Τι μπορεί να νοιώσει κάποιος στο άκουσμα της είδησης: «26 άνθρωποι βρέθηκαν απανθρακωμένοι στο δάσος»; Τι συνειρμούς μπορεί να κάνει στο μυαλό; Μπορεί να συλλάβει την απελπισία ανθρώπων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι ανάμεσα στις φλόγες χωρίς καμία διέξοδο; Μπορεί να ακούσει τις κραυγές τους καθώς καίγονται; Μπορεί να νοιώσει τον πόνο τους; Να σκεφτεί, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, τη ζωή που είχαν και τη ζωή που ονειρεύτηκαν; Τους ανθρώπους που αγαπούσαν και αφήνουν πίσω;
Η απάντηση, δυστυχώς, δεν είναι δεδομένη. Τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, Ελλαδιτών και Κυπρίων, επιβεβαιώνουν πως το μίσος εξαπλώνεται πιο γρήγορα από τις φωτιές και μαζί με τα δάση και τις περιουσίες καίγεται κι η ανθρωπιά. Όχι, κατ’ ανάγκην η ανθρωπιά των θυμάτων, αλλά αυτόκλητων δικαστών που βρήκαν τους ένοχους. Η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων, όμως, δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο σε τραγωδίες.
Το βλέμμα του νεαρού (Πακιστανού ή Σύριου) μέσα στο φορτηγάκι όπου σύρθηκε με το ζόρι, δεν μπορεί να μην παραπέμψει σε εικόνες Εβραίων που σύρθηκαν με το ζόρι σε φορτηγά και τρένα που τους οδήγησαν στα κρεματόρια. Ένα βλέμμα μεταξύ απορίας και φόβου. «Τι έκανα, σε τι έφταιξα;». Το φταίξιμο του είναι που ονειρεύτηκε μια καλύτερη ζωή την οποία αναζήτησε σε μια ξένη χώρα. Και βρέθηκε πια να φταίει για όλα τα κακά της ανθρωπότητας: Τη φτώχεια, την ανεργία, την ακρίβεια, την εγκληματικότητα, τις φωτιές που καίνε δάση, πόλεις και χωριά…
Την είδηση, λοιπόν, των 26 καμένων ανθρώπων σε δάσος της Ελλάδας, ακολούθησε ένας οχετός μίσους και κάλεσμα για εξόντωση των αλλοδαπών (αδιάκριτα) με αποκορύφωμα τη «σύλληψη» 25 ανθρώπων που βρέθηκαν στο διάβα ενός αυτόκλητου δικαστή, ο οποίος περήφανα ανάρτησε το κατόρθωμα του καλώντας κι άλλους να τον μιμηθούν. «Οργανωθείτε, βγείτε όλοι να τους μαζέψουμε, θα μας κάψουνε, αυτό σας λέω μόνο», φωνάζει. Και από κάτω εκατοντάδες σχόλια: «Μην τους δείχνεις, καψ’ τους!» «Επάνω τους όλοι μας, ριξ’ τους μέσα στη φωτιά».
Δεν είναι παρανοϊκοί όλοι αυτοί. Είναι «συνηθισμένοι» άνθρωποι που ζουν ανάμεσα μας (ή μήπως πια εμείς ζούμε ανάμεσα τους;). Είναι νοσταλγοί του φασισμού οι οποίοι βρίσκουν ζεστή αγκαλιά σε σχήματα που μεταλλάσσονται σε κοινοβουλευτικά κόμματα. Με την ανοχή κομμάτων του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου που φλερτάρουν με τους ίδιους οπαδούς. Δεν κρύβονται, όπως κάποτε τα μέλη της Κου Κλουξ Κλαν έκρυβαν τα πρόσωπα τους με κουκούλες για να μην τιμωρηθούν για τις βάρβαρες τους πράξεις. Αντίθετα, περηφανεύονται. Κι αυτό είναι ακόμα πιο τρομακτικό.
