Δεν ξέρω αν είμαι οργισμένη ή βαθύτατα στεναχωρημένη. Γράφω ως πολίτης, ως κόρη και εγγονή ανθρώπων που πάλεψαν με τη γη τους και για τη γη τους, ως ένας άνθρωπος, που παρά το γεγονός ότι δεν ζει από την γεωργία, κάνει ότι μπορεί για να κρατηθούν ζωντανά τα όσα οι γονείς και οι παππούδες του άφησαν.
Εποχή που μαζεύονται οι ελιές. Όπως κάθε χρόνο, διευθετήσαμε την άδεια μας οικογενειακώς για να μαζέψουμε τις ελιές μας. Πλησιάζουμε στην είσοδο του χωραφιού μας, (που δεν είναι χωράφι είναι βουνό), και με το που φθάνουμε κοντά στα δέντρα παθαίνουμε σοκ.
Ούτε ελιά για δείγμα. Και επειδή δεν είμαστε άσχετοι με τα δέντρα και τις ελιές, ασχολούμαστε με αυτά από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας, αρχίζουμε να μετράμε σημάδια. Τα ίδια τα δέντρα μας «έλεγαν» ότι κάποιος πήρε τον καρπό τους. Το ίδιο και το χώμα. Αν έβρεξε, φύσηξε, έριξε χαλάζι ή καθυστέρησες να μαζέψεις τις ελιές και πάλι ξέρεις τα σημάδια και τα αναγνωρίζεις. (Δεν θα δώσω περισσότερες λεπτομέρειες για να μην κάνουμε τους κλέφτες πιο προσεκτικούς).
Δεκάδες ελαιόδεντρα τρυγημένα. Μας άφησαν τρία δέντρα ανέπαφα. Το γιατί δεν το ξέρω! Είπαν να βγάλουμε κι εμείς κανένα λίτρο λάδι! Δεν γράφω για να κλαφτώ, δεν γράφω επειδή επιδιώκω αποζημίωση από κανέναν, δεν γράφω για να με λυπηθεί κάποιός. Η οικογένεια μου δεν ζει από τις ελιές και το λάδι.
Στενοχωριέμαι και οργίζομαι για την κατάντια μας ως κοινωνία. Θυμίζω όλους όσοι είναι άνω των 40 ότι κάποτε, ακόμα και στις πόλεις, κοιμόμασταν με τις πόρτες ξεκλείδωτες και τα παράθυρα ανοικτά.
Πριν από ένα μήνα, διάβαζα για την Ισπανία, όπου εξαιτίας της εκτόξευσης της τιμής του λαδιού, οι παραγωγοί υποχρεώθηκαν να τοποθετούν συστήματα ασφαλείας στα δέντρα τους επειδή κάποιοι είχαν αρχίσει να κλέβουν τον καρπό. Η εκτόξευση της τιμής του λαδιού στην Ισπανία και την Ιταλία, είναι αποτέλεσμα της μειωμένης παραγωγής.
Εμείς εδώ στην Κύπρο, σκεφτήκαμε ότι αφού Ισπανοί και Ιταλοί πουλούν το λάδι στα €12 το λίτρο, πρέπει αυξήσουμε και εμείς τις τιμές μας. Δεν λέω, το κόστος ανέβηκε για όλους μας αλλά εμείς, επειδή η σοφία και η εξυπνάδα μας ξεχειλίζουν, είπαμε να το παρακάνουμε. Αυτομάτως, το 20λιτρο παγούρι ανέβηκε στα €150 λιανική τιμή. Και αυτό αν το αγοράσεις από ελαιοτριβείο. Οι ιδιώτες χρεώνουν ο καθένας κατά την υπερβολή του. Και ευτυχώς είμαι τυχερή και δεν αγοράζω ελαιόλαδο από τις υπεραγορές για αυτό δεν ξέρω πόσα πάει το λίτρο.
Προκαλέσαμε αυτούς που δεν σέβονται τον κόπο του άλλου και είπαν να εκμεταλλευθούν την κατάσταση και να βγάλουν χρήματα «μαύρα» και «καθαρά». Αυτοί οι κάποιοι δεν έχουν ιδέα από ελιές και λάδι. Δεν ξέρουν καν να κρύψουν τα ίχνη τους. Δεν σκέφτονται ότι για να φθάσουν τα δέντρα στο σημείο να δώσουν καρπό χρειάστηκε κάποιοι άλλοι να κοπιάσουν, να πληρώσουν λιπάσματα φάρμακα, να οργώσουν τη γη τους.
Και μην τολμήσει κάποιος να πει ότι είναι μετανάστες και αυτοί έκλεψαν τις ελιές. Στο σημείο όπου βρίσκεται η δική μας γη, μόνο Κύπριοι ή κάποιοι με την καθοδήγηση Κυπρίων θα έφταναν.
Αυτό που έγινε στην περιουσία της οικογένειας μου ήταν οργανωμένο. Εύχομαι και παρακαλώ, οι κλέφτες να μην μπήκαν και σε χωράφια ανθρώπων που ζουν τις οικογένειες τους και σπουδάζουν τα παιδιά τους από τις ελιές και το λάδι τους.
Πριν από μια εβδομάδα έγραψα «ότι πάθουμε σε αυτό τον τόπο χαλάλι μας» και τα έβαζα με την κυβέρνηση τους βουλευτές και τα κόμματα. Αυτή την εβδομάδα γράφω ότι πλέον έχω επιβεβαιώσει μέσα μου το: «ο κάθε λαός έχει τους πολιτικούς και την ηγεσία που του αξίζει».
Τελικά, δεν μου βγήκε οργή. Στεναχώρια και απογοήτευση για την κατάντια μας μου βγήκε.
