Πόσο σχετικά τελικά μπορεί ν’ αποδεικνύονται το σύγχρονο και το ξεπερασμένο, το προοδευτικό και το οπισθοδρομικό, το απλό και το σύνθετο, το άσπρο και το μαύρο… Μήπως όλα στη ζωή μας είναι σχετικά, συμμαρτυρούσης και της θεωρίας της σχετικότητας; Έλα, όμως, που στην τόσο κατά τα άλλα σύγχρονη εποχή μας και η ίδια η ζωή του ανθρώπου φθηνίζει τόσο πολύ; Διατίθεται κι αυτή σε φοβερά ξεπουλήματα…Όσο για το μέγεθος της αξιοπρέπειας, καλύτερα να μην γίνεται λόγος, γιατί παντού εκείνο που πλειοδοτεί είναι η μιζέρια και η ξεφτίλα, η απανθρωπιά και η σαπίλα…
Στις νέες εποχές το πρώτο που τίθεται υπό αμφισβήτηση είναι η ίδια η “δύναμη” του ανθρώπου που πλέον αρχίζει να φαντάζει όχι και τόσο ακλόνητη. Τα πιο εξελιγμένα συστήματα, ακόμα και των πιο προηγμένων χωρών τίθενται όλο και πιο πολύ εν αμφιβόλω. Εσχάτως και η ίδια η τεχνολογία αποκαλύπτεται ενίοτε ξεγυμνωμένη και χωρίς να διαθέτει τις τόσο φοβερές θεϊκές ικανότητες, όσο συνηθίζουμε να της προσδίδουμε.
Είναι πιο εμφανές αυτό στις περιπτώσεις των εκπαιδευτικών συστημάτων των σκανδιναβικών χωρών που αντικρίζονται ως πρότυπα. Ακούς εκεί τώρα γι’ απαγορεύσεις, ακόμα και κινητών τηλεφώνων στα σχολεία, με ευαισθησία στις μικρότερες ηλικίες. Όσο κι αν εκπλήσσει, διαπιστώνεται ότι η απουσία των απλών παραδοσιακών τρόπων μάθησης – βλέπε τις απλούστερες μορφές και μεθόδους της γραφής και της ανάγνωσης – αφήνει πίσω της ανυπέρβλητα κενά, με παρενέργειες που προκαλούν σοκ.
Και εκεί που υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι η πιο προηγμένη, η λεγόμενη έξυπνη τεχνολογία, θα στέριωνε μια άνευ προηγουμένου παντοκρατορία, εισέρχεται μοιραία κι αυτή στο πεδίο της έντονης αμφισβήτησης αλλά και των προειδοποιήσεων για όσα προκαλούνται ως παρενέργειες…
Τις τελευταίες μέρες δεν προλαβαίνουν διεθνείς οργανισμοί, όπως ΟΗΕ, ΟΥΝΕΣΚΟ κ.α. να επισύρουν την προσοχή και να προειδοποιούν. Κτυπούν καμπανάκι για ορθή χρήση και όχι κατάχρηση. Στο μάτι του κυκλώνα, ακόμα και η «τεχνητή νοημοσύνη», η οποία πέραν της όποιας αξιοποίησης των θαυμάτων που επιτυγχάνει, μπορεί και να προσβάλλει…
Ακόμα πιο πέρα. Με τη σειρά, όλα σχεδόν τα πολιτικά, κοινωνικά συστήματα και φιλοσοφίες, εξακολουθούν να καταρρέουν ως χάρτινος πύργος, καταπλακώνοντας, δυστυχώς στο γκρέμισμά τους και την ίδια την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Εκεί που όλοι υπόσχονταν ονειρεμένους παραδείσους, μετέτρεψαν ολόκληρο τον πλανήτη σε μια απέραντη κόλαση… Η ίδια η φύση συστενάζει και συνωδίνει, ξυπνώντας τους πιο καταστροφικούς εφιάλτες, με τα ακραία φαινόμενα των καιρών. Κι ας καμαρώνουμε τα θαυμαστά έργα των ημερών μας. Ένα τέτοιο κόσμο είχαμε ονειρευτεί; Ένα τέτοιο κόσμο μάς υπόσχονταν οι λογής ηγετίσκοι, όπως οι ίδιοι φρόντισαν ν’ αποδειχθούν; Όλα τελικά τόσο σχετικά. Ακόμα και η αξία της ανθρώπινης ζωής…
