Ετοίμασε την ομιλία του, έκανε εξάσκηση τα αγγλικά του, περιποιήθηκε το νέο του μούσι, διάλεξε το καλύτερο κοστούμι και έφτασε στην αίθουσα της 78ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
Είχε προσθέσει ή είχαν προσθέσει οι συνεργάτες του, το περιβόητο μήνυμα για τον Ερντογάν: «Το να εργαστώ για ειρήνη στην Κύπρο είναι απόλυτη προτεραιότητά μου και θέλω να αδράξω αυτήν την ευκαιρία για να στείλω ένα προσωπικό μήνυμα στον Πρόεδρο Ερντογάν. Δεν υπάρχει, και ποτέ δεν θα υπάρξει, άλλη βάση για τη διευθέτηση του κυπριακού ζητήματος από αυτήν που υπαγορεύεται από τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Η παρανομία που απορρέει από την εισβολή, η επιθετικότητα και η χρήση βίας δεν μπορούν να αναγνωριστούν». Εννοώντας, προφανώς, αυτό που επεσήμανε πιο μετά. Ότι είναι έτοιμος να διαπραγματευτεί «με τόλμη και θάρρος» για μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα.
Μα είχε προλάβει, σε μια έντονη προσπάθεια να πείσει τον ΔΗΣΥ, το ΑΚΕΛ και άλλους στο εσωτερικό μέτωπο ότι εργάζεται για τη λύση του Κυπριακού, να προσκαλέσει τον Τούρκο δικτάτορα σε μια συνεργασία: «Κύριε Ερντογάν», είπε, μετά το… αυστηρό μήνυμα για τη βία και την επιθετικότητα, «ας συνεργαστούμε καθοδηγούμενοι από ένα όραμα ειρήνης. Ας οικοδομήσουμε ένα λαμπρότερο μέλλον για τις χώρες μας, μέσω του διαλόγου και του σεβασμού της διεθνούς νομιμότητας». Κι αν απάντησε σε εμάς ο Ερντογάν, θα απαντήσει και στον Πρόεδρο που μια από τις πέντε ευκαιρίες να μιλήσει ενώπιον όλου του κόσμου, τη χαράμισε να στέλνει μηνύματα επαναπροσέγγισης σε ένα κάθαρμα που δημιουργεί συνθήκες εθνοκάθαρσης όπου του καπνίσει: Στην Αρμενία, στη Θράκη, στο Αιγαίο, στο Κουρδιστάν, στη Συρία, στη Μεσόγειο, στην Κύπρο φυσικά.
Όχι πως περιμέναμε κάτι περισσότερο από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, αλλά ας μη δημιουργούσε προσδοκίες με τους «προλόγους» περί απάντησης στον Ερντογάν. Όχι πως περιμέναμε να πάει στη Γενική Συνέλευση με ντοκουμέντα από την εκστρατεία ισλαμοποίησης των κατεχομένων και τον αδιάκοπο εποικισμό που δεν αντέχουν ούτε οι Τουρκοκύπριοι, αλλά ας μην εμφανιζόταν ως ένας ηγέτης που δεν μασά, ένας ηγέτης διαφορετικός με πλάνο για μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού.
Ούτως ή άλλως, οι αντιστάσεις του, όπως και των προκατόχων του ασφαλώς, φτάνουν μέχρι το ζουμί της ομιλίας στη Γενική Συνέλευση: «Κύριε Ερντογάν ας συνεργαστούμε». Διότι, για να μη γελιόμαστε, αυτό επιδιώκουν οι ηγεσίες μας τόσα χρόνια, αυτό επιδιώκει και ο Νίκος Χριστοδουλίδης:
Μια συνεργασία με την κατοχική Τουρκία και κάποιου είδους ανάπηρη λύση που θα δημιουργήσει συνεταιρική σχέση με ένα καθεστώς-τρομοκράτη το οποίο δεν έχει να προσφέρει τίποτε απολύτως σε μια μελλοντική Κύπρο. Ήταν ανάγκη να πάει να τα πει και στη Νέα Υόρκη, άραγε; Για να μας περιπαίζουν κι οι λαοί που έχουν ακόμα αξιοπρέπεια;
