Από τον κατάλογο με τις υπερωρίες της αναπληρώτριας κυβερνητικής Εκπροσώπου, μάθαμε (όχι πως δεν το ξέραμε, αλλά από καιρού εις καιρόν είναι χρήσιμη μια υπενθύμιση) πώς περνάνε τα βράδια, τις Κυριακές και τις αργίες οι αξιωματούχοι του κράτους.
Μνημόσυνα, κηδείες, δοξολογίες, κατάθεση στεφάνων, κοινοτικές χοροεσπερίδες, εγκαίνια… Από καταβολής Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα, έτος 2023, που όλοι αναμέναμε να φυσήξει ένας νέος αέρας.
Όπως σχολίασε ο τέως υπουργός Οικονομικών, Κωνσταντίνος Πετρίδης, (ο οποίος με την απομάκρυνση του από την εξουσία εκφράζει έναν άλλον εαυτό) «πολλοί έκτισαν και κτίζουν πολιτικές και οικονομικές καριέρες για δεκαετείες γυρνώντας σε μνημόσυνα, εκδηλώσεις καταθέσεις στεφάνων κ.λπ.».
Προφανώς είναι ένα σύνδρομο που χαρακτηρίζει μικρούς τόπους (με μεγεθυμένη ίσως αντίληψη για το μέγεθος τους, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν παύουν να είναι μικροί). Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κάποιος Γάλλο, Ολλανδό, Γερμανό ή ακόμα και Ισπανό ή Ιταλό αξιωματούχο (οι οποίοι δυο τελευταίοι έχουν πιο νότιο ταπεραμέντο) πως θα αναλώνουν τον χρόνο τους σε μνημόσυνα ηρώων ή «ηρώων». Όχι πως δεν έχουν κι αυτοί ήρωες –και εμφύλιο έζησαν και σε παγκόσμιο πόλεμο συμμετείχαν– αλλά δεν γίνεται κάθε Κυριακή να γυρνάς από επαρχία σε επαρχία και να διαβάζεις περίπου την ίδια ομιλία που θα εκθειάζει την δράση του θανούντα. Δεν γίνεται να νοιώθεις υποχρεωμένος να πας σε μια χοροεσπερίδα γιατί αλλιώς δεν θα ξαναψηφίσουν εσένα, το αφεντικό ή την παράταξη. Δεν το επιτρέπουν ούτε οι αποστάσεις, ούτε το μέγεθος του πληθυσμού σε άλλες χώρες όπου την επαφή με τον πολίτη την ερμηνεύουν αλλιώς.
Με αυτόν τον τρόπο πολιτεύονταν πριν δεκαετίες και με αυτόν τον τρόπο συνεχίζουμε μέχρι σήμερα. Όχι γιατί παραμένουμε πιστοί στην «παράδοση», αλλά επειδή δεν τολμάμε να χαράξουμε έναν άλλον δρόμο που ενδεχομένως θα συγκρούεται με το κατεστημένο. Κι οι πολίτες, δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Από τη στιγμή που ο πολίτης εκλαμβάνει το ρόλο του Προέδρου ως ενός γκεστ σταρ που θα προσδώσει λάμψη στην εκδήλωση, τον προσκαλεί και απαιτεί να παραστεί, αυτός θα προσλάβει κάποιον για να εμφανίζεται αντ’ αυτού και να μεταφέρει θερμούς χαιρετισμούς και υποσχέσεις που δεν θα εκπληρωθούν ποτέ. Το ζήτημα, λοιπόν, γίνεται φαύλος κύκλος από τον οποίο κανείς δεν τολμά να ξεφύγει. Ούτε κι ο Πετρίδης, ενδεχομένως, ο οποίος από μακριά αντιλαμβάνεται το ανώφελο και παρωχημένο του πράγματος.
Με το να γυρνάνε οι αξιωματούχοι από εδώ κι από εκεί δεν πιάνουν καλύτερα το παλμό της κοινωνίας. Απλά, συσπειρώνουν τους πελάτες που αγοράζουν την πολιτική πραμάτεια τους.
