Μία μέρα άντεξε η σημαντική, πράγματι, είδηση της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου στα ελληνικά μίντια. Την εκπόρθησε ο σοβαρός τραυματισμός αστυνομικού των ειδικών δυνάμεων από ναυτική φωτοβολίδα που πέταξε εναντίον του νεαρός χούλιγκαν μετά από αγώνα βόλεϊ μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Ο ηλικίας 31 ετών αστυνομικός νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση σε νοσοκομείο των Αθηνών. Τις προάλλες συνελήφθη ένας 18χρονος νεαρός ο οποίος ομολόγησε ότι εκείνος εκτόξευσε την βολίδα, κατόπιν οδηγιών άλλων, που μαθαίνουμε ότι δεν κατονόμασε.
Νωπές είναι ακόμα οι δολοφονίες τον Φεβρουάριο του 2022 του 17χρονου οπαδού του Άρη Θεσσαλονίκης, Άλκη Καμπανού, από εγκληματίες-χούλιγκαν του ΠΑΟΚ και τον περασμένο Αύγουστο του 29χρονου οπαδού της ΑΕΚ Αθηνών, Μιχάλη Κατσούρη, από νενοναζιστές οπαδούς της κρορατικής Ντιναμό Ζάγκρεμπ, συνεπικουρούμενοι από ομοϊδεάτες τους του Παναθηναϊκού.
Μακάρι να αντιγράψουν κατά γράμμα τα δρακόντεια μέτρα που έλαβε η Μάργκαρετ Θάτσερ στην δεκαετία του ’80, όπου σκότωσε μιας και διά παντός αυτά τα φαινόμενα οπαδικής βίας – που στην Ελλάδα, παρεμπιπτόντως, πάνε χέρι-χέρι και με την πολιτική βία, που εκδηλώνεται από τους γνωστούς αναρχοαυτόνομους, αντιεξουσιαστές μπαχαλάκηδες.
Τι έκανε τότε η Σιδηρά Κυρία της Αγγλίας, πετυχαίνοντας την οριστική εκκαθάριση του χουλιγκανισμού; Η εστίασή της δεν ήταν τόσο στον Νόμο, όσο στις ομάδες. Κατέστησε τους ιδιοκτήτες συνενόχους και συνεργάτες! «Αλλιώς, σας κλείνω», τους απείλησε. Η ονομαστικοποίηση κάθε οπαδού που έμπαινε στο γήπεδο ήταν το πρώτο, αδιαπραγμάτευτο μέτρο. Με την τοποθέτηση καμερών παντού, ήξερες ακριβώς ποιος καθόταν στη συγκεκριμένη θέση, και έβλεπες και την δράση του μετά, όταν και όπου ξεσπούσαν επεισόδια. Οι φωνές για «παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων» κόπασαν πολύ γρήγορα.
Η συνεργασία, συμπληρωμένη με στοχευμένες νομικές ρυθμίσεις, έφερε αποτέλεσμα. Η ρύθμιση εκείνη, μπλόκαρε και συναφείς εγκληματικές δράσεις διαφόρων ομάδων και συμμοριών που γενικά έσπαγαν, έδερναν και έκλεβαν, μετατρέποντας ολόκληρες περιοχές μεγάλων πόλεων σε γκέτο-φόβητρα.
Έχοντας πει αυτά, επανέρχομαι στα της επίσκεψης Ερντογάν, για να πω κατ’ αρχάς ότι μερικά από τα θέματα που είχαν συμφωνηθεί από την ad hoc Ειδική Επιτροπή προχωρούν. Όπως π.χ. η συνεργασία στο μεταναστευτικό. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι σχεδόν όλος ο πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα, χωρίς να πανηγυρίζει για την τροπή που πήραν τα πράγματα (σ.σ.: θυμίζω ότι μόλις 14 μήνες πριν ο Ερντογάν απειλούσε ότι τα τουρκικά αεροπλάνα θα έρθουν βράδυ στην Αθήνα, και «θα θυμηθούν οι Έλληνες τι έπαθαν στη Σμύρνη»), κρίνει ως θετικές τις εξελίξεις.
Για το Κυπριακό, η Αθήνα κρατά χαμηλούς τόνους και μικρό καλάθι. Γνωρίζω ότι έγινε πολλή δουλειά παρασκηνιακά ως προς το τι θα πει ο Ερντογάν, και πράγματι η μη πάγια αναφορά του σε δύο ξεχωριστά κράτη, δεν ακούστηκε στην Αθήνα. Η δε Μητσοτάκης, πολύ καθαρά είπε στον Τούρκο Πρόεδρο ότι η μόνη λύση που θα δεχτεί η Αθήνα είναι αυτή τη Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας, και με βάση τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.
Διπλωματικοί κύκλοι στην ελληνική πρωτεύουσα θεωρούν πάντως ότι ή επανέναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό, με «σοβαρή βάση για λύση», δεν αντανακλάται στα όσα γνωρίζουν από το υπάρχον πολιτικό τοπίο στην Λευκωσία, αλλά και στην Λεμεσό που, όπως λένε, «επηρεάζει τις καταστάσεις», κυρίως με την οικονομική της ισχύ.
Το γεγονός ότι ορίστηκε νέα απεσταλμένη-εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο, ειδησεογραφικά περιορίστηκε σε μονόστηλο. Πρόκειται για μία περίεργη «ιεροτελεστία», που πραγματώνεται όποτε νομίζουμε πως μπορούμε να αρχίσουμε πάλι να συνομιλούμε, και αυτό συμβαίνει πάντα έπειτα από ναυάγια (για τα οποία βεβαίως δεν φταίμε εμείς ποτέ), και πάντα σε απόσταση ασφαλείας από εκλογικές αναμετρήσεις, καθώς το Κυπριακό φαίνεται, ή το έχουν καταντήσει έτσι, δεν μοιάζει να είναι ελκυστική προτεραιότητα για πολλούς…
