Στις 18 του περασμένου Φεβρουαρίου, μόλις έξι ημέρες μετά την εκλογή Χριστοδουλίδη στην Προεδρία της Δημοκρατίας οι 24 ώρες έφερναν στο φως την ιστορία του 72χρονου πατέρα και της 10χρονης κορούλας του που διέμεναν για ενάμιση χρόνο σε αυτοκίνητο. Αναμφίβολα, μια ιστορία που συγκλόνισε το παγκύπριο. Μόλις είχε ολοκληρωθεί μια μακρά προεκλογική εκστρατεία και οι έννοιες του κοινωνικού κράτους είχαν «φορεθεί» πολύ. Τόσο που έμοιαζαν σαν ξεσκισμένο γυναικείο καλσόν που έφυγαν από πάνω του μερικοί πόντοι.
Για να κερδίσει λοιπόν μερικούς απ’ αυτούς τους… πόντους, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, όπως πληροφορηθήκαμε στο τέλος του επεισοδίου, τρεις μέρες μετά την εκλογή του στις 15/2 κάλεσε τον κ. Γιώργο κ την κορούλα του στο επιτελείο του, με τη συνοδεία κινηματογραφιστή για να ακούσει και να καταγράψει τις ανάγκες τους. Κράτησε και σημειώσεις. Και όπως ήταν φυσικό η υπόθεση μπήκε στις ράγες. Πάντα με το φως της τηλεοπτικής κάμερας να μην χάνει το δρόμο. Πόσο προβληματικό άραγε όλο αυτό; Τα αυτονόητα χρειάζονται δημοσιότητα για να γίνουν;
Θα ανέμενε κανείς, από τον Νίκο Χριστοδουλίδη ο οποίος πολιτεύτηκε όλο εκείνο το διάστημα της μακράς προεκλογικής εκστρατείας επικαλούμενος το νέο, το άφθαρτο, το διαφορετικό, όντως θα έβαζε στο επίκεντρο τον άνθρωπο και από την πρώτη μέρα της ανάληψης των καθηκόντων του θα έφερνε τα πάνω κάτω. Αντ’ αυτού τα σκάνδαλα με επίκεντρο τους ανθρώπους του Προεδρικού και πέριξ αυτού δίνουν και παίρνουν στην επικαιρότητα κι ο Νίκος Χριστοδουλίδης τρέχει ξοπίσω τους. Αλλά, πάνω απ’ όλα έμεινε… η συζήτηση με την κοινωνία.
Έκτοτε μεσολάβησαν πολλά! Επιτρέψετέ μου να σταθώ σε ένα και μοναδικό. Το περασμένο καλοκαίρι για άλλη μια φορά τα κλισέ ρεπορτάζ για τις επιτυχίες των Παγκύπριων Εξετάσεων έδιναν κι έπαιρναν. Και να σου τα συγχαρίκια και τα μπράβο από παντού. Κι ήρθε ο Σεπτέμβρης κι οι φοιτητές που πέρασαν εκτός των χώρων διαμονής τους πρέπει να πάρουν το δρόμο για τις πόλεις σπουδών. Αναρωτήθηκε κανείς εκεί στην κυβέρνηση τι γίνεται με τις δυσπραγούσες οικογένειες; Αρκεί άραγε η φοιτητική χορηγία η οποία θα δοθεί του χρόνου; Αρκεί ο περιβόητος φορέας που δημιούργησε η πρώτη κυρία για να στηρίξει φοιτητές, όταν αναζητεί κάποιος χρήματα για τα πρώτα έξοδα του παιδιού του; Και τι θα πει κανείς σε ένα παιδί που κατέβαλε το άπαν των δυνάμεων του να επιτύχει στις Παγκύπριες Εξετάσεις και να μπει στο Πανεπιστήμιο;
Ας θέσουμε λοιπόν ένα κουίζ για δυνατούς λύτες! Έχουμε μπροστά μας ένα 18χρονο παιδί που προέρχεται από μονογονεική οικογένεια πολύ χαμηλών εισοδημάτων. Επιτυγχάνει θέση στο Πανεπιστήμιο, όμως εκτός Κύπρου. Χρήματα για δίδακτρα σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο εντός Κύπρου σαφώς δεν υπάρχουν, όπως ούτε και η δυνατότητα δανεισμού από οποιαδήποτε τράπεζα της οποίας για να περάσει κάποιος το κατώφλι πρέπει να έχει περίσσευμα κανένα νεφρό για να δώσει ως εγγύηση… Οι αρμόδιες υπηρεσίες κλείνουν τις πόρτες… στα μούτρα. Επαναλαμβανόμενο σενάριο και για δεκάδες 18χρονα παιδιά
Σ’ αυτό το σημείο θα παραθέσω το άρθρο 14.1 του χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΕΕ. «Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση και στην πρόσβαση στην επαγγελματική και συνεχή κατάρτιση»… Κι όποιος έχει τη λύση, ας την δώσει! Το πιο πάνω κουίζ δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας!
