Δεν έχει κανένα νουνεχή άνθρωπο, που να απολαμβάνει το σίριαλ της σύγκρουσης του Προεδρικού με την Ελεγκτική Υπηρεσία. Αντιθέτως, μόνο θλίψη προκαλεί. Διότι αυτός ο τόπος έχει σωρεία τεραστίων προβλημάτων, τα οποία απαιτούν λύση. Και οι δημόσιες συγκρούσεις, όπως αυτές τις οποίες παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες, κάθε άλλο παρά συμβάλουν στην προαναφερθείσα αναγκαιότητα. Τι συμβαίνει άραγε; Αποφάσισε ξαφνικά ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης να θέσει στην ακίδα του στοχάστρου τον Νίκο Χριστοδουλίδη; Είχαν άραγε προηγούμενα; Του έκανε ο Πρόεδρος κάτι; Τρελάθηκε και ξυπνώντας ένα πρωί είπε, ξεκινώ πόλεμο στον Πρόεδρο;
Δεν χρειάζεται κάποιος να κουραστεί πολύ για να αναλύσει τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Σχεδόν 10 χρόνια στη θέση του Γενικού Ελεγκτή, τον μάθαμε πλέον. Ο άνθρωπος είναι παθιασμένος με το καθήκον του. Παθιασμένος με τον έλεγχο του δημοσίου χρήματος. Ακόμη και το τελευταίο σεντ το οποίο προέρχεται από τα χρήματα των φορολογούμενων πολιτών, θα το ψάξει. Και δεν θα χαριστεί λόγω αυτής της στοχοπροσήλωσής του, ούτε σε κλητήρα δημόσιας υπηρεσίας, ούτε σε υπουργό, ούτε και στον ίδιο τον Πρόεδρο.
Είναι υπερβολικός μερικές φορές; Ασχολείται με θέματα τα οποία μπορεί να μην φαντάζουν αξιόλογα; Ή που στο μικρό νησί μας, έχουμε μάθει να προσπερνάμε; Ναι. Και αυτή η στήλη ομολογεί πως πιάστηκε μερικές φορές να μονολογεί: «Καλά βρε Οδυσσέα, λεπτομέρεια είναι αυτό. Έχει τόσα πιο σοβαρά θέματα». Όταν, όμως, μπει κάποιος στη βάσανο της σκέψης, πού μπαίνει η γραμμή αυτών τα οποία μπορεί να προσπερνά ο δημόσιος έλεγχος, τότε εκεί ξεκινούν τα δύσκολα.
Ο λόγος είναι απλός. Αν αρχίσει κάποιος να τραβάει γραμμές αφήνοντας θεματάκια έξω, τότε θα χάσει τον μπούσουλα. Διότι ένας τέτοιος διαχωρισμός είναι πρωτίστως υποκειμενικός. Ο καθένας έχει διαφορετικά πράγματα στην αντίληψή του ως έχοντα μικρή σημασία. Είναι ηλίου φαεινότερον, πως όποιος επιχειρήσει να τραβήξει μια τέτοια γραμμή, θα διαπράξει μέγα λάθος. Πόσο μάλλον, εκείνος ο οποίος, βάσει Συντάγματος, έχει την ευθύνη.
Οι δύο τελευταίες περιπτώσεις, που προκάλεσαν σάλο δημοσίως, της μετακίνησης των παιδιών του Προέδρου και του ελέγχου των εργασιών ανακαίνισης του Προεδρικού Μεγάρου, δεν μπορεί παρά μόνο υπό αυτό το φακό να ιδωθούν.
Πρώτον, όσον αφορά την μετακίνηση των παιδιών του Προέδρου, οι εκπρόσωποι του Προεδρικού κατάφεραν να περάσουν την εικόνα ότι η παρέμβαση του Γ.Ε., αμφισβητεί την αναγκαιότητα παροχής ασφάλειας στα παιδιά του Προέδρου. Κάθε άλλο. Το λεπτό σημείο το οποίο θίγει ο Γ.Ε. είναι μόνο ως προς τα έξοδα μετακίνησης των παιδιών, όταν αυτά δεν συνοδεύονται από το προεδρικό ζεύγος. Τουτέστιν, όταν πηγαίνουν σε φροντιστήρια, σε πάρτι, σε φίλους κλπ. Εκείνο το οποίο επισημαίνει ο Γ.Ε. είναι ότι αυτές οι μετακινήσεις έπρεπε να γίνονται με προσωπικό όχημα του Προέδρου και όχι όχημα του κράτους για να μην χρεώνονται οι πολίτες. Εντός αυτού του οχήματος, μπορεί να βρίσκεται και αστυνομικός για να παρέχει ασφάλεια, επισημαίνεται.
Υπερβολικό; Προτού απαντήσει οποιοσδήποτε, ας αναλογιστεί την αναφορά για τη γραμμή εξαιρέσεων, την οποία κάναμε ανωτέρω. Δεύτερον, απολύτως πιο ξεκάθαρο είναι το θέμα που αφορά την ανακαίνιση του Προεδρικού Μεγάρου. Φρόντισαν οι εκπρόσωποι του Προέδρου, να περάσουν με λαϊκισμό τις αναφορές ότι ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης «μπήκε στα μπάνια και στις τουαλέτες του Προεδρικού». Πέταξαν και την απαγόρευση ελέγχου τον οποίο επέβαλε η Πρώτη Κυρία και έκαναν τον Γ.Ε. να ομοιάζει με έναν απάνθρωπο, χωρίς ίχνος σεβασμού τεχνοκράτη.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Ο Πρόεδρος αποφάσισε να μετακομίσει στο Προεδρικό. Απόλυτο δικαίωμά του. Γι’ αυτό, αποφάσισε και την ανακαίνιση. Απαραίτητη για να μπορεί να ζει μια οικογένεια εκεί, αφού είχε παραμείνει για πολλά χρόνια σε αχρησία. Όφειλε η Ελεγκτική Υπηρεσία να ελέγξει τα έργα, πόσα κόστισαν και αν έγιναν υπερβολές; Αναμφίβολα ναι! Αν δεν το έπραττε, θα στήναμε τον Οδυσσέα στον τοίχο, κατηγορώντας τον ότι κάνει τα στραβά μάτια στον Πρόεδρο.
Στο σημείο αυτό, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι προ μηνών, ο κ. Χριστοδουλίδης είχε δεσμευτεί δημοσίως, απαντώντας σε ερώτηση του συναδέλφου Α. Βικέτου, ότι θα έδινε τα σχέδια των εργασιών στη δημοσιότητα. Πράγμα το οποίο δεν έκανε. Επομένως, ο μόνος ο οποίος είχε καθήκον να τα ελέγξει είναι ο Γενικός Ελεγκτής.
Τι σόι έλεγχο θα διενεργούσε αν δεν έβλεπε επί τόπου τα έργα. Και σε αυτά περιλαμβάνονται και τα μπάνια και οι τουαλέτες. Ουδείς διαφωνεί με την αναγκαιότητα ανακαίνισής τους. Μπορεί, ωστόσο, να διαφωνήσει αν μπήκαν (λέμε τώρα) πανάκριβα τζακούζι ή οποιαδήποτε άλλη υπερβολή.
Παρά την προσπάθεια του Προεδρικού να εμφανίσει τον Οδυσσέα ότι πήγε ο ίδιος και απαιτούσε να μπει στις τουαλέτες, τελικά, ξεκαθάρισε ότι αυτό ήταν κατόπιν επιμονής του ιδίου του Προέδρου!
Θα επαναλάβουμε τη θέση μας. Είναι αυτό το σοβαρότερο θέμα το οποίο πρέπει να ασχοληθεί η Ελεγκτική Υπηρεσία; Σαφώς και όχι. Έχει υποχρέωση, όμως, να ασκήσει και αυτόν το έλεγχο. Τελεία. Αυτό επιβάλλει ο σεβασμός προς κάθε ευρώ, κάθε φορολογούμενου πολίτη.
Πού καταλήγουμε; Ότι πρέπει πλέον σε αυτό τον τόπο, να συνειδητοποιήσουμε ότι η εποχή κατά την οποία ο καθένας έκανε ό,τι γούσταρε, σκορπώντας το δημόσιο χρήμα, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ο όποιος Πρόεδρος δεν είναι βασιλιάς. Έχει όρια και υποχρεώσεις. Γι’ αυτό, ο κ. Χριστοδουλίδης καλά κάνει να το χωνέψει. Θα ελέγχεται. Θα ελέγχουμε κάθε ενέργειά του και κάθε ευρώ το οποίο ξοδεύει.
Αν πραγματικά θέλει να φέρει νέο πνεύμα, πρέπει να γίνει παράδειγμα ανοχής του κάθε ελέγχου. Ακόμη και της προεδρικής κρεβατοκάμαρας! Δική του είναι η ευθύνη να αποτρέπει δημόσιους καβγάδες, με αναφορές αχαρακτήριστες, όπως αυτές των τελευταίων ημερών. Επειδή, είναι ο πρώτος τη τάξει. Και πρέπει να δίνει το παράδειγμα.
