Όταν ο γενικός εισαγγελέας επέδιδε στους αρχιτέκτονες τα βραβεία για τον σχεδιασμό του νέου κτηρίου της Νομικής Υπηρεσίας, σχέδια που προέκυψαν κατόπιν κλειστού διαγωνισμού, τόνισε τα οφέλη που θα προκύψουν στην καθημερινότητα των εργαζομένων στην Υπηρεσία κάνοντας πιο εύρυθμη την απονομή δικαιοσύνης.
Όντως αυτή την στιγμή, οι εργαζόμενοι είναι στοιβαγμένοι σε ένα κτήριο που δεν καλύπτει τις ανάγκες της Υπηρεσίας με 400 εργαζόμενους. Όντως το κτήριο δεν πληροί σύγχρονες προδιαγραφές με αποτέλεσμα να γίνεται σπατάλη πόρων για συντήρηση του, σπατάλη ενέργειας για κλιματισμό του, σπατάλη χρόνου για μετακινήσεις και λοιπά. Με άλλα λόγια, η απόφαση για ένα νέο χώρο δεν ήταν λανθασμένη. Το πρόβλημα ξεκινά από τη μεγαλομανία μας, που στη συνέχεια οδηγεί στο μηδέν. Όπως έγινε και με το κτήριο της Βουλής, του οποίου 25 χρόνια μετά τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, η ανέγερση εκκρεμεί επ’ αόριστον.
Στα 25 χρόνια που μεσολάβησαν τίποτα δεν έχει αλλάξει στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, καθορίζονται υπερφίαλες ανάγκες. Σουίτες αντί για απλά γραφεία, φανταζί υλικά, απλόχερα τετραγωνικά…
Όπως έχει γραφτεί, τα γραφεία του γενικού εισαγγελέα και του βοηθού, θα καταλαμβάνουν εμβαδό 74 και 72 τετραγωνικά αντίστοιχα και θα περιλαμβάνουν χώρους υγιεινής και μικρή κουζίνα, ενώ θα διαθέτουν ανεξάρτητη είσοδο/έξοδο. Η πρόσβαση στα γραφεία των δύο, θα γίνεται από το γραφείο των ιδιαιτέρων τους, έκτασης 17 τ.μ. ενώ άλλα 20 τ.μ. θα διατεθούν για δεσμοφύλακες, που θα βρίσκονται σε ειδικό χώρο πριν τον χώρο αναμονής.
Παράλληλα προνοείται γραφείο (και θέση) για γενικό διευθυντή έκτασης 54 τ.μ. συν 14 τ.μ. για ιδιαιτέρα και χώρο αναμονής. Αυτά είναι μόνο ένα δείγμα του τι θα διαθέτει το νέο κτήριο της Νομικής Υπηρεσίας, το οποίο χρειάζεται 23.486 τ.μ. για να αναπτυχθεί και 13 ορόφους. Όσο για το κόστος, έχει υπολογιστεί €45 εκατ. συν ΦΠΑ, αλλά αυτό δεν είναι παρά προϋπολογισμός. Κι οι προϋπολογισμοί συνήθως δεν τηρούνται. Πάντα υπάρχουν «απρόβλεπτοι» παράγοντες που διπλασιάζουν το κόστος. Για παράδειγμα, το κτήριο της Βουλής, στις πολλές φορές που τροποποιήθηκε και κοστολογήθηκε, ο τελευταίος υπολογισμός μιλούσε για 82 εκ. αλλά οι εργολήπτες ζητούσαν 120 εκ. ( Και δεν μάθαμε ποτέ πόσο ήταν το τελικό κόστος της πλατείας Ελευθερίας).
Το κτήριο της Βουλής και της Νομικής Υπηρεσίας (που μάλλον θα έχει την ίδια εξέλιξη) δεν είναι τα μοναδικά που έμειναν στα χαρτιά και στις απεικονίσεις λόγω μεγαλομανίας και άστοχων υπολογισμών. Κάποτε ονειρευτήκαμε και ένα Μέγαρο Μουσικής χρυσοπληρώνοντας Βρετανό αρχιτέκτονα διεθνούς φήμης. Και στο τέλος μείναμε εκεί που είμαστε.
