Επιστρέφοντας χθες στο σπίτι από την ΕΡΤ, άκουσα σε ιδιωτικό ραδιοσταθμό διαφημίσεις δύο τραπεζών – η μία μετά την άλλη.
Η πρώτη ήταν από την Πειραιώς, στην οποία ένα παιδάκι συνομιλούσε με τον Άη Βασίλη και του έλεγε πόσο ήθελε να ταξιδέψει στον Βόρειο Πόλο για να τον συναντήσει κατ’ ιδίαν. Εκείνος, με τον πολύ γλυκό τρόπο που ξέρει, απαντά «βεβαίως» στο παιδί, και του λέει ότι η συγκεκριμένη τράπεζα προσφέρει ένα πολύ ελκυστικό δάνειο για ταξίδια. Προφανώς –και ευτυχώς– εκείνη την ώρα κανένα παιδί δεν ακούει ραδιόφωνο, και δη ενημερωτικό. Ακούνε όμως οι γονείς…
Αμέσως μετά, έπεσε «καπάκι» που λέμε παρόμοια διαφήμιση της Εθνικής Τράπεζας. Όπου η σύζυγος παίρνει τηλέφωνο τον σύζυγό της που ήταν κάπου στην επαρχία με φίλους του για κυνήγι και με μεγάλη αγωνία και ακόμα μεγαλύτερη αναστάτωση του τη λέει ένα χεράκι. «Πρέπει να πληρώσουμε ένα σωρό πράγματα, έχουμε τα δίδακτρα του παιδιού, έχουμε τα τέλη κυκλοφορίας, έχουμε φόρο εισοδήματος και ΕΝΦΙΑ, έχουμε το ενοίκιο, τα κοινόχρηστα και ένα σωρό άλλα».
Εκείνος, της λέει «μισό, μισό, …, περίμενε …». Και ακούγεται η φωνή του να λέει στη σύζυγο «για κοίτα να δεις τον λογαριασμό μου τώρα». Εκείνη, σαν να ενθουσιάζεται. «Πω, πω… μπράβο, μπράβο», κάνει, και συνεχίζει λέγοντας «… και που τα βρήκες τα χρήματα, έτσι αμέσως;».
Εκείνος της απαντά ότι πρόκειται για ένα δάνειο εξπρές δάνειο από την τράπεζα με Χ άτοκες δόσεις, και λοιπά, και Λοιπά, και λοιπά….
Όλα αυτά (που σας τα μεταφέρω σε ελεύθερη απόδοση) φέρνουν αμέσως στη μνήμη εκείνες τις θρυλικές εποχές που, όποιος περνούσε έξω από μια τράπεζα, του έλεγαν έλα μέσα και έφευγε φορτωμένος με ένα δάνειο. Για να πας Σ/Κ στη Νέα Υόρκη, να πιείς καφέ στο Empire State Buιlding, να κάνεις ψώνια στο Macy’s ή στο Bloomingdale’s και να δεις μια όπερα στην Metropolitan, που έτσι κι αλλιώς δεν θα την καταλάβεις!
Τη συνέχεια την ξέρουμε. Νωπές είναι οι μνήμες ακόμα. Χρεοκόπησε κόσμος και κοσμάκης. Χρεοκόπησε η χώρα. Χρεοκόπησαν οι Τράπεζες, τις οποίες και πληρώσαμε ξανά για να τις σώσουμε γιατί δεν μπορεί μια χώρα να μην έχει τράπεζες. Λέει…
Θα συμβεί και πάλι το κακό εάν δεν προσέξουμε. Ακόμα κι αν η χώρα μας επαινείται τώρα από διεθνείς οίκους και καταξιωμένα ΜΜΕ για τις οικονομικές της επιδόσεις.
Πείτε λοιπόν στο παιδί σας ότι δεν χρειάζεται να πάει στον Βόρειο Πόλο, αν οι γονείς του δεν έχουν λεφτά που να περισσεύουν. Θα ’ρθει ο Άη Βασίλης εδώ, πείτε του μικρού!. Και τη Νέα Υόρκη απολαύστε την μόνο εάν δεν χρειαστεί να πάρετε έκτακτο, και δη άτοκο τάχα δάνειο…
Και, τέλος, κάτι σαν υστερόγραφο. Το διάβασα πρόσφατα. Ο Μπιλ Γκέιτς είναι ένα λαμπρό παράδειγμα του πόσο αποτελεσματικό είναι ένα κρυφό του χάρισμα που έχει να κάνει με «τη χρησιμότητα του πεσιμισμού», όπως λέει ο ίδιος. Δηλαδή, να διατηρείς την αισιοδοξία σου από την μια, αλλά από την άλλη να σκέφτεσαι ότι μπορεί να προκύψουν και τα χειρότερα.
Από την πρώτη μέρα, λοιπόν, που ο Γκέιτς ξεκίνησε τη Microsoft, επέμενε να έχει πάντοτε στην μπάντα κάποια μετρητά σε ειδικό λογαριασμό του στην τράπεζα, για να κρατούν ζωντανή την επιχείρηση για 12 μήνες σε περίπτωση που τύχει να έχει μηδενικά έσοδα. Σε μια εκπομπή του (talk-show), ο Αμερικανός Τσάρλι Ρόουζ τον ρώτησε για ποιο λόγο κρατά τόσα χρήματα στην μπάντα; Και ο Γκέιτς του απάντησε ότι τα πράγματα αλλάζουν τόσο γρήγορα, ιδίως στον χώρο της τεχνολογίας, που η επιχειρηματική επιτυχία της επόμενης χρονιάς δεν είναι ποτέ εγγυημένη – ακόμα και για εταιρείες σαν τη Microsoft!
