Ήταν αλλιώτικο το περασμένο Σαββατοκυρίακο! Είχαμε μπει για καλά στη γιορταστική των Χριστουγέννων ατμόσφαιρα κι όλα άρχισαν να μοιάζουν φωτεινά στην αγορά. Μόλις που πέρασε η προσοδοφόρα «μαύρη» Παρασκευή που έγινε δεκαήμερο. Παλιά είχαμε περίοδο εκπτώσεων και δεν χρωματίζαμε τις μέρες. Αυτό θα πει παγκοσμιοποίηση! Μένει η μαυρίλα και η απόγνωση από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Τώρα τις εκπτώσεις τις κάνουμε σε αρχές και δικαιώματα. Άλλοι μας το επιβάλλουν κι εμείς το δεχόμαστε ή το ανεχόμαστε πριν το συνηθίσουμε και το χειροκροτήσουμε επειδή «ο ειρηνικός σκοπός αγιάζει τα μέσα» κι ας παραβιάζει τα δικαιώματα…
Πάμε πίσω στο περασμένο Σάββατο. Ξεκίνημα με το ετήσιο συμπόσιο του Δήμου Κερύνειας – συνδιοργάνωση φέτος με τον Δικηγορικό Σύλλογο της κατεχόμενης πόλης με θέμα «Κυπριακό πρόβλημα: Noμικές πτυχές και το περιουσιακό ζήτημα». Ένα γεμάτο πρωϊνό, με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις. Δόθηκαν σαφείς απαντήσεις σε ερωτήματα που έντεχνα προβάλλονται για να αποθαρρύνουν ή και να φιμώσουν την κάθε φωνή διεκδίκησης. Δεν υποστηρίχτηκε πως ο δρόμος είναι εύκολος, σίγουρα όμως δεν είναι ευκολότερη ή ανώδυνη η «επιλογή» της εγκατάλειψης της ανθρώπινης και ευρωπαϊκής διεκδίκησης.
Η Κερύνεια καταδικάστηκε «ερήμην» στο να ανήκει στην «άλλη» ζώνη, με τις «συγκλίσεις» να μιλά την τουρκική γλώσσα. Δεν αποδεχόμαστε πως έφτασε «το τέλος της μικρής μας πόλης» που, όπως θα ΄πρεπε να πει ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, «ζει για πενήντα σχεδόν χρόνια σε ασφυκτική κατοχή». Γιατί κύριε Γκουτέρες μιλάς σωστά μόνο για την «κατεχόμενη επικράτεια της Παλαιστίνης», τα πενήντα έξι χρόνια της δικής της ασφυκτικής κατοχής; Πώς τα κατάφεραν οι δικοί μας να ξεχαστεί η πραγματική φύση του Κυπριακού προβλήματος; Πώς και δεν προβάλλουν τον συνεχιζόμενο εποικισμό της κατεχόμενης Κύπρου; Πώς και δεν υπενθύμισαν τον Γενικό Γραμματέα για αυτή τη διάσταση – έγκλημα πολέμου; Σωστά το θυμάται για τους Παλαιστίνιους που «έχουν δει τη γη τους να καταβροχθίζεται από εποικισμούς, να καταστρέφεται από τη βία…» (Συμβούλιο Ασφαλείας, 24.10.2023). Και η Κερύνεια; Πώς και ξεχάστηκε; Εκπρόσωποι του ψευδοκράτους μάς ενημέρωσαν αυγουστιάτικα (10.8.2023) πως ο πληθυσμός της έφτασε τις 136.495 άτομα (Επισκόπηση ΓΤΠ) – 69,163 είναι «ντόπιοι» και οι 67,495 ξένοι – τι να σημαίνει άραγε αυτή η αλλόκoτη ορολογία; Πολύ παραξενεύτηκε ένας αρμόδιος («πού τη θυμήθηκες;», μού είπε έκπληκτος!) όταν πρόσφατα αναφέρθηκα στην ξεχαμένη (κι αυτή) Έκθεση Κουκό του Απρίλη 1992. Οι Ευρωπαίοι την αξιοποίησαν (υιοθέτηση από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης της Σύστασης 1197). Εμείς;
Την επομένη, για την Παλαιστίνη και τη λευτεριά της πορεύτηκαν σε δρόμους της Λευκωσίας σε μια μαζική εκδήλωση που διοργάνωσε το Συμβούλιο Ειρήνης. Κυπριακά κόμματα και οργανώσεις, και πέρα από την κατοχική γραμμή, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα φωνάζοντας συνθήματα για τον τερματισμό του μακελειού με τις χιλιάδες των θυμάτων, στην πλειοψηφία τους αμάχων. Είναι φασιστική η «λογική» του «νόμιμα αμυνόμενου» Ισραήλ, σε δική μας απόδοση: «Σκοτώνουμε όσο το δυνατόν περισσότερους για να έχουμε μεγαλύτερη πιθανότητα να εξοντώσουμε τους φέροντες όπλο. Εμείς το είπαμε στους αμάχους, να πάνε προς τη νότια Γάζα. Όχι πως εκεί θα γλύτωναν. Καμαρώνουμε για τις επιδόσεις μας… Θέλουμε περισσότερο ζωτικό χώρο, όπως τον εξάγγελλε ο Χίτλερ από το 1933»…
Τελικά στον διεθνισμό καλά τα πάμε! Παλιότερα μάλιστα ήταν συχνότερες οι εκδηλώσεις συμπαράστασης στον αγώνα των Παλαιστινίων ενάντια στην κατοχή και τον εποικισμό, δηλώναμε την αλληλεγγύη μας στην Ιντιφάτα, ίσως και γιατί ζηλεύαμε την αγωνιστικότητα του Παλαιστινιακού λαού. Αργότερα φαίνεται να μπερδευτήκαμε μέσα από σχέσεις διμερείς για σκοπούς και συμμαχίες ενεργειακές. Στην κάθε περίπτωση, όμως, θα πρέπει να ξεχωρίζουμε δράσεις τρομοκρατικές, πράξεις τυφλής βίας και στοχευμένες δολοφονίες αμάχων που δεν έχουν σχέση με την Ελευθερία, την εθνική ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια. Θα έρθει, άραγε, η ώρα που κόμματα και οργανώσεις από ολόκληρη την Κύπρο θα πορευτούν για «Λευτεριά στην Κύπρο»; Το σύνθημα είναι έντιμο και καθαρό, και δεν μπορεί να το υποκαταστήσει οποιαδήποτε καθοδηγούμενη και ανεξήγητη στην ασάφειά της συνθηματολογία. Πώς μπορεί να γίνει επανένωση με βάση τον φυλετικό διαχωρισμό;
Στο τέλος της πορείας, μια άλλη δράση μάς περίμενε στο Δημοτικό Θέατρο της πρωτεύουσας. Μια ακόμα συναυλία της Sistema Cyprus, μιας μοναδικής μουσικής έκφρασης που, από την ίδρυσή της το 2018, παρέχει μουσική παιδεία σε όσους έχουν λιγότερες ευκαιρίες. Σ΄εμάς, δίνει την ευκαιρία να στηρίξουμε μια κοινωνία με σεβασμό, χωρίς διακρίσεις και με ευκαιρίες στους λιγότερο τυχερούς. Πρωταγωνιστές, κατά κύριο λόγο, παιδιά μεταναστών και προσφύγων που χωρίς οποιαδήποτε γνώση μουσικής βρέθηκαν (καλή τους τύχη) στα χέρια και τις ευαισθησίες εθελοντών που τους βοηθούν να ανέβουν στο επίπεδο επαγγελματικής ορχήστρας. Πολλά από αυτά τα παιδιά μπορεί έτσι να ξεπέρασαν λιγότερο επώδυνα την εκδίωξή τους από το δεύτερο τους σπίτι, το δημοτικό ή το γυμνάσιο της Φανερωμένης…
Μηνύματα για τη σημερινή Παγκόσμια Μέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θα ακουστούν από πολλούς, εντός και εκτός Κύπρου – το έχει η Μέρα. Άλλη μια δύσκολη μέρα για τους υποκριτές!
