Με εντυπωσίασε ο κύριος τίτλος μιας εφημερίδας προχτές. Αναφερόταν στην επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη. «Έρχεται αποφασισμένος να αντιληφθεί τι επιδιώκουμε», ήταν ο τίτλος του ρεπορτάζ. Εννοούσε, φυσικά, ότι θέλει να αντιληφθεί τι επιδιώκει ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, αλλά του έβαλε λίγες σάλτσες για εντυπωσιασμό. Λες και το «τι επιδιώκουμε» όλοι οι Ελληνοκύπριοι συλλογικά, αλλά και ο ίδιος ο δημοσιογράφος (κάτι που δεν θα είχε νόημα) μπορεί να ταυτίζεται με το τι επιδιώκει ο Πρόεδρος.
Θέλει ο Έλληνας Πρωθυπουργός «να αντιληφθεί και να αποσαφηνίσει πλήρως και χωρίς παλινωδίες τις προθέσεις, διαθέσεις και στόχους στην παρούσα συγκυρία του Νίκου Χριστοδουλίδη», έγραφε μέσα στους εγκεφαλικούς ακροβατισμούς του ο δημοσιογράφος. Αυτό το «τι επιδιώκουμε» έγινε το παντεσπάνι τους. Το πετάνε όπου τους καπνίσει απλώς για να δείξουν ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε, ή ότι τα θέλουμε όλα και τα χάνουμε όλα.
Είναι λογικό τώρα να μας λένε ότι έρχεται ο Μητσοτάκης αποφασισμένος να αντιληφθεί τι επιδιώκουμε; Ή, έστω, τι επιδιώκει ο Χριστοδουλίδης; Δεν ξέρει; Κι έρχεται επί τόπου να μάθει; Αν είχε καμιά απορία, θα ρωτούσε τον Δένδια, που συνεργαζόταν με τον Χριστοδουλίδη πολλά χρόνια. Ή, θα ρωτούσε τον ίδιο στις προηγούμενες συναντήσεις τους, στην Αθήνα και στα τρία – τέσσερα ευρωπαϊκά συνέδρια όπου συναντήθηκαν. Στην Κύπρο έρχεται εθιμοτυπικά, συμβολικά, ίσως και συντονιστικά, μην το κάνουμε και παραμύθι. Το κάνουν όσοι θέλουν να εμφανίσουν ανύπαρκτα προβλήματα, να συσκοτίσουν, να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Και δεν είναι μόνο δημοσιογράφοι, είναι και βουλευτές. Δίνουν την εντύπωση ότι έρχεται ο Πρωθυπουργός για να τραβήξει το αφτί του Προέδρου, διότι αυτός θέλει ειλικρινή διάλογο για τα ελλαδοτουρκικά, λένε, ενώ του το χαλάει ο Πρόεδρος που δεν θέλει, δήθεν, διάλογο. Αν είναι δυνατό!
Κρίμα. Κρίμα, γιατί τα στρέφουν όλα εναντίον μας, εναντίον των δικαίων του λαού μας, εναντίον της σωτηρίας της πατρίδας μας. Αυτόχειρες με περικεφαλαία. Με επιπολαιότητα που πάντα μας εντυπωσιάζει. Από ένα ακατανόητο πάθος εφευρίσκουν σε κάθε εξέλιξη, φανταστικά σενάρια για να μας καταδικάζουν.
Επειδή τώρα θεωρούν τον Χριστοδουλίδη «απορριπτικό» (όσο και να τους επαναλαμβάνει ότι θέλει αυτά που θέλουν και οι ίδιοι), άρχισαν επενδύουν στον Μητσοτάκη. Ότι θα έρθει τάχα να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του Χριστοδουλίδη. Χωρίς παλινωδίες, ακούεις! Αλλά, αν είναι κάποιος που πρέπει να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του απέναντι στην Κύπρο, αυτός είναι ο Έλληνας Πρωθυπουργός. Διότι, τώρα που στην Αθήνα ονειρεύονται ξανά βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το Κυπριακό μπορεί να το δουν ως αγκάθι που τους εμποδίζει τους Αθηναίους μας. Δεν θα είναι η πρώτη φορά.
Τι αστείοι που είναι, αλήθεια, οι δικοί μας! Περιμένουν από τον Μητσοτάκη να διερευνήσει για να μάθουν και οι ίδιοι «τι επιδιώκουμε»! Έχει κάποια λογική αυτό το παντεσπάνι; Τι μπορεί να επιδιώκουμε, δηλαδή, οι Ελληνοκύπριοι και θέλουν να μας παρουσιάζουν είτε ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε, είτε ότι επιδιώκουμε κάτι εξωπραγματικό, κάτι που στην δική τους εγκεφαλική τρικυμία φαίνεται παρανοϊκό; Εκτός, φυσικά, κι αν υιοθετούν τις αρλούμπες που πετάει καθημερινά ο Τατάρ. Ότι οι Ελληνοκύπριοι θέλουν να εξαφανίσουν τους Τουρκοκύπριους και θέλουν να μετατρέψουν την Κύπρο σε ελληνικό νησί.
Είναι απλό, όμως. Υπάρχει μια φράση, που την πρόβαλε ο Νίκος Κοτζιάς στο Κραν Μοντάνα και τα λέει όλα: Επιδιώκουμε ένα κανονικό κράτος. Τίποτε άλλο. Ελπίζουμε αυτό να επιδιώκει και ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Ελπίζουμε κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρότι το σημαντικό είναι τι επιδιώκουμε εμείς, που θα ζήσουμε με τις επιλογές μας. Αλλά και η Ελλάδα ως εγγυήτρια της Κυπριακής Δημοκρατίας, και αν αισθάνεται ελάχιστη ευθύνη για το πραξικόπημα που άνοιξε την Κερκόπορτα (για να μην μιλήσω για την εθνική της υποχρέωση έναντι του κυπριακού ελληνισμού), οφείλει να επιδιώκει ένα κανονικό κράτος και να σταματήσει, επιτέλους, να βλέπει την Κύπρο ως αγκάθι στις σχέσεις της με την Τουρκία.
Τι άλλο να επιδιώκουμε, λοιπόν; Ένα κανονικό κράτος. Ούτε κρατίδιο, ούτε προτεκτοράτο, ούτε τουρκικό, ούτε πειρατικό, ούτε εθνικιστικό, ούτε προϊόν εποικισμού, ούτε στρατοκρατούμενο, ούτε απαρτχάιντ . Κανονικό κράτος. Μόνο αυτό.
