Η Κοίμηση της Θεοτόκου, με το δικό της χαρμόσυνο χαρακτήρα, το «Πάσχα του Καλοκαιριού», όπως το αισθάνεται με το δικό του ξεχωριστό τρόπο ο απλός κόσμος, που τόσο ευλαβείται το πρόσωπο της Θεομήτορος, έτυχε να ξυπνά και θύμησες που στρέφουν 49 χρόνια πίσω σ’ εκείνο το ματωμένο… Δεκαπενταύγουστο.
Στις 15 Αυγούστου 1974, ανήμερα της μεγάλης εορτής, ο «Αττίλας 2» επέλαυνε για να ολοκληρώσει το ανοσιούργημά του και να εισέλθει στην Αμμόχωστο. Την επομένη συντελέστηκε και η κατάληψη της Μόρφου.
Δεν μπορεί να επουλώνονται τέτοιες πληγές όσος χρόνος κι αν περάσει. Στις 3.30 ακριβώς τα χαράματα της 14ης Αυγούστου 1974 κατέρρεαν οι Τριμερείς (Ελλάδας, Τουρκίας, Βρεττανίας) που διεξάγονταν τότε στη Γενεύη, γεγονός που σηματοδοτούσε νέα φάση δεινών για την Κύπρο. Τα τουρκικά βομβαρδιστικά, υπό την ανοχή των ισχυρών της γης, άρχισαν να σκορπούν και πάλι τον όλεθρο σε συνέχεια των γεγονότων της 20ης Ιουλίου 1974. Τουρκικά άρματα και ισχυρές δυνάμεις πεζικού που είχαν εδραιώσει ήδη τις θέσεις τους μετά το ανοσιούργημα της προδοσίας κινήθηκαν ανατολικά προς την Αμμόχωστο και δυτικά προς Λεύκα – Λιμνίτη.
Τέτοια μέρα, λοιπόν, μετά την παρέλευση σχεδόν μιας 50ετίας όχι μόνο δεν αποκαθίσταται το δίκαιο, αλλά ολοένα και περισσότερο γινόμαστε μάρτυρες νέων τετελεσμένων. Ειδικά για την πόλη της Αμμοχώστου, τα γεγονότα όχι μόνο μας προλαβαίνουν αλλά και μας προσπερνούν… Εκεί που τόσα χρόνια αναμέναμε σε πρώτο βήμα να αποδοθεί η πόλη στους νόμιμους κατοίκους της, στην πορεία του χρόνου όχι μόνο διαψεύδονται οι όποιες προσδοκίες και αποδεικνύονται φρούδες οι όποιες ελπίδες, αλλά ο εφιάλτης των τετελεσμένων πλανάται ακόμα πιο αδυσώπητα στον ορίζοντα. Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από εκείνο το δημοσίευμα της «Γενί Μπακίς» για την αγορά τριών ξενοδοχείων στην περίκλειστη πόλη και του θορύβου που ξέσπασε και σκάει τώρα η νέα «βόμβα»: σχέδια για δημιουργία μαρίνας στην πόλη, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Όλα αυτά, μάλιστα, σε μια περίοδο που υποτίθεται ότι πνέει ένας νέος αέρας σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας, με αναλύσεις που βλέπουν προεκτάσεις και στο κυπριακό.
Δυστυχώς, μετά από την παρέλευση 50 ολόκληρων χρόνων, αδυνατούμε να εκτιμήσουμε την ωμή πραγματικότητα. Να διδαχθούμε σωστά από τα γεγονότα. Ν’ αποκτήσουμε ικανότητα να διαβάζουμε τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας που διαχρονικά συνίστανται στην εκπλήρωση των άνομων σχεδίων της. Από την άλλη, εμείς περί άλλα τυρβάζουμε… Έχουμε τις δικές μας προτεραιότητες.
Τέτοια μέρα δεν μπορεί να μην στραφεί το βλέμμα και προς τον απόστολο Αντρέα. Ξυπνούν και εκεί Δεκαπενταυγουστιανές μνήμες… Γινόταν η μεγαλύτερη πανήγυρη, στην οποία έσμιγαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Τα μηνύματα της γιορτής ήταν τόσο διαπεραστικά… Και ας τα ψάχνουμε στο σήμερα.
