Η 85χρονη Γιοσεβίντ Λίβσιτς είχε μόλις αφεθεί ελεύθερη από τους τρομοκράτες της Χαμάς. Έχοντας την κόρη της στο πλευρό της διηγήθηκε πως την χτύπησαν, την μετέφεραν στα τούνελ της Γάζας και πως της αφαίρεσαν το ρολόι και τα κοσμήματα που φορούσε και περιέγραψε την ομηρεία της ως εφιάλτη και μια κόλαση.
Παρόλα αυτά, την ώρα που οι τρομοκράτες της Χαμάς την παρέδιδαν σε αξιωματούχους του Ερυθρού Σταυρού, γύρισε έδωσε το χέρι της σε ένα από αυτούς, λέγοντάς του «σιαλόμ». Ειρήνη, δηλαδή στα εβραϊκα.
Ειρήνη. Μια λέξη που δείχνει όνειρο απλησίαστο μέσα στις καταιγιστικές εξελίξεις του πολέμου. Χαμάς και Ισραήλ και από κοντά και άλλες παλαιστινιακές οργανώσεις, όπως η Χεζμπολάχ χτυπούν ανελέητα ο ένας τον άλλο. Είναι τρομακτικό το πόσοι άνθρωποι καθημερινά σκοτώνονται, πόσοι άλλοι υποφέρουν. Και πόσο το μίσος μεταξύ των δύο πλευρών μεγαλώνει.
Μπορούμε να μιλούμε για ειρήνη μετά από όλα αυτά; Μπορούν Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι να συνυπάρξουν στην ίδια περιοχή, χωρίς να έχουν στραμμένα τα όπλα τους ο ένας εναντίον του άλλου; Είναι δύσκολο. Η ιστορία της περιοχής είναι τόσο ματωμένη, τόσο γεμάτη με κατηγορίες πως φταίει η άλλη πλευρά. Έχει καταντήσει ανόητο να χρησιμοποιείται συνεχώς ως δικαιολογία το παρελθόν, για κάθε αίμα που χύνεται, αυτό που χύθηκε στο προηγούμενο επεισόδιο.
Η μόνη ελπίδα για να έρθουν καλύτερες μέρες είναι άνθρωποι σαν την Γιοσεβίντ Λίβσιτς. Η ίδια και ο σύζυγός της ο οποίος παραμένει όμηρος, είναι βετεράνοι ακτιβιστές υπέρ της ειρήνης, που συνήθιζαν να μεταφέρουν άρρωστους Παλαιστινίους, κυρίως καρκινοπαθείς από τα σύνορα της Γάζας σε ισραηλινά νοσοκομεία.
Οι πεποιθήσεις της φαίνεται, πως δεν άλλαξαν παρά τη φρίκη που έζησε στα χέρια των τρομοκρατών της Χαμάς. Παρόλο, που αγωνιά για την τύχη του συζύγου της και των άλλων ομήρων εξακολουθεί να ονειρεύεται ειρήνη με τους Παλαιστινίους. «Πρέπει να βρούμε να συνυπάρξουμε, γιατί δεν υπάρχουν εναλλακτικές», δήλωσε λίγο μετά την απελευθέρωσή της.
Υπάρχουν πολλές φωνές όπως της Γιόσεβιντ Λίβσιτς και στις δύο πλευρές. Μάλιστα, άνθρωποι που έχουν χάσει δικούς τους ανθρώπους δεν σταματούν να μιλούν για την ανάγκη να μπει ένα τέλος σε αυτό τον εφιάλτη απλώνοντας χέρι φιλίας και συνεργασίας προς τους «αντιπάλους».
Δυστυχώς, οι ήπιες φωνές δεν ακούγονται τόσο έντονα όπως αυτές των ακραίων, οι οποίες έχουν κυριαρχήσει και ανάμεσα στους Παλαιστινίους και ανάμεσα στους Ισραηλινούς. Αυτή τη στιγμή η δίψα για εκδίκηση και ο ζήλος για καταστροφή κυριαρχούν. Όπως κυριαρχούν εδώ και δεκαετίες, σβήνοντας κάθε ελπίδα για ένα ειρηνικό και καλύτερο μέλλον.
