Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ υποφέρει από τους πολέμους. Υποφέρει από τις οικονομικές κρίσεις, οι οποίες ενίοτε είναι παρατεταμένες. Ζούμε σε περίοδο φτωχοποίησης, περιβαλλοντικής καταστροφής. Δεν μιλάμε πλέον για κλιματική αλλαγή, ευθύνη για την οποία φέρουν άνθρωποι, αλλά για καταστροφή με σημαντικές επιπτώσεις σε όλους. Οι πόλεμοι, στην Ουκρανία, το Ισραήλ, οι συγκρούσεις στη Συρία, τη Λιβύη κι αλλού είναι αποτέλεσμα των διαφορετικών συμφερόντων, που εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Τούτο ακριβώς οδηγεί στις συγκρούσεις, στους πολέμους.
ΕΙΝΑΙ σαφές πως πόλεμοι, όπως συναφώς προκύπτει διαχρονικά, δεν επηρεάζουν μόνο όσους εμπλέκονται αλλά ευρύτερα. Η αποσταθεροποίηση «αγγίζει» κι άλλες χώρες, κοντινές αλλά και μακρινές. Τούτο επιβεβαιώθηκε πρόσφατα και από τους πόλεμους σε Ουκρανία και Ισραήλ. Επηρεάσθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οικονομία των κρατών- μελών αλλά και χώρες της ευρύτερης περιοχής.
ΟΙ συγκρούσεις μπορούν να αποτραπούν. Οι πόλεμοι δεν ξεσπούν ξαφνικά. Οι στρατιωτικές συγκρούσεις είναι η κορύφωση μιας αντιπαράθεσης, που συνήθως δεν μπορεί να αποτραπεί με πολιτικά και διπλωματικά μέσα. Υπάρχουν διεθνείς μηχανισμοί, οι οποίοι ωστόσο δεν λειτουργούν πάντα. Από την μια είναι τα αργά αντανακλαστικά της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας και από την άλλη, το μείζον, είναι τα συμφέροντα, που αποτρέπουν τις όποιες παρεμβάσεις αποτροπής.
ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ, ομολογουμένως, μια πολύ κρίσιμη περίοδο. Και αυτή η κρίσιμη περίοδος αφορά όλους. Και για αυτό συλλογικά πρέπει να αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες, τα προβλήματα, οι κίνδυνοι. Πώς, όμως, θα γίνει τούτο; Τα Ηνωμένα Έθνη παρακολουθούν εξ αποστάσεως τα τεκταινόμενα. Δεν κινήθηκαν αποτρεπτικά ούτε στο μέτωπο του ουκρανικού ούτε στη Γάζα. Οι δηλώσεις/ ανακοινώσεις, το γνωρίζουν και στη Νέα Υόρκη, δεν βοηθούν. Γίνονται λίγο-πολύ για το θεαθήναι. Για να καταγραφούν οι αντιδράσεις. Δεν αποτρέπουν τις συγκρούσεις. Δεν τις σταματούν.
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ Ένωση τι κάνει; Δεν μπορεί να διαμορφώσει και να υιοθετήσει μια κοινή γραμμή, μια κοινή στάση. Κράτη-μέλη ακολουθούν την αμερικανική και τη νατοϊκή κατ΄ επέκταση πολιτική αντί να διαμορφώσουν μια ευρωπαϊκή προσέγγιση, η οποία να εξυπηρετεί τους λαούς της Ευρώπης και τα συμφέροντα τους, για σταθερότητα και την ειρήνη. Είναι γι αυτό που θα πρέπει, επιτέλους, η Ε.Ε. να προχωρήσει και να καθορίσει κοινές πολιτικές. Αυτές οι κοινές πολιτικές θα βοηθήσουν την ίδια να λειτουργήσει ως σημαντικός παράγοντας στο διεθνές πεδίο.
