Αν κάτι έχουν κοινό ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης, με τον πρόεδρο της Κύπρου, Νίκο Χριστοδουλίδη, είναι ότι έχουν χαρακτηριστεί και οι δύο ως πολιτικά «φαινόμενα».
Ο μεν πρώτος καθώς, ενώ εμφανίστηκε από το πουθενά, κατάφερε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να εξολοθρεύσει τους εσωκομματικούς αντιπάλους του και να ηγηθεί του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στρέφοντας πάνω του τα βλέμματα της δημοσιότητας. Ο δε δεύτερος, λόγω της ευρείας δημοφιλίας, που παρουσίαζε, αρκετά πριν εξαγγείλει τις προγραμματικές του θέσεις και η οποία τον οδήγησε στην πολυπόθητη προεδρία της Δημοκρατίας, χωρίς να διαθέτει την επίσημη στήριξη των δύο μεγάλων κομμάτων της Κύπρου.
Ακόμη ένα κοινό που διαθέτουν τα δύο… «φαινόμενα» είναι ότι χρησιμοποίησαν μια επιτυχημένη επικοινωνιακή στρατηγική, μέσα από τον τρόπο που δόμησαν και παρουσίασαν την προσωπικότητά τους, μπροστά στο εκλογικό ακροατήριο που απευθύνονταν και μέσα από το επικοινωνιακό αφήγημα που συνέθεσαν, δημιουργώντας συναισθήματα συμπάθειας και ταύτισης, σε μια περίοδο, όπου ο κόσμος ψηφίζει περισσότερο προσωποκεντρικά.
Όπως πολύ εύστοχα ανέφερε ο διδάσκων επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών, Νεόφυτος Ασπριάδης, στην εκλογική πολιτική επικοινωνία είναι σημαντικό το κτίσιμο της ταυτότητας με το ακροατήριό σου. Και αυτό είναι κάτι που αναμφιβολα πέτυχαν και οι δύο άνδρες.
Ο Στέφανος Κασσελάκης προέβαλε δύο βασικά χαρακτηριστικά: Πρώτον τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, προβάλλοντας την ομοφυλοφιλία του, απευθυνόμενος ειδικά σε νεότερα ακροατήρια και ειδικά της Αριστεράς, όπου η συμπερίληψη, τα θέματα ισότητας και τα κοινωνικά δικαιώματα βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα.
Κατά δεύτερον, το λαϊκό του προφίλ, που αφορά κυρίως την εικόνα του ως «ένας από μας». Μέσα από την προβολή της μετανάστευσης και του προσωπικού του success story, που έχει όμως μέσα και αποτυχίες και ίντριγκες, συνέθεσε ένα ιδιαίτερο αφήγημα, που κινητοποίησε συναισθήματα συμπάθειας, αλλά και ταύτισης με το ακροατήριό του. Διαμόρφωσε μια εικόνα επιτυχημένη, αλλά αντισυμβατική και εντελώς λαϊκή, δηλαδή ότι είναι ένα παιδί μιας τυπικής ελληνικής οικογένειας, που μόχθησε για να πετύχει.
Έδωσε και το πολιτικό του στίγμα, κτίζοντας το αριστερό του προφίλ, μέσα από την προβολή του ίδιου και της οικογένειάς του, ως θύματα των αδικιών μιας καθεστηκυίας τάξης, ένα αφήγημα ιδιαίτερο αγαπητό στην Αριστερά.
Από την άλλη, ο νυν πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, προερχόμενος από την αντίπερα όχθη, αυτή της Δεξιάς, παρουσιάστηκε ως οπαδός του τρίπτυχου «πατρίς – θρησκεία–οικογένεια», μια πεποίθηση βαθιά ριζωμένη μέσα στη βάση του ΔΗΣΥ, αλλά και της κυπριακής κοινωνίας.
Την ίδια ώρα, έκτισε το λαϊκό του προφίλ, την εικόνα του «ένας από μας»: το μετριοπαθές καλό παιδί μιας μικρομεσαίας οικογένειας, που κατάφερε να γίνει ένας λαμπρός διπλωμάτης και ο οποίος, αφού εξήγγειλε υποψηφιότητα, παρουσιαζόταν ως το θύμα ενός πολέμου από το κομματικό κατεστημένο, ενώ υποσχόταν να δώσει προοπτική στη μεσαία τάξη.
Με αυτό τον τρόπο, όπως και ο Στέφανος Κασελάκης ακολούθως, κατάφερε να δημιουργήσει συναισθήματα συμπάθειας και ταύτισης. Όλοι επιθυμούσαν να του μοιάσουν, αλλά τον συμπαθούσαν κιόλας, αφού είναι ταυτόχρονα μαχητής και θύμα. Οι μεγαλύτεροι είδαν στο πρόσωπό του τα παιδιά τους, ενώ οι νεότεροι έναν άνθρωπο που τους καταλαβαίνει.
Η νίκη και των δυο οφειλόταν επίσης και στα επικοινωνιακά λάθη και στις αδυναμίες των αντιπάλων τους, ενώ και οι δύο φρόντισαν να βάλουν από νωρίς στο παιχνίδι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Μπορεί, λοιπόν, η επικοινωνία να βγάζει Πρόεδρο, δεν εγγυάται, ωστόσο, και μια πετυχημένη διακυβέρνηση. Ο νυν Πρόεδρος, κυβερνά εδώ και κάποιους μήνες και έχει δώσει δείγματα γραφής, τα οποία σε αρκετές περιπτώσεις, δυστυχώς, πόρρω απέχουν από όσα υποσχόταν προεκλογικά. Ευχόμαστε, πάντως, ειλικρινά, να μην πούμε στο τέλος ότι «τα φαινόμενα απατούν».
