Ο πατέρας πήρε βιαστικά τα δυο του αγόρια και βγήκαν τρέχοντας στην αυλή του σπιτιού. Ήταν πρωί και η όλη σκηνή πρόδιδε πώς τα δύο μικρά αγόρια κοιμόντουσαν. Ήταν ακόμα με τα εσώρουχά τους όταν ο εφιάλτης τους χτύπησε την πόρτα. Άνοιξαν γρήγορα την πόρτα και προσπάθησαν γοργό βήμα να διασχίσουν την εσωτερική αυλή του σπιτιού για μπουν σε ένα άλλο εξωτερικό δωμάτιο για να κρυφτούν. Εκεί τους πρόλαβε ο θάνατος.

Από ένα παράθυρο του σπιτιού ξεπρόβαλε η μορφή ενός ατόμου με όπλο. Έριξε κάτι στην είσοδο του εξωτερικού δωματίου και ακολούθησε μία έκρηξη. Τα δύο αγόρια βγήκαν έξω κλαίγοντας. Ο πατέρας πουθενά. Στην συνέχεια το σκηνικό μεταφέρεται εντός σπιτιού. Τα δύο αγόρια να κλαίνε και ο ένας να λέει στον άλλο πώς ο πατέρας είναι νεκρός και δεν κάνει πλάκα. «Το ξέρω», απάντησε το δεύτερο αγόρι σκυφτό στο τραπέζι. Κάποια στιγμή το πρώτο αγόρι ξεσπά σε λυγμούς και φωνάζει: «Γιατί ζω, γιατί δεν πέθανα». Ο αδερφός του είναι σκυφτός στο τραπέζι με καλυμμένα τα μάτια. Λέει ότι δεν μπορεί να δει. Τα μάτια του δεν βλέπουν. Σε κάποια στιγμή, στην σκηνή μπαίνει και ένας μασκοφόρος με όπλο. Γυρίζει με απάθεια προς τα δύο αγόρια που κλαίνε και μετά τους γυρνά την πλάτη. Ανοίγει την πόρτα του ψυγείου, παίρνει ένα πλαστικό δοχείο και το σηκώνει πίνοντας. Κλείνει το ψυγείο και βγαίνει έξω. Η σκηνή επαναλαμβάνεται και με δεύτερο ένοπλο. Μπαίνει, γυρνάει προς τα δύο αγόρια. Κάτι φαίνεται να τους λέει και μετά, παίρνει από το ψυγείο ένα πλαστικό δοχείο, το σηκώνει ψηλά και πίνει επιδειχτικά.

Λίγο αργότερα φτάνει στο χώρο μια γυναίκα συνοδευόμενη από δύο οπλισμένους ένστολους άντρες. Πλησιάζει την είσοδο του μικρού εξωτερικού δωματίου και αντικρύζει τον νεκρό άντρα. Καταρρέει.

Δεν πρόκειται για απόσπασμα ταινίας θρίλερ. Είναι οι σοκαριστικές στιγμές που έζησε μια οικογένεια σε Κιμπούτς στο Ισραήλ την 7η Οκτωβρίου από τα μέλη της Χαμάς, όπως αυτές αποτυπώθηκαν από τις κάμερες ασφαλείας του σπιτιού των θυμάτων. Ένα μόνο περιστατικό από τα δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες που σημειώθηκαν εκείνη την μέρα.

Κάποιες από αυτές τις σκηνές παρουσιάστηκαν την περασμένη Δευτέρα σε μια σύντομη προβολή από την Πρεσβεία του Ισραήλ. Ωμότητες που καταγράφηκαν από κάμερες που είχαν ενσωματωμένες στα σώματα τους οι τρομοκράτες της Χαμάς, ή που βιντεοσκόπησαν με περηφάνεια στα κινητά τους τηλέφωνα ή που αποτυπώθηκαν σε κάμερες ασφαλείας. 

Εν ψυχρώ εκτελέσεις ανθρώπων καθώς κυκλοφορούν αμέριμνοι με τα αυτοκίνητα τους στο δρόμο. Άνθρωποι που πηγαίνουν στα ραντεβού τους ή απλά κάθονται στα σπίτια τους ακούγοντας μουσική και κουβεντιάζοντας, όπως θα έκανε κάθε άνθρωπος μια μέρα αργίας. Νέοι άνθρωποι που χόρευαν και τραγουδούσαν σε ένα φεστιβάλ για την ειρήνη, βρέθηκαν να είναι κυνηγημένοι από ένα τσούρμο αδίστακτων εκτελεστών. Δολοφονίες, βιασμοί και άγρια βασανιστήρια. Καμένα πτώματα, απονθρακωμένα μωρά που έψησαν σε φούρνους. Ένας πληγωμένος αιμόφυρτος στο έδαφος να χτυπιέται με αξίνα (τσάπα) στο λαιμό μέχρι να πεθάνει. Και κάθε αιμοβόρα πράξη να συνοδεύεται από την ιαχή: «Αλαχουακμπάρ. Αλαχούακμπάρ». Τι διάολο Θεός είναι αυτός που επικαλούνται και τους επιτρέπει τόσες φρικαλεότητες στο όνομα του…

Σε μια συνομιλία που υπεκλάπη από τις ισραηλινές υπηρεσίες, ο τρομοκράτης ακούγεται να μιλά στο τηλέφωνο με τον πατέρα του. Ενθουσιασμένος να του ανακοινώνει με περηφάνεια ότι σκότωσε δέκα άτομα. «Έχω το αίμα τους στα χέρια μου. Πατέρα, ο γιος σου είναι ήρωας…», φώναζε…

Εικόνες που αποτυπώνονται στη μνήμη κάθε ανθρώπου. Για το λαό που τα έζησε, αποτελούν κομμάτι της συλλογικής του μνήμης. Όχι, δεν θέλουμε τον πόλεμο και δεν στηρίζουμε κανένα πόλεμο. Η τρομοκρατία όμως δεν πρέπει να βγει νικήτρια και δεν πρέπει να επικρατήσει. Ο φανατισμός και οι αιμοβόρες ιδεολογίες είναι κοινός εχθρός για την ανθρωπότητα και τον ανθρώπινο πολιτισμό. Αυτό θα πρέπει να αναλογιστούμε όλοι…