Μακάρι να πέσει έξω η στήλη, αλλά ο τρόπος που εξακολουθεί να χειρίζεται η Κυβέρνηση το θέμα της ζητούμενης στήριξης των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων της κοινωνίας, εν μέσω της συνεχιζόμενης φτωχοποίησης σημαντικής μερίδας του πληθυσμού, την οδηγεί σε άλλο ένα ολίσθημα, με σοβαρό πολιτικό κόστος. Αλλά και με κοινωνικό κόστος κι αυτό είναι σημαντικότερο.
Είναι εμφανής η προσπάθεια να μας «αιφνιδιάσουν». Όλες οι ερωτήσεις που υποβάλλονται από δημοσιογράφους απαντώνται με ακαταλαβίστικες υπεκφυγές και αόριστες διαβεβαιώσεις.
Έκαναν μια σύσκεψη την Παρασκευή, ο Πρόεδρος και οι αρμόδιοι υπουργοί, και πάσκιζαν, για μέρες πριν, να μην την επιβεβαιώσουν. Και όταν έγινε η σύσκεψη, άλλοι έλεγαν «δεν ήταν ακριβώς σύσκεψη», άλλοι έλεγαν «ανταλλάγησαν απόψεις», «δεν λήφθηκαν αποφάσεις», «λήφθηκαν αποφάσεις αλλά θα τις μάθετε άλλη φορά», «καθορίστηκαν κατευθύνσεις αλλά τις αποφάσεις θα τις πάρει το Υπουργικό», «θα ανακοινωθούν στοχευμένα μέτρα αλλά και οριζόντια στοχευμένα μέτρα» (!!! ναι το ακούσαμε ακριβώς έτσι), «έμειναν οι τελευταίες πινελιές» και πλησιάζει η Πέμπτη που υποτίθεται θα ανακοινώσει ο Πρόεδρος τα πολυ-αναμενόμενα μετρα και το θέμα μοιάζει με kinder surprise.
Και τώρα κάποιοι λένε, παρασκηνιακά, ότι ενδεχομένως να μην είναι έτοιμοι ούτε αυτή τη φορά να ανακοινώσουν αποφάσεις. Και τους ακούς να μηρυκάζουν άλλοι ότι ο πόλεμος στο Ισραήλ και η πιθανή νέα ενεργειακή κρίση επιβάλλουν επίσπευση των μέτρων και άλλοι ότι ο πόλεμος υποχρεώνει σε δεύτερες σκέψεις και αναβολή αποφάσεων, υπό τον φόβο χειροτέρευσης της κατάστασης.
Το βέβαιο είναι πως η Κυβέρνηση δεν οργάνωσε πραγματικό κοινωνικό διάλογο για να διασφαλίσει πως οι όποιες αποφάσεις της θα ικανοποιήσουν κάποιες μίνιμουμ πραγματικές απαιτήσεις και ανάγκες της κοινωνίας. Δίνουν την εντύπωση, μάλιστα, πως δεν πολυπιστεύουν ότι υπάρχουν πραγματικές ανάγκες μέσα στην κοινωνία. Μπορεί να μην τις βλέπουν εκεί που συχνάζουν, εδώ που τα λέμε.
Ο υπουργός Οικονομικών όλο μελετά και όλο κοστολογεί, αλλά όταν ακούσει κριτική για προβλήματα στην οικονομία, υπαρκτά ή αναμενόμενα, αντεπιτίθεται λέγοντας πως όλα είναι μια χαρά και οπωσδήποτε καλύτερα από άλλες χώρες της ΕΕ. Και όταν του λένε πως, αφού είναι έτσι, κάπως πρέπει να στηρίξει τον κόσμο που στριμώχθηκε λόγω καθηλωμένων μισθών και συνεχών ανατιμήσεων, θυμάται να μας θυμίσει τη δημοσιονομική πειθαρχία. Η οποία επιβάλλεται οριζόντια, ενώ η βοήθεια πρέπει, λένε, να παρέχεται στοχευμένα.
Ο δε Πρόεδρος έλαβε αίτημα από 14 συντεχνίες του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και κοινωνικούς φορείς πριν 10-15 μέρες για μια συνάντηση, να ακούσει τις προτάσεις τους και δεν εδέησε να τους κλείσει ένα ραντεβού.
Και αν την Πέμπτη όντως καταφέρουν και πάρουν αποφάσεις για νέα μέτρα και αντί ικανοποίησης προκαλέσουν οργή στους εργαζόμενους και τις οργανώσεις τους, θα φταίνε οι διαμαρτυρόμενοι ή αυτοί που δείχνουν να μην ξέρουν ούτε να ακούν, ούτε να καταλαβαίνουν;
