Ένα πονεμένο κεφάλαιο και μάλιστα σε βάθος δεκαετιών, είναι αναμφίβολα και εκείνο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, την οποία ο απλός πολίτης έβλεπε να πάσχει στην όλη δομή και λειτουργία της.
Παρέλασαν σ’ όλο αυτό το διάστημα ευφάνταστα σχέδια, πληθώρα συνταγών, σωρεία μελετών και ευφάνταστων ιδεών για κάτι καινούργιο, που να συνάδει με τις απαιτήσεις και προσδοκίες αλλά κυρίως με το ρόλο που επωμίζεται ο θεσμός στο σύγχρονο περιβάλλον. Όλα, όμως, προσέκρουαν σε διάφορα αποστήματα, όπως συμφέροντα, κατεστημένα και κυρίως νοοτροπίες, οι οποίες δυστυχώς παραμένουν σταθερά αθάνατες σ’ αυτό τον τόπο.
Σ’ αυτή την χρονική συγκυρία δύο στοιχεία επαναφέρουν το θέμα και μάλιστα το αναδεικνύουν με ένα ξεχωριστό τρόπο. Τόσο επίκαιρα και κρίσιμα, που αποβαίνουν καθοριστικά για το μέλλον του θεσμού. Γιατί είναι τέτοιες οι καταστάσεις και η κρισιμότητα των καιρών, που είμαστε καταδικασμένοι είτε να κοιτάξουμε μπροστά, με ό,τι αυτό σημαίνει είτε να «κλείσουμε το μαγαζί»…
Το πρώτο στοιχείο αφορά στην περιβόητη μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οποία βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με τα χρονοδιαγράμματα να τρέχουν ασφυκτικά, αφού είναι συνδεδεμένα με το δεύτερο στοιχείο, που έχει να κάνει με τις εκλογές. Είναι τοποθετημένες τον Ιούνιο του 2024.
Αν και το νομικό πλαίσιο της σκοπούμενης μεταρρύθμισης έχει τρέξει και θα πρέπει όλα να ολοκληρωθούν μέχρι τον ερχόμενο Μάρτιο, ο απλός πολίτης δικαιολογημένα παραμένει με τις αμφιβολίες και τις επιφυλάξεις του. Εστιάζουν αυτές στο κατά πόσο οι μεταρρυθμίσεις υφαίνονται στην προοπτική δόμησης ενός φιλικού περιβάλλοντος μεταξύ της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του πολίτη ή θα συντηρούν ένα θεσμό, ο οποίος όχι μόνο δεν θα τον υπηρετεί αλλά και θα τον καταβροχθίζει φορολογικά. Έγινε ήδη πολύς λόγος για αριθμούς, κυρίως σε επίπεδο αντιδημάρχων, που συγκριτικά με άλλες χώρες, συνιστά μεγάλη υπερβολή. Είναι και ένα άλλο θέμα, το ότι ο πολίτης θα ενημερωθεί, αφού όλα θα έχουν συντελεστεί και με τα χρονικά πλαίσια να είναι τόσο ασφυκτικά ως προς την οριστικοποίηση πλαισίων.
Το κεφαλαιώδες ζήτημα, πέραν των όποιων μεταρρυθμίσεων τελικά θα επέλθουν και με σημαντική αύξηση της κρατικής χορηγίας τουλάχιστο προς τους δήμους από €72 εκατομ. σε €117 εκατομ., είναι το οργιώδες παρασκήνιο που ήδη εξελίσσεται με άγριες στροφές στους κομματικούς μηχανισμούς, οι οποίοι τελικά είναι εκείνοι που κόβουν και ράβουν. Θα ήταν μια χρυσή ίσως ευκαιρία να άφηναν τα κόμματα να λειτουργεί ο θεσμός με το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα, χωρίς να τους στερείται η δυνατότητα εκφοράς λόγου και άποψης. Το να εξακολουθεί, όμως, να συντηρείται τόσο κομματικά χρωματισμένος, μάλλον πρόκειται περί μιας άλλης στρέβλωσης που συντηρείται και διαιωνίζεται.
