρήσεων, ενισχύει απλώς τις ανησυχίες για πλήρη επαναφορά των διατάξεων του Σχεδίου που απέρριψε κατά συντριπτική πλειοψηφία ο κυπριακός Ελληνισμός το 2004, ενισχύει τον κίνδυνο νομιμοποίησης της διχοτόμησης, του κατοχικού καθεστώτος, της πραγματικότητας «επί του εδάφους», όπως το εννοεί και ο νεοσουλτάνος.
Με παραμονή στρατού, εποίκων, εγγυήσεων. Εκεί οδηγούν και οι διαπραγματεύσεις υπό την απειλή 40.000 Τούρκων στρατιωτών και μιας τεράστιας φασιστικής μηχανής όπως είναι η Τουρκία του Ερντογάν είτε από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά είτε από εκεί που έμειναν στο Μπούργκενστοκ. Μα ό,τι και να νομίζουν οι μετριότατες ηγεσίες και ο μαραζιάρης λαός, στο καφκικό «συνήθως λύνω τα προβλήματά μού αφήνοντάς τα να με καταβροχθίσουν, απαντά ο Καμύ:«Η τραγωδία δεν είναι λύση».
alekos.mich@gmail.com
