Στην Αθήνα δεν συζητήθηκε πολύ η πρώτη επίσκεψη Μητσοτάκη στην Κύπρο μετά την ανάληψη της Πρωθυπουργίας για δεύτερη φορά, και τα σχετικά με την συνάντησή του με τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, παρά το γεγονός ότι προωθήθηκαν από το Μαξίμου σε όλα τα ΜΜΕ και τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους, μάλλον ως «είδηση τυπική».
Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση δεν ήθελε να επαναληφθούν οι συνήθεις «διθυραμβικοί τόνοι» του παρελθόντος. Και υπήρχε σαφώς η «υπόδειξη» ότι η συνάντηση στο Προεδρικό στη Λευκωσία θα είχε «ενημερωτικό και διερευνητικό περιεχόμενο».
Ο κ. Μητσοτάκης ήθελε (και νομίζω ότι αυτό έγινε) περισσότερο να άκουγε τον Κύπριο Πρόεδρο ως προς το πώς βλέπει την αντιμετώπιση του Κυπριακού, παρά να ανοιχτεί ο ίδιος. Θα ήταν άτοπο μάλιστα, δεδομένου ότι όλοι συμφωνούν πως βρισκόμαστε σε μια νέα φάση γεωστρατηγικής πολιτικής προσέγγισης με την Τουρκία, αλλά με πολλές, αδιευκρίνιστες «περιοχές» ακόμα. Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας έχει μια ηγετική ομάδα (κυρίως το δίδυμο Γεραπετρίτης -Παπαδοπούλου), που χειρίζονται αυτό το ευαίσθητο κεφάλαιο, το οποίο ασφαλώς και εμπεριέχει τον «παράγοντα Κύπρος», όπως αναφέρεται μερικές φορές στην διπλωματική γλώσσα.
Στην ευαίσθητη αυτή εξίσωση, οι εμπλεκόμενοι παράγοντες διευρύνονται. Η Αθήνα έχει ανοικτή γραμμή με την Ουάσιγκτον, και ευήκοα ώτα στις Βρυξέλλες. Οι συνήθεις ανησυχίες της Λευκωσίας μήπως η πιθανή, και γενικά επιθυμητή βελτίωση – εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων αποβεί εις βάρος του Κυπριακού, η απάντηση που δίδεται από τις πιο έγκυρες πηγές είναι «σίγουρα όχι, αλλά θα πρέπει η Λευκωσία να αποφασίσει αν πράγματι θέλει μια λύση ρεαλιστική». Που ασφαλώς περιλαμβάνει και υποχωρήσεις.
Το παράδειγμα της προηγούμενης αποτυχημένης προσπάθειας, ασφαλώς και δεν αφήνει αδιάφορη την Αθήνα…
Ραντεβού τον Σεπτέμβριο, μάλλον. Επί του παρόντος, «διακοπεύουμε»!… Κι όπως όλοι ξέρουν, ιδίως οι πολιτικοί, τα «μπάνια του λαού», όπως έλεγε κι ο μακαρίτης Α. Παπανδρέου, είναι τόσο ιερά όσο οι αγελάδες για τους Ινδούς!
Ανοίγοντας πρωί-πρωί χθες το παράθυρο του κόσμου να ιδώ τι γίνεται έξω, εκεί όπου πάμφτωχοι άνθρωποι, κυρίως σε χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, θα πεθάνουν αν δεν ανοίξουν άμεσα οι Ρώσοι τα λιμάνια για να φτάσουν σε αυτούς σιτηρά, οι δικές μας ειδήσεις στην Ελλάδα, για τα εκ των υστέρων, πάντα, μέτρα για την αντιμετώπιση μιας ακόμα ασυδοσίας (παύλα – αρπαχτής), αυτής με τα μπιτσόμπαρα (από το αγγλικό beachbars!), τις ξαπλώστρες και ομπρέλες τους, μου φαίνονται απελπιστικά γελοίες!
Από την άλλη, για να μην το προσπεράσουμε έτσι το θέμα, «ναι στο κίνημα της πετσέτας», είπα και ελάλησα. Αλλά να μην το παρακάνουμε κιόλας. Μην ξεπεράσουμε το μέτρο και γίνουν όλες οι παραλίες χύμα. Το να υπάρχει εκεί, μια καλή οργάνωση επιχείρησης, να βολευτείς άνετα με τη παρέα σου, να παραγγείλεις κάτι, να νοιώσεις βρ’ αδερφέ λίγη περιποίηση, λίγη αρχοντιά, δεν πειράζει. Ειν’ ωραίο. Γενικά, το πρόβλημά μας στην Ελλάδα ήταν πάντα, και είναι ακόμα, η έλλειψη μέτρου, και η τήρηση κανόνων.
Δεν χρειάζεται να καταλάβεις όλη την παραλία. Ούτε να κολλήσεις το ένα κρεβατάκι με το άλλο, για να βγάλεις πέντε δεκάρες παραπάνω. Δώσ’ του πελάτη λίγη … προσιτή πολυτέλεια. Τα παγωμένα πετσετάκια, φερ’ είπειν, είναι βάλσαμο. Νοιώθεις βασιλιάς. Επίσης, η «ησυχία» και η «διακριτικότητα» είναι ακόμα δύο βασικά στοιχεία. Να είναι χαμηλότερος ο ήχος της μουσικής, και οι φωνές του προσωπικού και των πελατών. Οι χαμηλοί τόνοι γενικά, είναι αρχοντιά!…
