Στις 12.02.2012 έγραφα σε τούτη τη στήλη, με τίτλο «Πόλεμος εν όψει 2», για το ενδεχόμενο ΗΠΑ και Ισραήλ χτυπήσουν το Ιράν. Συγκεκριμένα σημείωνα τα εξής: «Ο Πλάτων (427-347 π. Χ.) είπε ότι, «Διά την των χρημάτων κτήσιν πάντες οι πόλεμοι γίγνονται».
Την περασμένη εβδομάδα, (05.02.2012) η στήλη επιχειρηματολογούσε σημειώνοντας ότι η μεγάλη κρίση που βιώνει τώρα η Αμερική και η Ευρώπη, θα ξεπεραστεί μόνο με ένα πόλεμο. Οι ΗΠΑ, που γέννησαν την κρίση, ζουν σήμερα με μηνιαίο δανεισμό που κυμαίνεται γύρω στα 70 δισ. δολάρια.
Συνεπώς είναι ο πρώτος χρεώστης διεθνώς που έχει ανάγκη ένα πόλεμο. Ταυτόχρονα, έχει και την πολεμική μηχανή για να τον κάνει, ελπίζοντας ότι θα βγει από αυτόν ξανά ως ο μέγας πιστωτής, όπως στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πού μπορεί όμως να γίνει σήμερα ένας μεγάλος πόλεμος; Από τη στιγμή που οι διαφιλονικούμενες (για τις ΗΠΑ) μεγάλες πηγές των υδρογονανθράκων «συναντώνται» στη Μέση Ανατολή και το Ιράν – με το 10% της παγκόσμιας παραγωγής, δεν είναι υπό αμερικανική επιρροή και δίνει λαβή με τις «πυρηνικές του φιλοδοξίες», είναι το ιδανικό πεδίο πολέμου.
Παρά τις πάμπολλες επιθεωρήσεις του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ) στο Ιράν, ουδέν στοιχείο προέκυψε που να συνηγορεί με την αμερικανικής επινόησης φράση κλισέ που σερβίρεται πλέον σε όλα τα διεθνή media, περί «πυρηνικών φιλοδοξιών» της Τεχεράνης. Απεναντίας η Τεχεράνη ξέρει καλά ότι δεν μπορεί να έχει την όποια τύχη μπροστά στην κολοσσιαία ισχύ των 2.200 αμερικανικών πυρηνικών κεφαλών, μερικές μόνο από τις οποίες μπορούν να εξαφανίσουν από προσώπου γης τα 80 εκατομμύρια των Ιρανών. Το Ιράν ακόμα κι αν κατόρθωνε εντός ενός έτους, όπως είπε ο αμερικανός υπ. Άμυνας Λ. Πανέτα, να δημιουργήσει πυρηνικό όπλο, θεωρητικά θα μπορούσε να απειλήσει μόνο το Ισραήλ, που όμως δηλώνει από τώρα έτοιμο για ένα προληπτικό κτύπημα, κατόπιν συνεννοήσεως ή μαζί με τις ΗΠΑ. Σε τέτοια περίπτωση ο κίνδυνος συνίσταται στο ενδεχόμενο διαρροής ραδιενεργού ενέργειας που θα προκαλέσει μία καταστροφή τύπου Τσερνομπίλ στη Μέση Ανατολή.
Είναι λοιπόν πασιφανές ότι το πολεμικό παιχνίδι δεν παίζεται από το Ιράν αλλά από τις ΗΠΑ, που έχουν αδιαμφισβήτητα το μεγαλύτερο χρέος και την πλέον ισχυρή πολεμική μηχανή. Αν όμως η αιτία για τον επερχόμενο πόλεμο δεν είναι «οι πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν», τότε τι είναι; Το Ιράν, από το 1979 που εκδίωξε τον Σάχη, αποκολλήθηκε από την αμερικανική επιρροή και τράβηξε το δικό του δρόμο. Οι ΗΠΑ έχασαν ένα μεγάλο πελάτη στους εξοπλισμούς κι ένα εξίσου μεγάλο εισόδημα το οποίο καρπούται κυρίως η Ρωσία και δευτερευόντως η Κίνα.
Παράλληλα, το 20% του ιρανικού αργού αγοράζεται από την Κίνα, όχι σε δολάρια αλλά σε ιρανικό ryal, ενώ το Πεκίνο έχει επενδύσεις δισεκατομμυρίων στους υδρογονάνθρακες του Ιράν και κυρίως στον τομέα του φυσικού αερίου. Συνεπώς η Τεχεράνη έχει επιλέξει το μπλοκ Κίνας-Ρωσίας και καθώς υποστηρίζει το καθεστώς Άσαντ που από δεκαετίες είναι προσδεδεμένο στο ρωσικό στρατόπεδο, τα διαδραματιζόμενα στη Συρία δεν είναι τυχαία.
Προσφάτως, η Ουάσινγκτον διακήρυξε ότι δεν θα ανεχθεί το Ιράν να κλείσει τα Στενά Ορμούζ από όπου περνά το 35% του παγκόσμιου πετρελαίου, κάτι που θα επηρέαζε άμεσα την Κίνα και την Ε.Ε. Αυτό που η Ουάσιγκτον πραγματικά επιθυμεί να ανακόψει είναι την υλοποίηση της συμφωνίας Τεχεράνης-Βαγδάτης-Δαμασκού (Αυγούστου 2011), για αγωγό που θα μεταφέρει πετρέλαιο στη Μεσόγειο μέσω Συρίας. Η επιχείρηση ανατροπής του Άσαντ αυτόν τον στόχο έχει κυρίως και γι’ αυτό προσκρούει και στην αρνησικυρία Ρωσίας και Κίνας, στο Σ.Α. Σε περίπτωση όμως που ΗΠΑ και Ισραήλ χτυπήσουν Ιράν και Συρία, θα εμπλακούν σε ένα τέτοιο πόλεμο Ρωσία και Κίνα; Σαφής απάντηση δεν υπάρχει.
Υπάρχουν όμως οι εκδοχές των αναλυτών διεθνώς, που είναι κυρίως δύο: ένας γενικευμένος πόλεμος στη Μέση Ανατολή, τον οποίον θα ακολουθήσει ανοικοδόμηση τέτοιας έκτασης που να κλείσει την τεράστια μαύρη τρύπα που δημιούργησε η οικονομική κρίση. Η δεύτερη εκδοχή, πιο συγκεκριμένη, αναφέρεται σε καταιγιστικά χτυπήματα ΗΠΑ-Ισραήλ από θάλασσα και αέρα που θα καταστρέψουν τις υποδομές Ιράν και Συρίας, αλλά χωρίς τη χρήση χερσαίων δυνάμεων.
Απώτερος στόχος της Ουάσινγκτον είναι να καταστήσει την Κίνα, την Ε.Ε. και μία σειρά άλλων χωρών εξαρτημένες από τις χρηματιστηριακές αγορές και τους ενεργειακούς πόρους του αγγλοσαξονικού μπλοκ (ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδάς, Αυστραλία), με την αξία του πετρελαίου και των πετρελαϊκών τους εταιρειών να ανεβαίνει σε ιλιγγιώδη ύψη. Αυτών λεχθέντων, τα ερωτήματα που χρήζουν απαντήσεων, είναι: Σε μια τέτοια αντιπαράθεση, ποια θέση θα πάρει η Ε.Ε., τι θα κάνει η Λευκωσία και πώς θα αντιδράσει η Τουρκία;». Αυτά στις 12.02.2012. Σήμερα ξέρουμε ότι στη Συρία σκοτώθηκαν 390.000 άνθρωποι χωρίς όμως να ανατραπεί το καθεστώς Άσαντ. Η χώρα «φιλοξενεί» πια 20 και πλέον αμερικάνικες βάσεις, με πανίσχυρη ρωσική παρουσία σε Λατάκια , Ταρτούς και την αεροπορική βάση Χμέιμιμ και με την Τουρκία να ελέγχει κουρδική περιοχή μήκους 480 χλμ. και βάθους 30 χλμ. Τώρα η ανθρωπότητα βρίσκεται ενώπιον του ενδεχομένου ΗΠΑ-Ισραήλ να χτυπήσουν το Ιράν, αφού ισοπεδώνουν τη Γάζα και εξαχρειώσουν τους Παλαιστίνιους. Μετά τη σφαγή των 1300 Ισραηλινών στις 7 Οκτωβρίου, η πανίσχυρη διεθνής επικοινωνιακή ισραηλινή καμπάνια που κατακλύζει τα ΜΜΕ εκμηδενίζει την αξία της ζωής της άλλης πλευράς και έχει μετατρέψει την εισβολή στη Γάζα σε διεθνώς αποδεχτό «νόμιμο στόχο». Μάλιστα σε σημείο που ουδείς μπορεί να πει μια διαφορετική άποψη, ούτε καν ο Γ.Γ. των Η.Ε. του οποίου ζητείται η παραίτηση επειδή δήλωσε: «Είμαι βαθιά ανήσυχος για τις ξεκάθαρες παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου που βλέπουμε στη Γάζα. Ας είμαστε σαφείς: κανένα μέρος σε μια ένοπλη σύγκρουση δεν είναι πάνω από το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο». Ο ισραηλινός ΥΠΕΞ Έλι Κόεν απάντησε: «Κύριε γενικέ γραμματέα, σε ποιον κόσμο ζείτε;». Ο ισραηλινός πρεσβευτής Γκιλάντ Ερντάν να τον καταγγέλλει για ανοχή απέναντι «στην τρομοκρατία και τους φόνους» της Χαμάς. Ακριβώς την ώρα που οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα βομβαρδίζονται αδιακρίτως και μετρούν 7000 νεκρούς μεταξύ των οποίων 2000 παιδιά… Στο απάνθρωπο αυτό παίγνιο του παραλογισμού παίζουν μόνο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ και δεν επιτρέπουν σε κανένα να έχει λόγο. Ούτε στον Γ.Γ. του ΟΗΕ…
