Την περασμένη βδομάδα κατεδαφίστηκαν δύο από τις 43 πολυκατοικίες σε προσφυγικούς οικισμούς, οι οποίες κρίθηκαν επικίνδυνες. Το γεγονός καλύφθηκε δημοσιογραφικά κάπως χαρμόσυνα: «Νέα εποχή για τους πρόσφυγες», «Ημέρα σταθμός για τον προσφυγικό κόσμο».
Εν μέρει, από κοινωνικής πλευράς, είναι ένα θετικό γεγονός. Υποστατικά που ήταν εκτός εποχής, δεν κάλυπταν τις ανάγκες των ανθρώπων και δεν παρείχαν την απαιτούμενη ποιότητα ζωής (κάποιες δεν είχαν καν ανελκυστήρα), θα αντικατασταθούν με καινούρια διαμερίσματα – ελπίζουμε κτισμένα με καλύτερα υλικά, σύγχρονες προδιαγραφές και έλεγχο στην κατασκευή ώστε να καλύπτουν τον στόχο που έχει τεθεί. «Έχουμε αναλάβει την ηθική υποχρέωση να εξασφαλίσουμε συνθήκες ασφαλούς και αξιοπρεπούς διαβίωσης στους συμπατριώτες μας που βιώνουν τις συνέπειες της παράνομης κατοχής», δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών, Κωνσταντίνος Ιωάννου, χάρη στον οποίο προωθήθηκε το σχέδιο κτίΖΩ.
Μια νέα εποχή σήμανε λοιπόν για τους πρόσφυγες. Γεγονός, που σε μια δεύτερη ανάγνωση, μπορεί να διαβάζεται αλλιώς κι όχι ως χαρμόσυνο γεγονός: Η προσωρινότητα βάσει την οποία κτίστηκαν οι προσφυγικοί οικισμοί πριν μισό αιώνα, γίνεται επίσημα μονιμότητα. Μια γενιά έχει ήδη αποχωρήσει και άνθρωποι που γεννήθηκαν μέσα στους συνοικισμούς ανεβοκατεβαίνοντας τις σκάλες των πολυκατοικιών αρχικά σαν παιχνίδι, έπειτα σαν άσκηση κι ύστερα από ανάγκη, βρίσκεται ήδη στη μέση ηλικία και όπου νάσαι η παιδική άσκηση θα γίνει άθλος, με την προοπτική να καταντήσει κάποια στιγμή αδύνατη η πρόσβαση. Σίγουρα οι σκάλες δεν είναι το μόνο ή το σημαντικότερο πρόβλημα. Είναι ενδεικτικό όμως του χρόνου που περνά, των αναγκών που αλλάζουν και της ελπίδας που χάνεται.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κατεδαφίζονται πολυκατοικίες σε προσφυγικούς συνοικισμούς και κτίζονται καινούργιες. Αυτό που γίνεται πρώτη φορά είναι η συνεισφορά των ίδιων των ενοίκων στην ανέγερση ως ιδιοκτήτες πλέον αφού αποκτούν τίτλο ιδιοκτησίας. Το κράτος θα επενδύσει ένα ποσό 130 εκατομμυρίων σε ορίζοντα 10 χρόνων για την αντικατάσταση των 43 πολυκατοικιών και τέρμα οι ψευδαισθήσεις. Ο ανένδοτος αγώνας θα συνεχίζεται (στα λόγια), η μια γενιά θα διαδέχεται την άλλη στους οικισμούς, που σιγά σιγά θα πάψουν να είναι προσφυγικοί. Ήδη με την εξασφάλιση τίτλων, οι ιδιοκτησίες αλλάζουν χέρια.
Αυτή την εποχή ίσως να είναι που καλωσορίσαμε την Παρασκευή. Τον τερματισμό της προσωρινότητας. Μια προσωρινότητα που συμβολιζόταν με ευτελείς κατασκευές υποβιβάζοντας τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων. Η κυβέρνηση νοιώθει πλέον την ηθική υποχρέωση να εξασφαλίσει συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης στους ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Δεν μπορεί να έχει πλέον ως άλλοθι την προσωρινή στέγαση.
