Είμαστε καταδικασμένοι απλά να παρακολουθούμε και να καταγράφουμε αντιδράσεις; Σ’ ένα επίπεδο που πέραν των όποιων εντυπώσεων, οι οποίες μπορεί και να μάς αναπαύουν και να μεγιστοποιείται στη δεδομένη συγκυρία η σημασία τους, επί της ουσίας τσιμεντώνεται ολοένα και περισσότερο μια χιονοστιβάδα τετελεσμένων;
Στην πραγματικότητα όλα όσα συντελούνται δεν προλαβαίνει κάποιος ακόμα και να τα απαριθμεί. Κάποια απ’ αυτά τα προσπερνούμε μάλιστα ως λεπτομέρειες ή και μάς προσπερνούν – χωρίς ν’ αποδίδεται ανάλογη σημασία – όπως το όργιο του ξεπουλήματος ε/κυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα, που αποτυπώνει τελευταία με τόσο μελανά χρώματα ακόμα και ο τ/κ Τύπος, ενώ κάποια άλλα αποτιμώνται ως σοβαρότερα, όπως τα επεισόδια στη νεκρή ζώνη.
Σ’ όλες τις περιπτώσεις δίκην αδύναμου κρίκου, εφησυχάζουμε ότι πράττουμε κάθε τι που περνά από το χέρι μας. Δεν παραλείπουμε, μάλιστα, με ένα πανηγυρικό ενίοτε ύφος να εισπράττουμε τα περί ομοβροντίας καταδίκης του διεθνούς παράγοντα, φθάνοντας στο σημείο να τα εκλαμβάνουμε και ως απόλυτη δικαίωση.
Το μείζον που θα έπρεπε να μάς απασχολεί είναι πόσο «ξυπόλυτοι» περπατούμε, όχι μόνο στρατιωτικά σ’ ένα άλλο πονεμένο κεφάλαιο, αλλά κυρίως πολιτικά και γενικότερα γεωστρατηγικά.
Μια σοφή αποτίμηση πραγμάτων δείχνει ότι όχι μόνο μπορούσε αλλά και θα έπρεπε να αδράξουμε ευκαιρίες, οι οποίες ποτέ δεν έλειψαν. Είναι εδώ που μέχρι τώρα λάμπει διά της απουσίας της μια ηγεσία με πραγματικές ικανότητες και όραμα που να ξέρει να τολμά. Πέρασαν λέμε 49 ολόκληρα χρόνια και δυστυχώς παρέμειναν όχι μόνο αλώβητες αλλά και αθάνατες οι νοοτροπίες μιας μη αναστρέψιμης παθογένειας.
Το μεγάλο κατόρθωμα, ατυχώς, δεν ήταν ποτέ γι’ αυτό τον τόπο πώς τον θωρακίζουμε από παντού, αλλά το πώς καρπούμαστε την εξουσία για να βολεύουμε εαυτούς και αλλήλους και να δρέπουμε αδιαλείπτως τους καρπούς ενός πελατειακού κράτους. Με αποτέλεσμα κάθε φορά – έγινε πλέον καθημερινότητα και κανονικότητα – να πανηγυρίζουμε από τον συρφετό, έστω, της φραστικής καταδίκης που εκφέρεται από τους διάφορους, για τις παρενέργειες της κατοχής που συντελούνται, εξελίσσονται και ανεγείρονται ως ένα απροσπέλαστο τείχος στην επικράτηση ακόμα και στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Παρά το κλίμα ευφορίας που εκκολάφθηκε από τις αντιδράσεις του διεθνούς παράγοντα – παρά την παρελκυστική στάση της Ρωσίας για έκδοση καταδικαστικής ανακοίνωσης από το Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο, ευτυχώς συνέρχεται απόψε– πίσω από το λεκτικό της γενικότερης καταδίκης από πρόσωπα και θεσμούς, αιωρούνται και βασανιστικά ερωτηματικά που θα μπορούσε κάποιος και διά γυμνού οφθαλμού να διακρίνει.
Εστιάζουν στο ότι πέραν των όποιων φραστικών διατυπώσεων και ευχολογίων, απουσιάζει απελπιστικά το στοιχείο της αποφασιστικότητας και για πρακτικές συνέπειες και εφαρμογές, π.χ. κυρώσεις που να συνεπάγονται ανάλογο κόστος. Στο κάτω-κάτω, όμως, οι ξένοι αισθάνονται ότι επιτελούν στο ακέραιο το καθήκον τους. Σε σχέση πάντα και με τις δικές μας ευαισθησίες, όπως αυτές ξεπετάγονται από την καθημερινότητα αλλά και την κανονικότητα που αφήσαμε να παγιωθούν για 49 τόσα χρόνια.
