> Είναι μέρες τώρα που καίγεται ο τόπος μου κι η καρδιά μου έχει σπαράξει. Τα μηνύματα από την Πυροσβεστική Υπηρεσία έρχονται στο κινητό μου κατά ριπάς. Κάθε γραμμή που διαβάζω, καίγομαι!
> Είναι απόγευμα Τρίτης και όποια είδηση έρχεται από την Δαδιά, το Εθνικό μας Πάρκο στον Έβρο, είναι χειρότερη από τις προηγούμενες. Από τη Δευτέρα καίγεται το δάσος. Και αυτή τη στιγμή που γράφω, επιβεβαιώνεται η είδηση ότι τουλάχιστον 26 άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί. Αρχικώς, ήταν 18. Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για μετανάστες που «μάλλον πέρασαν παράτυπα στην χώρα μας», όπως είπε ο εκπρόσωπος της Πυροσβεστικής.
Αυτό με πονάει ακόμα πιο πολύ. Γιατί όπως και να πέρασαν τα σύνορα αυτοί οι άνθρωποι, όσο μεγάλο κι αν είναι το μεταναστευτικό πρόβλημα, όσο δύσκολο και αν είναι για μια χώρα να σηκώσει αυτό το βάρος, το κίνητρό εκείνων που χάθηκαν υπό τόσο φρικτές συνθήκες ήταν η αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής.
Πέρυσι, στην αντίστοιχη φωτιά στον Έβρο, είχα συνεχή ενημέρωση από τα εκεί μέτωπα, αρκετά από τα οποία ήταν ίδιας έντασης με τα τωρινά. Δεν μπορεί να πει όμως κάποιος ότι ήταν και ίδιας έκτασης. Από την αρχή της πυρκαγιάς ήταν εκεί ο τότε υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Χρήστος Στυλιανίδης και ο υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Γιώργος Αμυράς.
Από κοινού συντόνισαν τις χερσαίες και εναέριες επιχειρήσεις. Φτιάχτηκαν αντιπυρικές ζώνες, που υπάρχουν και σήμερα. Ήταν συνέχεια στο πόδι, φωνάζοντας με ντουντούκες, κάνοντας και πιο δυνατούς, τεχνητούς θορύβους με τους υπόλοιπους που επιχειρούσαν, για να ειδοποιήσουν ανθρώπους που τυχόν να χάθηκαν μέσα στην πυκνή βλάστηση και να κινδύνευε η ζωή τους.
Η παρουσία της πολιτικής ηγεσίας ενισχύει τις προσπάθειες των πυροσβεστών, οι περισσότεροι εκ των οποίων επιχειρούν συνέχεια και σε άλλα μέτωπα. Είναι καταβεβλημένοι. Σωματικά και, κυρίως, ψυχολογικά. Δημιουργείται συνυπευθυνότητα που ανεβάζει και το επίπεδο της επιχειρησιακής απόδοσής τους.
Όπως και να ’χει, όμως, η αλήθεια είναι ότι η όσο πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων θέλει καιρό να οργανωθεί πλήρως. Μιλάμε για ορίζοντα δεκαετίας, τουλάχιστον. Ας μην ξεχνάμε, ότι έχουμε να κάνουμε με πρωτοφανούς έντασης καιρικά φαινόμενα, για τα οποία ο άνθρωπος τώρα εκπαιδεύεται, στην πράξη. Και για αυτό οι κυβερνήσεις πρέπει να επενδύσουν γενναία σε αυτό το μέτωπο. Σε οργάνωση, σε μέσα, και σε ανθρώπινο δυναμικό.
Οι τραγωδίες θα συμβούν. Κανείς δεν είναι άτρωτος. Τουλάχιστον, ας φροντίσουμε να περιορίσουμε την ανοησία ή και εγκληματικότητα του ανθρώπινου παράγοντα. Δεν ανάβουν όμως όλες οι φωτιές από ανθρώπινο χέρι. Μπορούν να αποτραπούν όμως, ή και να σβηστούν, εάν αλλάξουμε όλοι τρόπο ζωής, με σεβασμό στην φύση και απομάκρυνση από τον άκρατο καταναλωτισμό, που τόσο την επιβαρύνει!
> ΕΓΡΑΨΕ (στην σελίδα του στο Facebook), o Νικόλας Σεβαστάκης, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, με αφορμή την επίσκεψη Ζελένσκι στην Αθήνα και τα θετικά σχόλια που γράφτηκαν για αυτήν από τον δυτικό Τύπο:
«Η χώρα πήρε τη σωστή θέση για την Ουκρανία. Έχει φυσικά ένα κόστος αφού κάποια μερίδα του κόσμου είτε (κυρίως) από τα ακροδεξιά είτε από μια ορισμένη κομμουνιστική αριστερά περιφρονεί, αν δεν μισεί τον Ζελένσκι και την ουκρανική αντίσταση. Νομίζω όμως ότι είτε πιο υψηλόφωνα είτε με πιο έμμεσο τρόπο (αφού υπάρχουν οι καταβολές της κλασικής αντιδυτικής στάσης), οι βασικές πολιτικές δυνάμεις –και ο Σύριζα, παρά την αλλεργία ενός μέρους των ψηφοφόρων του– συμμερίζονται το βασικό: Δεν είναι αποδεκτή η ιμπεριαλιστική επέμβαση και η κατακτητική λογική του Κρεμλίνου. Η θέση υπέρ της ειρήνης είναι μια κανονιστική και ηθική στάση, όχι μια πραγματική πολιτική θέση επί του συγκεκριμένου. Επί του συγκεκριμένου είναι κανείς με τον αμυνόμενο, ιδίως αν αυτός συμβαδίζει με το δικαιοπολιτικό πλαίσιο το δικό μας».
