Το πιο εύκολο είναι να μιλάμε όλοι για τις βελτιώσεις, αλλαγές και τροποποιήσεις που χρειαζόμαστε σε έναν τομέα.
Στην προκειμένη περίπτωση, σε αυτόν της Εκπαίδευσης. Σε μια κοινωνία που βομβαρδίζεται καθημερινά από νέες προκλήσεις, σε έναν κόσμο που μοιάζει να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και με ένα εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο για χρόνια παρακολουθούμε να μην μπορεί να αποδώσει τα αναμενόμενα. Κι αυτό, μέσα από την εικόνα των μαθησιακών αποτελεσμάτων που καταγράφονται χρόνια τώρα. Γιατί το πρόβλημα ως χώρα δεν ήταν ποτέ ή μάλλον, δεν είναι, να στείλουμε νέους να σπουδάσουν. Επίσημα στοιχεία, όχι μόνο από εθνικούς αρμόδιους φορείς αλλά και ευρωπαϊκούς, καταδεικνύουν ότι στην Ανώτερη και Ανώτατη Εκπαίδευση η Κύπρος όσον αφορά στους αριθμούς των φοιτητών της σε σχέση δε, και με τον πληθυσμό της, βρίσκεται σε αρκετά υψηλή θέση. Το πρόβλημα μας ήταν και είναι το επίπεδο της γνώσης και των δεξιοτήτων που κουβαλούν από το σχολείο στα πανεπιστήμια τους οι νέοι. Ζητήματα για τα οποία έγιναν ουκ ολίγες συζητήσεις.
Σε μια προσπάθεια να ρυθμιστεί αυτό το ζήτημα, δηλαδή το περιεχόμενο της Εκπαίδευσης και φυσικά, ο τρόπος με τον οποίο μεταφέρονται γνώσεις ουσίας και δεξιότητες/ικανότητες στους μαθητές, βλέπουμε τους τελευταίους μήνες το υπουργείο Παιδείας να εξαγγέλλει πολιτικές, που θεωρεί πως θα φέρουν την αλλαγή και σταδιακά, τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Στα συν της νέας ηγεσίας του Υπουργείου –το ξαναγράψαμε άλλωστε– είναι και η παραδοχή ότι υπάρχει πρόβλημα, το οποίο πρέπει να επιλυθεί. Με γνώμονα αυτό είδαμε ήδη την απόφαση για κατάργηση του θεσμού των εξετάσεων τετραμήνων, ο οποίος είχε βυθιστεί τα προηγούμενα χρόνια και μαζί του βύθισε μαθητές και σχολεία, και τις αλλαγές που θα ισχύσουν από τη νέα σχολική χρονιά στην αξιολόγηση των μαθητών Μέσης Εκπαίδευσης.
Είδαμε επίσης και την πρόθεση να εφαρμοστούν και νέες πολιτικές σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, οι οποίες στοχεύουν να βελτιώσουν προβληματικά σημεία.
Όλα αυτά, λοιπόν, είναι εύκολο να τα ζητάμε και να τα απαιτούμε, λιγότερο εύκολο να τα αποφασίσουν οι αρμόδιοι και πιο δύσκολο όταν τελικά τα αποφασίσουν να εφαρμοστούν στην πράξη. Ειδικά μέσα σε σχολεία, τα οποία ως γνωστόν, είναι ζωντανοί οργανισμοί και όχι τυποποιημένα συστήματα πληροφορικής και τεχνολογιών. Παιδιά και εκπαιδευτικοί δεν είναι αλγόριθμοι, που με ιδιαίτερη ευκολία μπορούν να εκτελέσουν τύπους και απρόσωπες οδηγίες. Έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά, τους δικούς τους τρόπους μάθησης και εμπέδωσης και τις δικές τους ιδιαιτερότητες. Βασικά στοιχεία, τα οποία συνυπάρχουν μέσα στα σχολεία όπου εκατοντάδες διαφορετικοί άνθρωποι καθημερινά συναναστρέφονται και μαθαίνουν.
Επομένως, οι πολιτικές και δράσεις φαίνονται και θα φανούν στην πράξη. Κάθε τι καινούργιο, νέο και φρέσκο χρειάζεται τον χρόνο του για να δείξει εάν τελικά είναι αποτελεσματικό ή όχι. Ή εάν τελικά στην πράξη και όχι πια στη θεωρία μπορεί να κάνει τη διαφορά που όλοι περιμένουμε. Να στρέψει την παιδαγωγική διαδικασία στη σωστή πια πορεία και να οδηγήσει την Παιδεία εκεί που πρέπει και χρειάζεται.
Η σχολική χρονιά που αρχίζει σε μερικές μέρες είναι ιδιαίτερα σημαντική και ελπίζουμε να κλείσει σε μερικούς μήνες με επιτυχία και όλα τα νέα να φέρουν τα αποτελέσματα που όλοι επιθυμούμε. Άλλωστε, η Παιδεία είναι ζήτημα που αφορά όλους και δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά και μόνο στην Εκπαίδευση.
