Ο Στέφανος Κασσελάκης, όπως το είχε πει -μετά την γκάφα περί κρατιδίου- μαθαίνει εύκολα. Και δεν είναι μόνο ότι είναι ξύπνιος, αλλά ένας ρόλος είναι. Φόρεσε το κοστούμι του πολιτικού (στην κυριολεξία), αποστήθισε τα βασικά από όσα του έγραψαν, υιοθέτησε το ανάλογο ύφος και μας είπε όσα θέλουμε να ακούμε και όσα μας είπαν κι άλλοι. Ξεναγήθηκε σε σημεία της πράσινης γραμμής και είδε τι σημαίνει να είσαι τόσο κοντά και τόσο μακριά σε ένα τόπο, είδε τις πληγές που άφησε η εισβολή, κατέθεσε στεφάνι στον Τύμβο, επισκέφθηκε τα φυλακισμένα μνήματα, είδε τους πολιτικούς αρχηγούς και ως αριστερός, έστω και όψιμος, κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο των Καβάζογλου-Μισιαούλη αποφεύγοντας τις πολλές δηλώσεις και τις απαντήσεις σε ερωτήσεις δημοσιογράφων (μέχρι την επόμενη επίσκεψη του, όταν πια θα έχει μάθει καλύτερα το ρόλο του Ελλαδίτη πολιτικού απέναντι στην Κύπρο).

Κι έτσι τα πήγε περίφημα. Δεν υπήρχε, εξάλλου, καμμιά αμφιβολία για αυτό. Κανείς δεν τολμά πια, όσο βαθιά κι αν το πιστεύει να ξεστομίσει πως η Κύπρος «κείται μακριά» ή να την αποκαλέσει «πόρνη της Μεσογείου». Κι έτσι η παράσταση συνεχίζεται, αλλάζοντας μόνο πρωταγωνιστές. Ωστόσο, ανεξάρτητα από την εκτέλεση, οι χιλιοπαιγμένες σκηνές στο ίδιο σκηνικό, με ίδιο φόντο, δεν πουλάνε το ίδιο. Αν δεν ήταν αυτός που είναι ο νέος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, ενδεχομένως ουδείς, τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα, να νοιαζόταν για την επίσκεψη του εδώ. Και μάλλον, αν δεν προηγείτο η γκάφα περί κρατιδίου, η Κύπρος δεν θα έμπαινε τόσο ψηλά στην ατζέντα του νέου πολιτικού αρχηγού. Υπάρχουν σωρεία προβλημάτων στην Ελλάδα προς επίλυση και σωρεία θεμάτων που πουλάνε περισσότερο, έστω κι αν το κυπριακό θα το βρίσκει αναπόφευκτα μπροστά του.

Ένας νέος πολιτικός λοιπόν, κάνει ταχύρρυθμα μαθήματα για να καταλάβει το κυπριακό. Γιατί, ένας 35χρόνος στην Ελλάδα -και δη χρόνια εγκατεστημένος στην Αμερική- δεν γνωρίζει για αυτό το νησί που ξεβάφει αίμα και δάκρυ. Κι ούτε το δάκρυ είναι ορατό, όπως ήταν για ένα Ελλαδίτη όταν ο Σαββόπουλος έγραφε τους στίχους: «Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε, ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει, είναι η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει». Για τους 35άρηδες σήμερα ενδεχομένως είναι μούρλα. Κι αυτό που έμαθαν από την επίσκεψη Κασσελάκη στην Κύπρο είναι μάλλον το ότι δυσκολεύτηκε να βρει τον τόπο και τον τρόπο που έπρεπε να εναποθέσει το στεφάνι στον Τύμβο. Αυτά περνάνε στις ειδήσεις. Τα ευτράπελα και ανάλαφρα.