Ήταν ίσως από τις πιο κυνικές δηλώσεις που έγιναν ποτέ. Ήταν όμως και από τις πιο ειλικρινείς. Η υπουργός Εσωτερικών της Βρετανίας, Σούελα Μπρέιβερμαν σχολιάζοντας την περιβαλλοντική πολιτική της κυβέρνησης και τις αλλαγές που θέλει να κάνει ο πρωθυπουργός Ρίσι Σούνακ διεμήνυσε πως «δεν θα σώσουμε τον πλανήτη χρεοκοπώντας τους Βρετανούς».

Η στρατηγική που αποφάσισε να ακολουθήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση όπως και η Βρετανία για αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι στ΄ αλήθεια φιλόδοξη. Με αιχμή του δόρατος την ουδετερότητα του άνθρακα μέχρι το 2050 έχουν αποφασιστεί μια σειρά μέτρων, τα οποία αν εφαρμοστούν θα έχουν άμεσες συνέπειες στην οικονομία, στην κοινωνία στον τρόπο ζωής.

Το κόστος της μετάβασης σε μια πράσινη οικονομία είναι τεράστιο, για αυτό και έχουν προκληθεί αντιδράσεις. Ενδεχομένως, σε καλύτερες και πιο εύκολες εποχές να μην ακούγονταν τόσο έντονες φωνές. Σήμερα, όμως, τα πράγματα έχουν ζορίσει. Είμαστε αντιμέτωποι με μια πληθωριστική, ενεργειακή κρίση που έχουν εκτοξεύσει το κόστος ζωής. Στην καλύτερη των περιπτώσεων όσοι μπορούν σφίγγουν το ζωνάρι και στη χειρότερη ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

Σαφώς και προτεραιότητα πρέπει να είναι να σταματήσει η υπερθέρμανση του πλανήτη. Σαφώς και πρέπει να ληφθούν όλα τα απαραίτητα εκείνα μέτρα που μας οδηγούν προς αυτό τον στόχο. Σαφώς και αν τίθεται θέμα επιβίωσης οφείλουμε να δράσουμε χωρίς καθυστέρηση.

Από την άλλη, όμως από τη στιγμή που τα δεδομένα έχουν αλλάξει, επιβάλλεται να γίνουμε πιο προσαρμοστικοί. Χωρίς να παραμερίζουμε τους στόχους που έχουν τεθεί, να δούμε πως μπορούμε να τους πετύχουμε, χωρίς να καταλήξουμε στο τέλος να πούμε πως η «επέμβαση πέτυχε αλλά ο ασθενής απεβίωσε».

Και το πιο σημαντικό είναι πως αυτή η προσπάθεια πρέπει να είναι συλλογική και να αφορά όλους και όχι μόνο την Ευρώπη. Όσο αξιόλογο κι αν είναι επί της ουσίας δεν θα κάνει τόσο μεγάλη διαφορά αν η Ευρώπη που δεν είναι καν μέσα στους πέντε μεγάλους ρυπαντές πετύχει ουδετερότητα του άνθρακα και οι υπόλοιποι συνεχίσουν τον χαβά τους. Η μόλυνση του αέρα και των νερών, η αύξηση της θερμοκρασίας, τα πλαστικά στις θάλασσες και τους ωκεανούς δεν γνωρίζουν σύνορα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Βρετανία δεν μπορούν από μόνες τους να σώσουν τον πλανήτη. Αν η προσπάθεια δεν είναι συλλογική θα αποτύχει, όσα μέτρα και αν πάρουν όση ουδετερότητα του άνθρακα και αν έχουν. Και αυτό ακριβώς πρέπει να πετύχει πρώτα η ΕΕ και η Βρετανία. Να πείσουν αυτούς που ρυπαίνουν περισσότερο να συντονιστούν στον βηματισμό τους..