Κάθε πρωί στις 6, το ξυπνητήρι μου είναι ρυθμισμένο έτσι στο κινητό μου που ενεργοποιείται (για να μην το έχω εν λειτουργία όσο κοιμάμαι – δεν κάνει καλό) και μου παίζει ένα τραγούδι ή ένα ορχηστρικό που προεπιλέγω από το βράδυ. Χθες, ξύπνησα με το Wake me Up (Ξύπνα Με) του πολύ ταλαντούχου Avicii,  καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Σουηδού DJ, remixer και μουσικού παραγωγού,Tim Bergling, ο οποίος πριν από 5 χρόνια απεβίωσε ξαφνικά, στα 28 του, στο Ομάν.

Από μικρός το ’χω συνήθειο να παίζω με τα λόγια των τραγουδιών, κόβοντας και ράβοντάς τα μερικές φορές στα δικά μου μέτρα, ή στα μέτρα της επικαιρότητας.

«Ξύπνα με όταν τελειώσει όλο αυτό», λέει ο Aviici. Όλο αυτό το κακό, ήρθε από μέσα μου μια φωνή σπασμένη – όχι τόσο πολύ από φυσικά γεγονότα, έστω και επικίνδυνα και δυσάρεστα, αλλά από αφύσικες συμπεριφορές ατόμων. Ιδίως αυτών που κατέχουν υπεύθυνες θέσεις, δίχως οι ίδιοι να είναι υπεύθυνοι.

Ο φίλος μουσικοσυνθέτης και δάσκαλος αεί διδασκόμενος, Δημήτρης Οικονομάκης, πιάστηκε από τη φράση «το φίλαθλον πνεύμα» που στην Ελλάδα δεν ευδοκιμεί ιδιαίτερα. Στο ποδόσφαιρο, σίγουρα όχι. Η  …λογική ότι όλοι μας αδικούν και ότι οι διαιτητές είναι πουλημένοι, είναι διάχυτη.

Το ίδιο πνεύμα, λέει, διαπερνά και τους ασχολούμενους με τα πολιτικά δρώμενα. «Κι αν είναι μέλη ή στελέχη των κομμάτων, είναι κατανοητό. Γιατί, πέρα από την ιδεολογία, υπάρχει και όφελος. Μην πάει ο νους σας μόνο στο οικονομικό. Η αίσθηση του να εξουσιάζεις, το έζησα σε μικρογραφία, να καθοδηγείς δέκα ανθρώπους ή ένα λαό ολόκληρο, είναι μεθυστική».

Όμως, (θέτει ένα καίριο ερώτημα), γιατί ένας απλός ψηφοφόρος ή οπαδός μετατρέπεται σε φανατικό; Φαίνεται, λέει, ότι η αίσθηση του «ανήκειν» καλύπτει μια βαθύτατη ψυχολογική ανάγκη. Προσφέρει συναισθηματική ασφάλεια. Νοηματοδοτεί την ύπαρξη. Και δυναμώνει μέσα από το μίσος και την απαξίωση για τον αντίπαλο κι από την απόκρυψη των λαθών της ομάδας του.

Να, οι πυρκαγιές… Το κράτος, δεξιό, αριστερό, κεντρώο, δεν έχει καταφέρει να τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Η τωρινή κυβέρνηση έχει κάνει, ωστόσο, ένα σημαντικό βήμα. Την αποτελεσματική διαφύλαξη της ανθρώπινης ζωής.

Υπάρχει κι ένα ευχάριστο όμως, λέει ο Δημήτρης Οικονομάκης.

Καρατομήθηκε ο, πρώην πλέον, υπουργός Νότης Μηταράκης λόγω, μεταξύ άλλων, περιφρόνησης των μαχητών και των θυμάτων της φωτιάς. (σ.σ.: έκανε κρουαζιέρα στην Πάτμο!). Ίσως ακολουθήσει κι ο μερακλής Περιφερειάρχης. Ο Πατούλης, με το όνομα. Που χόρευε ζεϊμπεκιές σε εκδήλωση γυναικών, την ημέρα που καιγόταν η μισή Ελλάδα και κηδευόταν ένας από τους δύο πιλότους που σκοτώθηκαν με το Canadair σβήνοντας πυρκαγιές. Ο Μητσοτάκης τον διέγραψε από υποψήφιο Περιφερειάρχη, αλλά μαθαίνουμε ότι θα κατέβη ως ανεξάρτητος. Και ανεξαρτήτως της συμπεριφοράς του. Λες και δεν μετρά καθόλου αυτή. Λες και αρκεί μια «συγγνώμη»…Ακόμη πιο ευχάριστο όμως από το άδειασμα του Πατούλη και το ξήλωμα του Μηταράκη από τον Μητσοτάκη, λέει ο Δημητρης Οικονομάκης, είναι ότι υπήρξε οργή και απαίτηση από μεγάλο μέρος πολιτών που είχαν ψηφίσει το κόμμα του αλλά που διατηρούν το δικαίωμα της σκληρής κριτικής. Που επεκτείνεται σε πολλές κυβερνητικές πράξεις ή παραλήψεις. Και δείχνουν ότι η ψήφος δόθηκε υπό όρους. Ίσως η έλλειψη αντιπάλου δέους ή η πολυσυλλεκτική πολιτική προέλευση βοηθά. Όπως κι αν έχει μια τέτοια στάση αφορά όλα τα κόμματα κι ας μην πολυβολεύει τις ηγεσίες. Και κυρίως ωφελεί τη χώρα.

«Ονειρεύτηκα λοιπόν ότι οι οπαδοί θα μεταμορφωθούν σε πολίτες. Που θα ψηφίζουν διατηρώντας την κριτική τους ικανότητα. Στον δημόσιο βίο. Όχι στο γήπεδο βέβαια…εκεί, με ήπιο ενοχικό μειδίαμα, τα χώνουμε στον διαιτητή».

Υπάρχει, τέλος, και μια άλλη, δική μου εκδοχή του «Wake me up», του Avicii. Είναι ο τίτλος της στήλης σήμερα:  Ξύπνα με προτού κοιμηθώ! Γιατί αν με πάρει ο ύπνος, ψυχούλα μου, μπορεί να ξεγελαστώ ότι ζω κάπου αλλού. Σε άλλη χώρα π.χ., όπου δεν θα συζητάμε πάντα τα αυτονόητα, …, για τα δάση, για τις παραλίες, για την παραβίαση του κόκκινου, για τις αποδείξεις που δεν πρέπει να μας ρωτάνε αν τις θέλουμε, …και άλλα τέτοια!