Το πρόβλημα, με όλη αυτή τη συζήτηση περί των συντάξεων και του γενικότερου λαϊφστάιλ των πολιτικών, είναι πως δεν καταλαβαίνουν ποιο είναι το πρόβλημα. Δεν καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η ευμάρεια αλλά η πλεονεξία και οι συνθήκες διαφθοράς στις οποίες ζούσαν και ζουν πολλοί, πολλοί πολιτικοί ηγέτες σε αυτό τον τόπο. Δεν καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι ο ακόμα και παχουλός μισθός του Προέδρου, μα οι συντάξεις. Τις οποίες μπορεί να δικαιούται, δεν γνωρίζουμε, αλλά μπορούσε να απαρνηθεί προς υπηρεσία της δημιουργίας σχέσεων αλληλοσεβασμού με μια κοινωνία που –κατά γενική ομολογία– δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα.

Αλλά, αν κάνει κάποιος μια βόλτα στο διαδίκτυο, εύκολα αντιλαμβάνεται πως η συζήτηση γίνεται σε εντελώς λανθασμένη βάση, σάμπως και το ζήτημα είναι ο μισθός που αξίζει ένας πρόεδρος και όχι τα υπόλοιπα. Όχι αν ταυτόχρονα με την αντιμισθία της θέσης του, λαμβάνει και σύνταξη δημοσίου υπαλλήλου σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ό,τι και να λέει ο νόμος. Όχι αν είναι κι άλλοι κρατικοί αξιωματούχοι που ακολουθούν την ίδια πλουσιοπάροχη διαδρομή, σε σαφή αντίθεση με μια κοινωνία που νιώθει στο πετσί της την ακρίβεια και δεν ξέρει που παν τα τέσσερά της. Και συνεχίζεται η ίδια και απαράλλακτη κουβέντα, λες και το πρωτόκολλο μιας δημοκρατίας προϋποθέτει πως ο ηγέτης του κράτους πρέπει να είναι πλούσιος για να διαφέρει από το πόπολο.

Όχι, η λύση δεν είναι να πηγαίνει στο Προεδρικό με το ποδήλατο για να γεμίζει το διαδίκτυο με νεανικές φωτογραφίες και να ξεγελά τον κόσμο για τη λαϊκότητα και τον προοδευτισμό του. Ούτε να κυκλοφορεί με αθλητικά σαν γκόλντεν μπόι τα Σαββατοκύριακα και να πίνει τζιν και τόνικ σε εναλλακτικά μπαράκια για να δείχνει ακομπλεξάριστος και μοντέρνος. Να μην αισθάνεται, κιόλας, διαφορετικός από τους πιο παλιούς, που παίρνουν 2-3 συντάξεις όταν οι παππούδες μας λαμβάνουν 700 ευρώ τον μήνα μέχρι να πεθάνουν.

Τουλάχιστον, ας μην πουλούσε φούμαρα κάποιου εκσυγχρονισμού και αλλαγής πάντων των άλλων δίχως να αλλάξει αυτός. Να ήταν ειλικρινής από την αρχή και να παραδεχόταν ότι θα «παίξει» με όρους κομματικού κατεστημένου και διαπλοκής για να μην είχαν και αμφιβολίες οι φανατικοί υποστηρικτές του που θεωρούσαν πως ψήφιζαν τη… Σιμόν ντε Μποβουάρ. Σήψη πάντων προπαντός, που λέει και το τραγούδι, αλλά η πληρωμή δεν ήρθε. Καθώς η ίδια η κοινωνία αξιώνει ηγέτες πλουσιότερους, για να μην αναμειγνύονται με την πλέμπα και χάσουμε τον μπούσουλα: «Πώς να μην κλέψει ο Κοσκωτάς αφού ένα όραμα κονόμας και ευζωίας και ανόδου ήταν το μέτρο ολονών μας;».

alekos.mich@gmail.com