Άντε πάλι, ξανά μανά τα ίδια. Έδωσε αφορμή μια παρέμβαση – άρθρο – ιστορική δήλωση του Αβέρωφ Νεοφύτου για το Κυπριακό και ξεκίνησαν νέο κύκλο δυναμικών παρεμβάσεων, που δήθεν καλούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή και τον συμβουλεύουν, να σπάσει το αδιέξοδο και να λύσει επιτέλους το Κυπριακό.

Λέω «δήθεν», διότι στην πραγματικότητα κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Και θα ήταν μια πολύ επιτυχημένη κωμωδία να παρακολουθείς τις φαεινές ιδέες διαφόρων ή την κριτική προς τη δική μας πλευρά για το αδιέξοδο, αν δεν αφορούσε ένα τόσο τραγικό ζήτημα όπως είναι η κατοχή και οι συνέπειες της.

Κάνουν πως δεν βλέπουν ότι πια δεν είμαστε σε αδιέξοδο αλλά μπροστά σε κατοχικά τετελεσμένα που δεν έχουν επιστροφή. Διάβαζα προχτές την ανάλυση πρωτοκλασάτου αναλυτή του Κυπριακού, που παίρνοντας αφορμή από την παρέμβαση του κ. Νεοφύτου, έγραφε πως ο Νίκος Χριστοδουλίδης πρέπει να πει «ένα “ναι” στο πλαίσιο Γκουτέρες και τίποτε άλλο. Ναι χωρίς όρους, υποσημειώσεις και αστερίσκους».

Εξηγεί, μάλιστα, ότι ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης «γνωρίζει ότι αποδεχόμενος το πλαίσιο Γκουτέρες για διαπραγμάτευση το απορρίπτει». Γι΄ αυτό πρέπει να πει ένα «ναι» και τίποτε άλλο. Αλλά το πλαίσιο Γκουτέρες, είτε αυτό που δέχθηκε η πλευρά μας επί Αναστασιάδη, είτε το άλλο που άρπαξε στον αέρα του αστρολόγου Άιντε ο Ακιντζί, έχει σκεπαστεί κάτω από τόνους αδιαλλαξίας της τουρκικής πλευράς.

Ήταν, όμως, το πλαίσιο Γκουτέρες μια τελική συμφωνία για να της πούμε ένα ναι ή ένα όχι; Τα είπαμε πολλές φορές, αλλά αφού επιμένουν να τα ξαναπούμε: Ήταν ένα πλαίσιο για να βοηθήσει τη διαπραγμάτευση, να σπρώξει τη διαπραγμάτευση. Πολύ σημαντικό ασφαλώς διότι προερχόταν από τον Γενικό Γραμματέα, με πολύ σημαντικές και θετικές για εμάς αναφορές, αλλά ετέθη ως πλαίσιο διαπραγμάτευσης, μια βάση δηλαδή πάνω στην οποία θα εργάζονταν ώστε να καταλήξουν σε κάποια αρχική στρατηγική συμφωνία.

Το ξεκαθάρισε με πολύ κατανοητό τρόπο ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, μιλώντας στο ΡΙΚ στις 2 Αυγούστου 2022 για όσα έγιναν στο Κραν Μοντάνα το 2017. «Μας το είπε (το επονομαζόμενο πλαίσιο) ο Γενικός Γραμματέας σε δυο – τρεις συναντήσεις. Η ουσία είναι ότι παρουσίασε έξι θέματα τα οποία θεώρησε ότι είναι τα πλέον αποφασιστικά σε ότι αφορά την ύπαρξη μιας στρατηγικής συμφωνίας και όλοι δέχτηκαν να εργαστούν πάνω σε αυτά τα έξι σημεία ούτως ώστε να διαμορφώσουμε εάν ήταν δυνατό ένα πλαίσιο στρατηγικής συμφωνίας για να μπορέσουμε να κάνουμε τη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού μη αναστρέψιμη».

Στη συνέχεια διαπιστώθηκε, κατά τον κ. Μαυρογιάννη, ότι «η καταγραφή και η ερμηνεία που έδινε η κάθε πλευρά στο πλαίσιο Γκουτέρες δεν ήταν ακριβώς η ίδια». Και ζήτησαν από τον Άιντε να μιλήσει με τον Γκουτέρες και να καταγράψει το πλαίσιο για να το έχουν γραπτώς και να μην λέει η κάθε πλευρά τα δικά της. «Όταν ο κ. Άιντε μας έστειλε ένα προσχέδιο αυτής της καταγραφής εκφράσαμε διαφωνίες κι εμείς και οι Τουρκοκύπριοι».

Οι δικοί μας οι πανέξυπνοι από τότε μέχρι σήμερα, θυμούνται το πλαίσιο Γκουτέρες όποτε βολεύει την εσωτερική κατανάλωση. Σαν να έρχεται κάθε μερικές βδομάδες η κυπριακή Black Friday. Για όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα φταίει ο Χριστοδουλίδης που δεν είπε «ναι και τίποτε άλλο»; Διότι το είπε κι ο Αβέρωφ Νεοφύτου στην συμβουλευτική του παρέμβαση. Ότι, λέει, δημιουργήθηκαν σκιές πως η ελληνοκυπριακή πλευρά αμφισβητεί την πολιτική ισότητα και πρέπει ο Πρόεδρος να τις διαλύσει αυτές τις σκιές, και «να εγκαταλείψει τις γνωστές αμφιταλαντεύσεις του για το Πλαίσιο Γκουτέρες».

Μα, ποιες σκιές και ποιες αμφιταλαντεύσεις; Εδώ σαν να και έχουμε μόνιμη έκλειψη ηλίου από τα σχέδια των Τούρκων για τη μοίρα μας και μιλάμε για σκιές επειδή δεν βρέθηκε ακόμα κανένας να δεχθεί την «κυριαρχική ισότητα» που απαιτούν; Διότι την άλλη, την πολιτική ισότητα, που προβλέπουν και τα Ηνωμένα την δέχθηκαν όλοι. Πρόεδροι, παραπρόεδροι, κόμματα κι όλοι οι ανώφελοι φωστήρες που φωτίζουν το δρόμο μας. Οι πάντες. Το πρόβλημά μας, λοιπόν, είναι ο Χριστοδουλίδης και ο Κόμπος του και όχι οι Τούρκοι, που θεωρούν όλη την Κύπρο δική τους;