Μα, πάλι είμαστε συγχυσμένοι; Είναι απλά τα πράματα. Δεν έχουμε το εκτόπισμα να παριστάνουμε τους παράγοντες στο μεσανατολικό. Και η θερμή αγκαλιά του Πρόεδρου μας με τον Νετανιάχου δεν σημαίνει ότι έγινε ο Χριστοδουλίδης παράγοντας. Σημαίνει μόνο πως έχουμε συμφέροντα ως κράτος με το Ισραήλ αυτή τη στιγμή, κι ελπίζουμε να είδε τις αγκαλιές και το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι στην Αμερική γιατί αυτούς τους χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο από τον Νετανιάχου. Όπως χρειάζονται και οι Λεμεσιανοί τους Ισραηλινούς επενδυτές, που ξεκίνησαν να έρχονται πριν τον πόλεμο και τώρα αυξάνονται.
Έτσι απλά είναι τα πράματα όταν μιλάμε για συμφέροντα κρατών. Για δεκαετίες, ας πούμε, η Τουρκία ήταν ισχυρότατος σύμμαχος του Ισραήλ. Με τις ευλογίες των ΗΠΑ. Τώρα, είναι ισχυρότατος σύμμαχος της Χαμάς και των Παλαιστινίων. Έτσι αλλάζουν οι συσχετισμοί σε αυτό το μεσανατολικό χάος στο οποίο ανήκουμε κι εμείς. Γι΄ αυτό και επιβάλλεται να ξέρει και το δικό μας κράτος το συμφέρον του.
Να ξέρει, ας πούμε, ότι οι Παλαιστίνιοι -οι ηγεσίες όχι ο λαός- τόσο οι αρχηγοί της Χαμάς, όσο και ο Μαχμούτ Αμπάς, είναι στο πλευρό της Τουρκίας όσον αφορά το Κυπριακό. Έτσι πιστεύουν ότι εξυπηρετούνται τα δικά τους συμφέροντα. Όταν κάποτε ο Μαχμούτ Αμπάς πήγε στην Άγκυρα, ρωτήθηκε για δημοσιεύματα του κυπριακού Τύπου, που έλεγαν ότι υποστηρίζει τις ελληνοκυπριακές θέσεις και η απάντηση του ήταν κατηγορηματική. Πρόκειται, είπε, για «αβάσιμα μυθεύματα» και «κάτι τέτοιο δεν υφίσταται» (ΚΥΠΕ, 17/7/2009). Μυθεύματα! Γραμμένους τους έχουν τους Ελληνοκύπριους οι ηγέτες των Παλαιστινίων. Κι ας είχαν πάντα τη στήριξη των Ελληνοκυπρίων οι Παλαιστίνιοι.
Γι΄ αυτό είμαστε πάντα συγχυσμένοι. Θαυμάζαμε τους Ισραηλινούς (ή και τους ζηλεύαμε για όσα κατόρθωσαν), αλλά στηρίζαμε τους Παλαιστίνιους. Διότι, νιώθαμε το δράμα τους και την αδικία σε βάρος τους, όταν την ταυτίζαμε με τη δική μας. Ως πολίτες, να μην το ξεχνούμε αυτό, ο πόνος των Παλαιστινίων είναι και δικός μας πόνος. Δεν το ξεχάσαμε ακόμα κι όταν ο Μαχμούτ Αμπάς και η Χαμάς ήταν ανάμεσα στους πρώτους που πανηγύριζαν για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, τον Ιούλιο του 2020.
Ως κράτος, όμως, έχουμε τα τελευταία χρόνια μια πολιτική που προσβλέπει στην εμβάθυνση στρατηγικών συμμαχιών και ενεργειακών συνεργασιών με τις ισχυρές χώρες της περιοχής, όπως το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Και καλά κάνουμε. Δεν έχουμε κι άλλη επιλογή, προέχει η επιβίωση μας. Ίσως αυτό, σε συνδυασμό με την ευρωπαϊκή ιδιότητα και όσα συνεπάγονται, να μας έσωσε μέχρι τώρα και να μην μας έχει ήδη καταβροχθίσει η Τουρκία.
Επομένως, και η πολυσυζητημένη αγκαλιά του Προέδρου με τον Νετανιάχου αυτήν την πολιτική εξυπηρετεί. Και την εξυπηρετεί μια χαρά. Δεν είμαστε ούτε αδέσμευτοι, ούτε μεγαθήρια, χρειαζόμαστε αυτούς που μπορούν να επιδρούν θετικά στη διάσωσή μας ως Κυπριακή Δημοκρατία.
Αυτά ξεκάθαρα, που λέει κι ο Πρόεδρος. Αλλά τίποτε από αυτά δεν σημαίνει ότι ξεχάσαμε το δράμα των Παλαιστινίων. Οι αρχές και τα ανθρώπινα δικαιώματα που απαιτούμε για εμάς, οφείλουμε να τα απαιτούμε για όλους τους αδικημένους λαούς. Δεν μπορούμε, για παράδειγμα, να συμφωνήσουμε ποτέ με την κατοχή και τον εποικισμό παλαιστινιακών εδαφών, γιατί σαν να στρεφόμαστε εναντίον του εαυτού μας. Ούτε, όμως, και να αρνούμαστε να δούμε ότι η Χαμάς προκάλεσε το σημερινό δράμα των Παλαιστινίων (και όχι μόνο των Ισραηλινών) μετατρέποντας τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματά τους σε θρησκευτικό πόλεμο και βάζοντάς τα στο ίδιο ισλαμοφασιστικό μέτωπο με την Τουρκία και τις θηριωδίες του ISIS.
Να το προσέξετε λίγο κι εσείς της «νέας τάξεως», αριστεράς και δεξιάς. Διότι μπερδέψατε τον προοδευτισμό με τον σκοταδισμό. Δεν είναι όλα το ίδιο. Υποστηρίζετε την Χαμάς, ας πούμε, επειδή είναι παλαιστινιακή οργάνωση και δεν σας αφορά πως από χρόνια εγκατέλειψε το παλαιστινιακό κίνημα που διεκδικεί κράτος της Παλαιστίνης κι έχει στραφεί στον ιερό πόλεμο για την κατάργηση του κράτους του Ισραήλ. Να τα ξεχωρίσουμε τα πράματα. Άλλο το φονταμενταλιστικό ισλάμ και η Χαμάς, άλλο οι Παλαιστίνιοι και η λύση που δικαιούνται.
