Μπορεί να είναι αυτός που συστήνεται, μπορεί και όχι. Η συνέντευξη του ατόμου που κρύβεται πίσω από το parody account στο X-twitter, με την επωνυμία «JhoLow, ο προεδρικός βαφτιστικός», στην Κατερίνα Ηλιάδη ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα.
Διότι, όπως φάνηκε και στη συνέντευξη του, πρόκειται περί ενός διαδικτυακού προφίλ, του οποίου ο άνθρωπος ή η ομάδα κατά κάποιους άλλους, ατόμων που κρύβεται πίσω από αυτό, γνωρίζει αρκετά καλά την κυπριακή κοινωνία και τον τρόπο που αυτή λειτουργεί και σκέφτεται. Για αυτό άλλωστε κατάφερε να είναι ίσως ο πιο δημοφιλής λογαριασμός στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για την Κύπρο, εκφράζοντας μέσα από την ανωνυμία, την επαναστατικότητα του μέσου Κύπριου, ο οποίος θέλει να τα «χώσει» στο σύστημα, αλλά σχεδόν ποτέ, δεν σηκώνεται από τον καναπέ του και δεν βγαίνει στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί. Γιατί άραγε;
Ο καθένας μας στη δυστυχία του μπορεί να κρύβει έναν Δον Κιχώτη μέσα του που τις πλείστες φορές δεν θα εξωτερικεύσει. «Κρύψε να περάσουμε» λοιπόν. Γιατί όμως επικράτησε αυτή η νοοτροπία; Είναι γιατί είμαστε φοβητσιάρηδες ως λαός; Παθητικοί αποδέχτες μιας σαθρής κατάστασης που μας καταπιέζει; Χαζοκουμπάροι, όπως μας αποκαλούσαν πριν κάποια χρόνια οι εξ Ελλάδος αδελφοί, που ο,τι μας παίζουν χορεύουμε, σαν την αρκούδα που μόλις δει το ντέφι του γύφτου σηκώνεται στα δύο πόδια;
Ο «Jho Low» στην συνέντευξη του στον Πολίτη είπε, πώς επέλεξε την ανωνυμία για να αποφύγει τους μπελάδες που έχουν όσοι κάνουν αποκαλύψεις στην Κύπρο, αλλά και γιατί δέχθηκε απειλές για αποκαλύψεις που έγιναν, ακόμα και από ανθρώπους της νύκτας που λειτουργούν εκ μέρους πολιτικών προσώπων. Είναι και αυτό δείγμα βέβαια της διαφθοράς και του βαθμού διαπλοκής ενός συστήματος εξουσίας που λειτουργεί στην Κύπρο. Από πού όμως βρίσκει νομιμοποίηση αυτό το διεφθαρμένο σύστημα και πώς το «κρύψε να περάσουμε» μπορεί να έχει σχέση με την ανωνυμία των αποκαλύψεων; Είναι ο κίνδυνος που διατρέχει ο καθένας που κάνει αποκαλύψεις τόσο μεγάλος, ακόμα και για ένα άτομο που δεν έχει οικονομική ή πολιτική ανάγκη αυτό το διεφθαρμένο σύστημα; Ή μήπως ο φόβος από τη σύγκρουση με αυτό το σύστημα είναι πολύ μεγαλύτερος;
Το σίγουρο είναι ότι η διαφθορά έχει περάσει ως νοοτροπία και ως τρόπος σκέψης στην κυπριακή κοινωνία. Αυτό το σάπιο σύστημα, «εξυπηρετούσε» διαχρονικά πολλούς, άλλους σε ελάχιστο και άλλους σε μέγιστο βαθμό. Οι πελατειακές σχέσεις και το ρουσφέτι ήταν και είναι δύο παθογένειες της κυπριακής κοινωνίας πάνω στις οποίες χτίστηκε η κάθε λογής διαπλοκή. Δύο γάγγραινες για το κράτος που δεν λειτούργησε ποτέ προς εξυπηρέτηση των πολιτών του. Μόνο έτσι όμως θα μπορούσε να διατηρεί τη σχέση εξάρτησης των πολιτών με τους φορείς εξουσίας. Είτε αυτός ο φορέας ήταν η Κυβέρνηση, είτε ήταν τα πολιτικά κόμματα, είτε ήταν οποιοσδήποτε άλλος. Αλλά σε αυτή την εξίσωση, οι πολίτες θα έπρεπε να είναι ο πιο δυνατός κρίκος της αλυσίδας. Ποτέ όμως ο κόσμος δεν έκανε χρήση της δύναμης του επιλέγοντας την αποφυγή της σύγκρουση με το κατεστημένο. Διότι πάντα ο καθένας ένιωθε πώς αυτό το σύστημα που τον καταδυναστεύει, μπορεί κάποια στιγμή να τον εξυπηρετήσει. Να γίνει μέρος του και να μπορέσει και αυτός ακόμα να καταπατήσει κανόνες και προϋποθέσεις, αυτή την φορά προς όφελος του.
Εξέταση για απόκτηση άδειας; Μέσο και γίνεται η δουλειά σου. Θέση εργασίας; Μέσο το πιο ισχυρό προσόν. Φτάσαμε στο σημείο, να χρειάζεσαι μέσο ακόμα και εάν έχεις όλα τα προσόντα και προηγείσαι όλων των υπολοίπων, για να μην αδικηθείς. Χρειαζόσουν γιατρό; Μέσο για να σε εξυπηρετήσουν. Έχεις να κάνεις με τη Δημόσια Υπηρεσία; Μέσο για να εξυπηρετηθείς.
Μέχρι που κάποια στιγμή, αυτό το κράτος πτώχευσε…
