Η χθεσινή είδηση, έλεγε τα εξής: «Ο αξιωματούχος της Χαμάς Γκαζί Χαμάντ κάλεσε για άμεση εφαρμογή του ψηφίσματος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ώστε να επιτραπεί η διέλευση ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα».
Ο αξιωματούχος, όπως αναφερόταν στην είδηση, δήλωνε χαρακτηριστικά πώς, θεωρεί ότι «η απόφαση είναι μια νίκη για τον παλαιστινιακό λαό μας και απαιτούμε αυτή η βοήθεια που έχει συγκεντρωθεί στην αιγυπτιακή πλευρά να σταλεί γρήγορα και να διανεμηθεί προς όλες τις περιοχές και τα νοσοκομεία στη Λωρίδα της Γάζας». Οι δηλώσεις του έγιναν στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στη Βηρυτό με αφορμή το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών το οποίο καλεί για άμεση ανθρωπιστική κατάπαυση του πυρός ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς.
Η είδηση κυκλοφορούσε σε διάφορες ηλεκτρονικές ιστοσελίδες με τον τίτλο ότι «η Χαμάς καλούσε σε εφαρμογή του Ψηφίσματος του ΟΗΕ». Ναι, η Χαμάς καλούσε σε εφαρμογή του Ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών. Αν είναι ποτέ δυνατό! Κάποιος προφανώς, μας τρολάρει! Διότι είναι κατάντια πρωτίστως για τον ίδιο τον διεθνή Οργανισμό να εκδίδει ένα Ψήφισμα στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης στο οποίο αντί πρώτα και κύρια να καταδικάζει την τρομοκρατική δράση της Χαμάς, η οποία ουσιαστικά, πυροδότησε τη νέα κρίση στην περιοχή και επανάφερε τον εφιάλτη της τρομοκρατίας ξανά, δίνει το δικαίωμα σε ένα μέλος της, αξιωματούχο όπως τον αποκαλούσε η είδηση, να κάνει μάθημα ανθρωπισμού στη διεθνή κοινότητα.
Ο εκπρόσωπος μίας τρομοκρατικής οργάνωσης, η οποία ευθύνεται για το μεγαλύτερο αιματοκύλισμα άμαχου πληθυσμού σε περίοδο ειρήνης στις μέρες μας, βγήκε χθες να ζητά εφαρμογή του ψηφίσματος και να μιλά για νίκη. Νίκη ποιου άραγε;
Και ενώ αυτό το γεγονός από μόνο του θα έπρεπε να ήταν μια απάντηση γιατί να έπρεπε πρώτα και κύρια η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στο Ψήφισμα της να έπρεπε να καταδικάζει μια τρομοκρατική οργάνωση, συνεχίζουν διάφοροι να σχολιάζουν και να επικρίνουν τη στάση αποχής που τήρησαν η Κύπρος και η Ελλάδα. Ναι, σωστά η Λευκωσία και η Αθήνα τήρησαν αποχή. Η στάσης τους αυτή, σε διπλωματικό επίπεδο, έχει και μια άλλη σημασία. Τουλάχιστον για την περίπτωση της Κύπρου. Η Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη έχει ξεκάθαρη εξωτερική πολιτική και την εφαρμόζει.
Στις 7 Οκτωβρίου συντελέστηκε ένα τεράστιο έγκλημα μέσω μίας τρομοκρατικής ενέργειας από μία ισλαμοφασιστική οργάνωση που κάθε άλλο παρά τα συμφέροντα του απλού παλαιστινιακού λαού εκφράζει. Σκοτώθηκαν, βιάστηκαν και βασανίστηκαν δεκάδες αθώοι πολίτες. Πολλοί εξ αυτών βρίσκονται ακόμα αιχμάλωτοι σε κάποια μπουντρούμια της Χαμάς. Δεν μπορεί δηλαδή αυτό το γεγονός να αγνοείται. Όπως ασφαλώς δεν πρέπει να παραγνωρίζεται γενικώς η δράση τέτοιων οργανώσεων, οι οποίες με τις ενέργειες τους, δεν εγκληματούν μόνο ενάντια στο Ισραήλ, αλλά και ενάντια στον ίδιο τον παλαιστινιακό λαό. Τον οποίο η Χαμάς χρησιμοποιεί ακόμα και τώρα ως ασπίδα στις επιθέσεις του Ισραήλ.
Ασφαλώς και η ισραηλινή κυβέρνηση έχει τεράστιες ευθύνες για ό,τι έγινε, όπως έχει ευθύνες και για τις διαχρονικές πολιτικές της στο θέμα. Ούτε φυσικά ο πόλεμος είναι η λύση και κανένας νοήμων άνθρωπος δεν θέλει να βλέπει αθώα θύματα.
Η διεθνής κοινότητα, αν θέλει πραγματικά να συμβάλει στην ειρήνη, αυτό το οποίο οφείλει να κάνει, είναι να επικεντρώσει όλες τις προσπάθειες της για εξεύρεση μόνιμης λύσης στο παλαιστινιακό πρόβλημα και να φροντίσει για την επιτήρηση της εφαρμογής του. Για να γίνει όμως κατορθωτό αυτό, θα πρέπει να φροντίσει για τη διάλυση όλων των τρομοκρατικών οργανώσεων…
